Secūdus
nomē finitū. ⁊ ẜm hoc ſunt due enūciatōnes qͣrū vna eſt affirmatiua ⁊ alia negatiua. ⁊ iſte dicunt̉ ſimplices vt homo eſt iuſtꝰ. homo nō eſtiuſtus. ſcd̓o p̄dicat̉ nomē pͥuatiuū ⁊ ſic ſumunt̉alie due. ſcꝫ affirmatīa ⁊ negatiua. homo eſt ininſtus. homo nō eſt iniuſtꝰ. 3º p̄dicat̉ nomē infinitū ⁊ ſic etiā ſumunt̉ due vt pͥus vt homo ēnō iuſtus. hō nō eſt nō iuſtꝰ. Dicūt gͦ quidā ꝙdictū ph̓i eſt intelligendū. ꝙ due q̄ ſunt de p̄dicato infinito. ſe hn̄t ad duas de p̄dicato finitoẜm ꝯſeq̄ntiā. ſicut ille due q̄ ſunt de p̄dicato pͥuatiuo. Ille em̄ q̄ ſunt de p̄dicato infinito hn̄tſe ẜm ꝯn̄am ad illas de p̄dicato finito ẜm tranſpoſitōem quādā. qꝛ affirmatio ſeqͥtur ad negatiōem. negatio ad affirmatiōem. Nā affirmatiua de p̄dicato īfinito. rn̄det negatiue de p̄dicatofinito. vt homo eſt nō iuſtꝰ. ⁊ hō nō eſt iuſtus.Et ecōtra negatiua de p̄dicato īfinito correſpōdet affirmatīe de p̄dicato finito vt homo nō eſtnō iuſtus. et homo eſt iuſtꝰ. Et id̓o a quibuſdāvocant̉ iſte trāſpoſite. ⁊ eadē eſt ratio de illis dep̄dicato pͥuatiuo. qꝛ affirmatīa de p̄dicato pͥuatiuo rn̄det negatiue de p̄dicato finito vt homoeſt iniuſtꝰ. ⁊ hō nō eſt iuſtꝰ ⁊ negatiua affirmatiue. vt homo nō eſt iniuſtus ⁊ hō eſt iuſtus ⁊hoc pōt diſponi in figura. dicūt vlterius ꝙ duemīme ſe hn̄t ſupple ẜm ꝯn̄am ſcꝫ ille q̄ ſunt deſubiecto infinito puta iſte nō homo eſt iuſtꝰ. nōhomo nō eſt iuſtꝰ. De quibꝰ manifeſtū eſt ꝙ nōhn̄t ſimilē ꝯn̄am ad affirmatiuā ⁊ negatiua deinfinito ſubiecto vtꝫ ītuēti. ſed hͦ expoſitio nonrn̄det lr̄e q̄ loqͥtur ſolū de quattuor enūciatiōibus variatꝭ penes p̄dicatu finitū ⁊ infinitum.et nō de illis q̄ variātur penes ſubiectū. Et egoalij dicūt ſic eſſe intelligendū. ꝙ due ſcꝫ q̄ ſuntde p̄dicato īfinito habent ſe ſicut pͥuacones adaffirmatiōem ⁊ negationē. qꝛ nō ſunt ſimplicit̓affirmatiue vel negatīe. ſed ꝑ modū pͥuatōis ſehabetes. vt iſta homo eſt nō iuſtꝰ. nō eſt ſimpl̓raffirmatiua. nec iſta homo nō eſt nō iuſtus ſimplicit̓ negatina. Ille aūt q̄ ſunt de p̄dicato finito ſunt ſimpl̓r affirmatīe vel ſimpl̓r negatīe. ſꝫnec iſtud videt̉ rn̄dere intentōi lr̄e. qꝛ ī fine hmodi ordīationis ꝓpoſitionū dicit ꝙ hec ſuntdiſpoſita quēadmodū in reſolutorijs dictū eſtid ē in fine pͥmi prioꝝ. vbi tn̄ nihil d̓r ꝑtinensad hūc modū expoſiēs (et ido adhuc alij aliterexponūt ⁊ dicūt ꝙ ſimplex negatīa eſt ī plus qͣꝫaffirmatīa infinite ei correſpōdēs. volūt em̄ ꝙoīs enūciatio virtute ſe habet ad ome illud deq̄ totū id qd̓ in enūciatōe ſignificat̉ nō pōt p̄dicari. ⁊ ſic dicūt ꝙ hec enūciatio homo eſt nō iuſtꝰ pōt verificari ſolū de hoīe in qͦ nō eſt iniuſti
