§. in lumētis. Seꝗt̉. Oīa debēt ꝑuiri ꝑmediū. Et n̄ is ꝗ accepit amiſerit vactā culpā ſua: qꝛ cuſtodē nō miſit: vl̓ n̄bn̄ cuſtodiuit. ⁊ ꝑꝑ hoc vacca amiſſaeſt. qꝛ fures abſtulerūt. vel lupus eā comedit: dꝫ emēdar̄ ſocio ſuo. Cū ꝟo dicta aīalia ineſtimata dant̉ cuꝫ terra .i.ꝙ ꝗs dat aīalia oīa ⁊ terrā. cū ī dubiovt oſtēſuꝫ ē totū ꝑiculū aīaliū ꝑtineatad dn̄m: poſſet dn̄s ꝗ pōit boues ⁊ terra paciſci vt maiorē ꝑtē fructuū terrr̄cipiat cuꝫ ruſticus tm̄ oꝑas pōit: niſioꝑa ruſtici ⁊ eius iduſtria magis eſtimet̉ qͣꝫ fructus ꝗ venire poſſent ſimuiex bobꝰ ⁊ terra: qꝛ tūc nō ſolū fructusterre cꝗs ꝑtibus ꝑtiendi eſſent: ſꝫ ēt deipſis ruſticus plus hēret. d. l. ſi nō fuerint. ſecūduꝫ eundē. Si at dicta aīaliaeſtimata tradūtur. tūc ꝑiculū. caſus fortuiti iter ſocios eſt cōe. l. cū duobus. §hāna. R ꝓ ſocio. ⁊ tꝫ Bal. in. d. l. ſi paſcenda. Aliqui. tn̄ diſtinguere vident̉qꝛ aut eſt dānuꝫ fortune. ⁊ ꝓcedat qd̓dictū eſt. Aut dānū nāͣe .i. qd̓ ꝓcedit exna ⁊ hoc ꝑtinet ſolū ad tradētē aīaliaSꝫ certe hoc iure ꝓbari nō vr̄ nec eſtrō diuerſitatꝭ. īmo cū melioramēta ētnālia hͦ caſu cōicent̉: vt. d. l. nō fuerintꝯueniēs ē vt fil̓iter ꝑicula diuidanturNec miꝝ ſi hoc caſu ſit tal̓ cōicatio. qꝛeſtimatio ītroducit empeionē ēt in. ꝯͣctibꝰ. in ꝗbꝰ de ſui naͣ nō trāſiert̉ dn̄iūputa ī locatiōe. fi. loca. l. iij. niſi ſit alid̓exp̄ſſe ꝯuentū. ff. de ꝯͣhen. emp. cū menuſata. §. nemo. vel niſi ex ꝯſuciudinealiud īducat̉. cū vt dcm̄ ē ītelligit̉ actūqd̓ ē ꝯſuetuꝫ. l. ꝙ ſi nolit. §. qꝛ aſſiduaff. de edil. edic. Dictā ergo eſtimatio introducit in dubiū emptionē. ⁊ hr̄ ꝑinde ac ſi ille ꝗ dataialia mutuaſſet ſocio medietatē p̄cij ⁊ ip̄e potuiſſet aliāmedietatē ⁊ cōiter ab ip̄is fuiſſent empta. Et iō nō miꝝ ſi ꝗlibet pro rala deꝑieulo tenet̉: qn̄ ſine culpa alteriꝰ ſociorū ꝓceſſit al̓s illiꝰ ſoliꝰ erit dānū: cuiꝰculpa ꝯtingit. vt ī. d. §. dāna. Circa fructꝰ at ⁊ tp̄s: qͦ ſocietas durare d̓beat. eadē dicēda ſt q̄ ⁊ dicta ſunt in proximojiipedit: dicit glo. tertiū ꝑ ea q̄ dicta ſunt catu qn̄ ineſtimata tradunt̉. vt .