Druckschrift 
Commentaria in Porphyrium, Aristotelem et Gilbertum Porretanum secundum viam Albertistarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Secūdus

nomē finitū. ẜm hoc ſunt due enūciatōnes vna eſt affirmatiua alia negatiua. iſte dicunt̉ ſimplices vt homo eſt iuſtꝰ. homo eſtiuſtus. ſcd̓o p̄dicat̉ nomē pͥuatiuū ſic ſumunt̉alie due. ſcꝫ affirmatīa negatiua. homo eſt ininſtus. homo eſt iniuſtꝰ. p̄dicat̉ nomē infinitū ſic etiā ſumunt̉ due vt pͥus vt homo ē iuſtus. eſt iuſtꝰ. Dicūt quidādictū ph̓i eſt intelligendū. due ſunt de p̄dicato infinito. ſe hn̄t ad duas de p̄dicato finitoẜm ꝯſeq̄ntiā. ſicut ille due ſunt de p̄dicatouatiuo. Ille em̄ ſunt de p̄dicato infinito hn̄tſe ẜm ꝯn̄am ad illas de p̄dicato finito ẜm tranſpoſitōem quādā. qꝛ affirmatio ſeqͥtur ad negatiōem. negatio ad affirmatiōem. affirmatiua de p̄dicato īfinito. rn̄det negatiue de p̄dicatofinito. vt homo eſt iuſtꝰ. eſt iuſtus.Et ecōtra negatiua de p̄dicato īfinito correſpōdet affirmatīe de p̄dicato finito vt homo eſt iuſtus. et homo eſt iuſtꝰ. Et id̓o a quibuſdāvocant̉ iſte trāſpoſite. eadē eſt ratio de illis dep̄dicato pͥuatiuo. qꝛ affirmatīa de p̄dicato pͥuatiuo rn̄det negatiue de p̄dicato finito vt homoeſt iniuſtꝰ. eſt iuſtꝰ negatiua affirmatiue. vt homo eſt iniuſtus eſt iuſtushoc pōt diſponi in figura. dicūt vlterius duemīme ſe hn̄t ſupple ẜm ꝯn̄am ſcꝫ ille ſunt deſubiecto infinito puta iſte homo eſt iuſtꝰ.homo eſt iuſtꝰ. De quibꝰ manifeſtū eſthn̄t ſimilē ꝯn̄am ad affirmatiuā negatiua deinfinito ſubiecto vtꝫ ītuēti. ſed expoſitio nonrn̄det lr̄e loqͥtur ſolū de quattuor enūciatiōibus variatꝭ penes p̄dicatu finitū infinitum.et de illis variātur penes ſubiectū. Et egoalij dicūt ſic eſſe intelligendū. due ſcꝫ ſuntde p̄dicato īfinito habent ſe ſicut pͥuacones adaffirmatiōem negationē. qꝛ ſunt ſimplicit̓affirmatiue vel negatīe. ſed modū pͥuatōis ſehabetes. vt iſta homo eſt iuſtꝰ. eſt ſimpl̓raffirmatiua. nec iſta homo eſt iuſtus ſimplicit̓ negatina. Ille aūt ſunt de p̄dicato finito ſunt ſimpl̓r affirmatīe vel ſimpl̓r negatīe. ſꝫnec iſtud videt̉ rn̄dere intentōi lr̄e. qꝛ ī fine hmodi ordīationis ꝓpoſitionū dicit hec ſuntdiſpoſita quēadmodū in reſolutorijs dictū eſtid ē in fine pͥmi prioꝝ. vbi tn̄ nihil d̓r ꝑtinensad hūc modū expoſiēs (et ido adhuc alij aliterexponūt dicūt ſimplex negatīa eſt ī plus qͣꝫaffirmatīa infinite ei correſpōdēs. volūt em̄oīs enūciatio virtute ſe habet ad ome illud de totū id qd̓ in enūciatōe ſignificat̉ pōt p̄dicari. ſic dicūt hec enūciatio homo eſt iuſtꝰ pōt verificari ſolū de hoīe in eſt iniuſti