cia. ſed iſta homo nō eſt iuſtus pōt etiā verificari de quolibet qd̓ nō eſt hō iuſtus. puta de lignolapide. Et ſimili rōne dicūt ꝙ īfinita affirmatiua eſt in plus qͣꝫ priuatīa. pōt em̄ dici de pueroꝙ eſt homo nō iuſtꝰ. nō aūt ꝙ ſit hō iniuſtꝰ. ecōtra vero dicūt. ꝙ affirmatīa ſimplex eſt in minꝰqꝫ negatīa infinita. qꝛ nō ſolū de hoīe iuſto pōtdici ꝙ nō ſit homo nō iuſtꝰ ſed etiā de eo ꝙ penitus nō eſt homo. et ſil̓iter negatīa infinita eſt inminꝰ qͣꝫ priuatia nā ꝙ nō ſit homo iniuſtꝰ pōtdici nō ſolū de eo ꝙ penitꝰ nō eſt homo. de qͦ etꝭpōt dici ꝙ nō eſt homo nō iuſtꝰ ſed etiā pōt dici de homīe qͥ nō habet habitū iuſticie nec iniuſticie vt de puero de qͦ nō pōt dici ꝙ nō ſit nōiuſtus. et ſic dicūt ꝙ quattuor drn̄e enūciatōnuꝫdue .ſ. īfinite ſequūtur ad duas ſimplices ſicutet due pͥuatīe. qꝛ ſicut ad ſimplicē affirmatiuaꝫſeqͥtur negatiua īfinita. ⁊ nō ecōtra. eo ꝙ negatiua infinita eſt in plus. ita etiaꝫ ad ſimplicemaffirmatiuā ſeqͥtur negatiua pͥuatīa. q̄ eſt ī pluset nō ecōtra. ⁊ ſicut ſimplex negatīa ſequitur adaffirmatiuā infinitā que ē in minꝰ ⁊ nō ecōtra.Ita ⁊ ſimplex negatīa ſeqͥtur ad pͥuatiuaꝫ affirmatiuā que eſt ī minꝰ ⁊ nō ecōtra ⁊ ſic eadeꝫ eſthabitudo in ꝯſeq̄ndo infinitaꝝ ad ſimplices ⁊pͥuatiuaꝝ ſꝫ due mīme ſic ſe hn̄t id eſt due ſimplices nō ſic ſe hn̄t in ꝯſequēdo ad infinitas ſicut pͥuatiue ſe habet ad infinitas. qꝛ ex vna ꝑteſimplex affirmatiua eſt ī minꝰ qͣꝫ negatīa infinita. ſed negatiua pͥuatiua eſt in plꝰ qͣꝫ negatīa infinita. ex alia ꝟo ꝑte negatiua ſimplex eſt in pl̓ꝰaffirmatīa īfinita. ſed affirmatīa puatiua eſt inminꝰ qͣꝫ infinita affirmatiua. Sed iſtud nō vadit ad directiōem lr̄e. qꝛ lr̄a nō videt̉ p̄tenderedictas diu̓ſas hītudines ſimpliciū ad īfintasẜm ſil̓itudinē ⁊ diſſimilitudinē. ſed magꝭ. videtur tendē ad on̄dēdū drām hītudinis affirmatiuarū ad negatiuas. qꝛ cū ſint qͣttuor enūciatōes. quarū due ſunt affirmatiue vua de p̄dicato finito ⁊ alia de p̄dicato īfinito. Et alie due negatiue ſil̓iter. penes finitū ⁊ infinitum p̄dicatūvariate. due eaꝝ ſe hn̄t penes ꝯn̄am ad affirmationē ⁊ negationē. qꝛ ad vnā affirmatiuā ſequit̉alterius negatiua. qꝛ ad affirmatiuaꝫ ſimplicēſequitur negatīa īfinita. vt ad iſtā homo eſt iuſtus ſeqͥtur hec homo nō eſt nō iuſtꝰ. et ad affirmatiua infinitā ſeqͥtur negatiua ſimplex vt adiſtā homo eſt nō iuſtꝰ ſeqͥtur homo nō eſt iuſtꝰ.Due vero alie ſcꝫ mīme ſic ſe habēt. qꝛ ex negatiuis nō ſequūtur affirmatiue vt negatiua ſimplex nō infert affirmatiuā infinitā vt nō ſeqͥturhoc nō eſt iuſtū. gͦ eſt nō iuſtū. 2º etiā negatiuainfinita mīme infert affirmatiuā ſimplicem vt