Druckschrift 
Commentaria in Porphyrium, Aristotelem et Gilbertum Porretanum secundum viam Albertistarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Secundus

⁊ nō ambulare ⁊ nō diuidi poſſibile ēRō āt ē qm̄ om̄e qd̓ ſit poſſibile ē noſemꝑ in actu ē. qͣre inerit etiā negatio.p̄t ergo ⁊ nō ābulare qd̓ eſt ābulabile.⁊ nō videri qd̓ eſt viſibile. at v̓o īpoſſibile ē de eodē oppoſitas veras eē dictiōes. n̄ igit̉ ē iſta negaco ꝯtingit eīvnū ex his. aut ide ip̄m dicē̓ ⁊ negareſimul de eodē. aut nō ſcd̓m eē vl̓ nō eēq̄ opponūtur fieri affirmacōes vl̓ negacōēs. Si ergo illud īpoſſibiliꝰ eſt. hͨerit magis eligēdū. ē ergo negaco eiꝰq̄ ē poſſibile eē. ea q̄ ē nō poſſibile eſſe.eadē qͦꝫ rō ē ⁊ in eo qd̓ ē ꝯtinges eſſe.⁊ enī eiꝰ negacō ē nō ꝯtingēs eē. ⁊ inalijs qͦꝫ ſil̓i mō vt ī neceſſario ⁊ īpoſſibili. fiūt enī in ill̓ quēadmodū eē ⁊ noeē appoſicōes. ſubiecte v̓o res hͦ qͥdemalbū illd̓ v̓o ho. eodeꝫ qͦꝫ mō hͦ loco eēſubiectū ſit. ꝯtinge̓ v̓o ⁊ poſſe appoſicōes determinātes quēadmodū in illeē ⁊ nō eē veritatē. Sil̓r āt ⁊ hͦ ī eo qd̓ē poſſibile eē ⁊ nō poſſibile. eiꝰ v̓o q̇ ēpoſſibile nō eē. negacō ē nō poſſibilenō eē. nō enī ꝯtͣdictiōes ſibijnuice ſūthuiuſcemōi poſſibile ē eē ⁊ poſſibile ēnō eē. qͣre ⁊ ſeqͥ ſcinuicē videbūt̉. idē eīpoſſibile ē eē ⁊ nō eē. Sꝫ poſſibile eē⁊ nō poſſibile eē nunꝙͣ ſil̓ ſunt. opponūtur eī. At v̓o poſſibile ē nō eē ⁊ nopoſſibile nō eē nūꝙͣ ſil̓ ſunt. ſil̓r āt ⁊ eꝰq̄ ē neceſſariū eē nō ea q̄ ē neceſſariū n̄eē. ſed nō neceſſariū eē. eiꝰ v̓o q̄ ē neceſſariū nō eē. ea que ē nō neceſſariū noneē. ⁊ eius q̄ eſt impoſſibile eē nō ea q̄ ēimpoſſibile nō eē. ſꝫ nō impoſſibile ē ēeius v̓o q̄ ē impoſſibile nō eē. ea queēno impoſſibile nō eē. ⁊ vl̓ iter quēadmodū dictū ē. eē qͥdeꝫ ⁊ nō oportꝫ ponere queadmodū ſubiecta. negacōemv̓o ⁊ affirmationeꝫ hoc facientem advnū id eſt tm̄ modo ad modū apponere. ⁊ has putare oportꝫ eē oppoſitasdictiones ⁊ negacōes. poſibile. n̄ po-

ſibile. contingens. non cōtingens. impoſſibile. non impoſſibile. neceſſariū.nō neceſſariū. verū. non verum. Circa p̄dicta mouet̉ queſtio. vtruꝫquattuor ſunt modi ſpeciales enūciatione modaleꝫ ſpecifice ab illa de ſimꝑ lici inherentia diſtinguentes.Et videt̉ pͥmo ꝙ nō. Quia verū ⁊ falſum ſūtmodi etiam facientes modalē diſtinctā ab illade inee. ergo ſunt plures qͣꝫ quattuor. Antecedens probat̉. Quia determinant compoſicōeꝫdicti. in illis vero de ineſſe nulla compoſicō determinatur. Secundo ſcibile credibile opinabile per ſe ⁊ per accn̄s. faciunt modalē ſpecialiter dictam. ergo plures ſunt modi. Antecedens ptꝫ dicendo. hominē eſſe animal eſt ſcibile. ſortem currere eſt opinabile ⁊ ſic de alijs. Tercio ſic. ſicut ponitur vnus modus contradictoriꝰ impoſſibili. puta poſſibile. ita deberet poni vnus modus contradictorius neceſſario. ſed ille non ponitur ab Ariſtꝭ. ergo eruntplures modi ſpeciales qͣꝫ quattuor. Quarto ſicut ponuntur duo modi correſpondentesſignis vniuerſalibus vnus ſigno affirmatiuo⁊ alius correſpondens ſigno negatiuo. ita deberent poni duo modi correſpondentes ſigno ꝑticulari vnus affirmatiuo. ⁊ alius negatiuo. ergo ſunt plures qͣꝫ quattuor nominati. Quīto. contingens ⁊ poſſibile cōuertūtur. ergo nōſunt diſtincti modi. ⁊ per conſequens nō ſuntquattuor. Scd̓o videtur ꝙ propoſicō modalis ⁊ de ineſſe non diſtinguatur ſpecifice. qꝛtantū diſtinguūtur penes modum. ſed talis diſtinctio non eſt ſpecifica. ſed modalis. Etiā ꝓpoſitio modalis ⁊ de ſimplici inherentia habent eaſdem paſſiones ſcilicet oppoſitionemequipollentia. ⁊ ambe ſunt catheorice. ergo nōdicūt̉ diſtincte. Scd̓o ſic. diſtinctio ſpecifica propoſitionū iuxta ſuperius determinataeſt per copulam. ſed propoſitio de ſimplici inherentia ⁊ modalis habent eandē copulam. ergonon ſunt diſtincte ſpecifice. Minor probat̉Quia ambe habent pro cōpula verbum ſubſtantiuū. In oppoſitum eſt phūs in textu. ⁊ponitur iſte diſcurſus. Maior. Ueritas ⁊ falſitas conſiſtūt in cōpoſicōe ⁊diuiſione ip̄ius eē ⁊ nō eē totius.