ſ. ſꝑ edlitas arbitrio boni viri ẜuet̉. vn̄ hͦ caſupoſtqͣꝫ ꝗlibꝫ ſocioꝝ pōit tm̄dē r̄ſpectup̄cij aīaliū: q̄ eſtimata tradita it̓. ⁊ ſocius ruſticꝰ plus pōit r̄ſpectu oꝑaꝝ ⁊ cuſtodie: nō vr̄ ꝙ fructus ꝑ medium diuidi d̓beāt. Et ait dictꝰ. d. Ang. d̓ hocal̓s dubitari vidiſſe. ſꝫ putat arbitriobōi viri ꝯueniri. vt eqͣlitaſẜuet̉. ꝙ ſi talis cuſtodia ⁊ cura aīaliū: quā ponit ſociꝰ ruſitcꝰ: fiat: aut fieri poſſet ꝑ ifanteſaut ꝑuulos qͦrū oꝑe nō it̓ ī magna eſt/matione lꝫ aliq̄ ſint: tūc ſi aliquā vtilitatēᶻ ex aīalibꝰ ꝑcepit plus ruſticꝰ ſociꝰqͣꝫ aliꝰ vt ſimi ⁊ lutamīs q̄ veriſil̓itercū oꝑa paſtoris ꝯpēſari pn̄t iuſte fructus eqͣlitas diuidunt̉. Si ꝟo paſtorisoꝑa quā pōitruſticꝰ aut pōi facit: ſiuealij. iūptꝰ: puta paleaꝝ: feni ⁊ ſimiliuꝫexcederēt ꝯmoditatē lutamis: tunc vteqͣlitas ẜuet̉: iuſte ruſticꝰ an̄ ꝑtē aliꝗdꝓ paſtoris oꝑa reciꝑe dēat: qd̓ eꝗuaſet ei qd̓ plus pōit. d. l. ſi nō fuerit alaſi tradēs aīalia vellet eqͣlē portionē: videret̉ velle p̄ciū mutui facti ſocio de ẜcio medietatꝭ ſortis. ⁊ ſic vſurā ꝯmitteret. cū ꝗcꝗd accedit ſorti vſura ſit. xiiij.q. iij. pleriqꝫ. Nec hoc cāu poſſet ꝗe ꝑꝯſuetudinē ꝯͣriā excuſari īſoro ꝯſcīe:cū iniꝗtatē ꝯtineat. ⁊ ſocij dānum ⁊ iacturā. ⁊ iuri fr̄nitatꝭ nō ꝯueniat: cui iocietas ꝯꝑatur. l. veꝝ. ff. ꝓ ſocio. Et ſi decta aīalia eſtimata tradunt̉ cū t̓ra: ꝯuenit ꝙ dānū ⁊ lucrū ſit cōe. ⁊ fructꝰ eqͣli ꝑte diuidant̉. cū vnuiꝗſqꝫ pōat ꝑteꝫaīaliū q̄ cōicata it̉ ꝑ eſtimationē vi dictū ē. ⁊ vnꝰ pōat terrā. ⁊ alius equalentes pōat oꝑas ẜꝫ eūdē. Quo ꝟo ad aīalia minuta. qn̄ ſuꝑ his ſocietas ꝯͣhit̉.Dicen̄ ꝙ obẜuāde ſunt ꝯuētip̄es ⁊ cōſuetudines arbitrio bōi viri ꝯueniētesẜꝫ modū ⁊ formaꝫ circa aīalia groſſasͣ. poſitos ꝑ eadē iura: niſi ꝙ circa aīalia minuta vr̄ ſocietas poſſe breuioritꝑe finiri: puta ſpatio triū ānoꝝ: vt ſtatim patebit. Si ꝟo nulla apꝑat ꝯuentio ſeu ꝯſuetudo. reperiūt̉ ſcripta aliqͦlura exͣuagantia in fine vſuū feudoroquoꝝ vniꝰ ſic incipit ℟ico ẜꝫ. d. Ans.