cia. ſed iſta homo eſt iuſtus pōt etiā verificari de quolibet qd̓ eſt iuſtus. puta de lignolapide. Et ſimili rōne dicūt īfinita affirmatiua eſt in plus qͣꝫ priuatīa. pōt em̄ dici de puero eſt homo iuſtꝰ. aūt ſit iniuſtꝰ. ecōtra vero dicūt. affirmatīa ſimplex eſt in minꝰqꝫ negatīa infinita. qꝛ ſolū de hoīe iuſto pōtdici ſit homo iuſtꝰ ſed etiā de eo penitus eſt homo. et ſil̓iter negatīa infinita eſt inminꝰ qͣꝫ priuatia ſit homo iniuſtꝰ pōtdici ſolū de eo penitꝰ eſt homo. de etꝭpōt dici eſt homo iuſtꝰ ſed etiā pōt dici de homīe habet habitū iuſticie nec iniuſticie vt de puero de pōt dici ſit nōiuſtus. et ſic dicūt quattuor drn̄e enūciatōnuꝫdue .ſ. īfinite ſequūtur ad duas ſimplices ſicutet due pͥuatīe. qꝛ ſicut ad ſimplicē affirmatiuaꝫſeqͥtur negatiua īfinita. ecōtra. eo negatiua infinita eſt in plus. ita etiaꝫ ad ſimplicemaffirmatiuā ſeqͥtur negatiua pͥuatīa. eſt ī pluset ecōtra. ſicut ſimplex negatīa ſequitur adaffirmatiuā infinitā que ē in minꝰ ecōtra.Ita ſimplex negatīa ſeqͥtur ad pͥuatiuaꝫ affirmatiuā que eſt ī minꝰ ecōtra ſic eadeꝫ eſthabitudo in ꝯſeq̄ndo infinitaꝝ ad ſimplicespͥuatiuaꝝ ſꝫ due mīme ſic ſe hn̄t id eſt due ſimplices ſic ſe hn̄t in ꝯſequēdo ad infinitas ſicut pͥuatiue ſe habet ad infinitas. qꝛ ex vna ꝑteſimplex affirmatiua eſt ī minꝰ qͣꝫ negatīa infinita. ſed negatiua pͥuatiua eſt in plꝰ qͣꝫ negatīa infinita. ex alia ꝟo ꝑte negatiua ſimplex eſt in pl̓ꝰaffirmatīa īfinita. ſed affirmatīa puatiua eſt inminꝰ qͣꝫ infinita affirmatiua. Sed iſtud vadit ad directiōem lr̄e. qꝛ lr̄a videt̉ p̄tenderedictas diu̓ſas hītudines ſimpliciū ad īfintasẜm ſil̓itudinē diſſimilitudinē. ſed magꝭ. videtur tendē ad on̄dēdū drām hītudinis affirmatiuarū ad negatiuas. qꝛ ſint qͣttuor enūciatōes. quarū due ſunt affirmatiue vua de p̄dicato finito alia de p̄dicato īfinito. Et alie due negatiue ſil̓iter. penes finitū infinitum p̄dicatūvariate. due eaꝝ ſe hn̄t penes ꝯn̄am ad affirmationē negationē. qꝛ ad vnā affirmatiuā ſequit̉alterius negatiua. qꝛ ad affirmatiuaꝫ ſimplicēſequitur negatīa īfinita. vt ad iſtā homo eſt iuſtus ſeqͥtur hec homo eſt iuſtꝰ. et ad affirmatiua infinitā ſeqͥtur negatiua ſimplex vt adiſtā homo eſt iuſtꝰ ſeqͥtur homo eſt iuſtꝰ.Due vero alie ſcꝫ mīme ſic ſe habēt. qꝛ ex negatiuis ſequūtur affirmatiue vt negatiua ſimplex infert affirmatiuā infinitā vt ſeqͥturhoc eſt iuſtū. eſt iuſtū. etiā negatiuainfinita mīme infert affirmatiuā ſimplicem vt