cas ẜm Inno. ibi. Diniſtri aūt ꝗ ſinepenitꝰ iuriſdit iōe exercēt offm̄ aliqd̓ ſicut ꝓcuratores: ſindici: ⁊ ſacriſte: ꝗ pulſant cāpanas nō hn̄t dignitatē: etiaꝫſi eēnt ꝑpetui. Secus ſi hērēt imiſditionē. ff. de offi. pro ceſa. l. fi. ẜm eūdeꝫIun. Sir dr̄ dignitas q̄ appellat̉ aliqͦ noīe d̓ dignitatibꝰ iuris: vt archidiaconatꝰ ⁊ hmōi: ēiꝰ ſi nō exerceret oſfm̄ẜm Inn. ibidē. Ex quibꝰ pꝫ ꝙ vicarius ep̄i nō hꝫ aliquā dignitatē ẜꝫ Pā.vbi s. Et dignitas differta ꝑſonatu: qꝛꝑſonatꝰ ẜm Arch. vbi. s. ē quedā p̓rogatiua in eccl̓ia ſine iuriſditiōe: vt hr̄eſtallū honorificū in choro in. c. inꝓeeſſionibꝰ. In vocibꝰ dādis ⁊ ſil̓ibꝰ pluſqͣꝫalij ſui ordīs canonici: ⁊ nō tanqͣꝫ alijidignitate ꝯſtituti: qͣꝫuis ẜꝫ Inn. aliqn̄accipiat̉ pro dignitate. O ffm̄ ꝟo ẜmArch. vbi. sͣ. ē admiſtratio reꝝ eccl̓iaſticaꝝ ſine iuriſditione ſicut ſindici: ꝓcuratores: caſtaldi de ꝗbꝰ .i. q. iij. ſaluator. Iteꝫ vicedns ⁊ ſiles qui ſicut picehn̄t referre. Iſti hn̄t offm̄ n̄ dignitatē.Epreſalie dicunt̉: qn̄ vnus oriūdusde vna terra: ſpoliat̉ vl̓ dānificaturab oriūdo de alia terra: vel ēt ſi debitū nō ſoluit ei. tūc dat̉ ptās iſti ſpoliatio ꝙ ſatiſfaciat ſibi: ꝯͣ quemlibet deterra illa vn̄ eſt ſpoliator vel debitor.¶ Utꝝ ſint licite. ℟. ẜm Bar. in tractatu rep̄ſaliaꝝ: ꝙ ad hoc ꝙ ſint licite inioro ꝯſciētie reꝗͥrunt̉ tria. ¶ Prio auctor itas ſuꝑioris. Scd̓o cā iuſta ꝯcedēdi: qꝛ denegat̉ iuſtitia. Tertio ꝙ itētioeiꝰ ꝗ hꝫ rep̄ſalias ſit iuſta ⁊ recia. hiscōcurrētibꝰ licite ſunt. vt ī. c. dn̄s. xxiij.q. ij. vbi Aug. dicit. iuſta bella ſolēt diffiniri q̄ vlciſcūtur iniurias ſi gēs vl̓ ciuitas plectenda eſt q̄ vidicare neglexit: qd̓ a ſua īprobe factū eſt. Et dicitBar. ꝙ ſibi vr̄ ꝙ ius ꝯcedendi rep̄ſafias nō vr̄ iur̄ ciuili vel canonico iduciū: ſꝫ magis iur̄ diuio vt i. d. c. dn̄s ⁊de iure gentiū qd̓ ꝑmittit bella iuſta:⁊ bellū licitū eſt ex cauſis p̄dictis.z ¶ Que āt ſit cā ſufficiens ꝯcedēdi rep̄ſalias. ℟. ꝗ. sͣ. ꝙ n̄ dꝫ eē circa modicūIſtd̓ .n. remediū rep̄ſaliaꝝ. cū ſit odioſum. vt i. c. ⁊ ſi pignoratēes. deiiur. il.vi. ⁊ cū ſit ſb̓ſidiariū ꝯͣ ius cōe:r nō dꝫdari ꝓ modico. Iteꝫ ꝙ ꝑ dictā iiuſtitiam pareat ius ꝑtis tetalit̉: ſecꝰ ſi aliqͣlit̓ ledat̉. Et ꝓ declaratiōe huiꝰ mate.rte ſciendū ẜꝫ cōiter doc. ⁊ Bar. vbi. sͣ.ꝙ ſi ꝗdeꝫ ꝯͣ illū hoīeꝫ genie vel populū ꝗ iuſtitiā facere ⁊ debitū redder negligi: p̄t haberi recurſus: tūc rep̄ſalieita ī foro ciuili ſicut in ſoro ꝯſcie nonſt̓ licite. Si ꝟo nō p̄t haberi recuriusad ſuꝑioreꝫ: tūc ſunt licite: duobꝰ īteruenientibꝰ. Prio reqrit̉ auc̄tas ſuꝑioris. nō. n. lꝫ alicui ſibi ius dicere: vi dicūt iura vulgaria. Scd̓o ꝙ auc̓tas ſuꝑioris īterponat̉ ſibi ex ca iuſta. Naꝫniſi ex cā. iuſta īterponatur: ſt̄ ipſo iurenulle. vt. l. cū ꝟo. §. ſubuentū. ff. de fideicō. li. cā at iuſta dicta eſt in. d. c. dn̄s. ⁊ita tꝫ Inn. extra de reſti. ſpo. c. olim.¶ Quis at habebat̉ reꝗͥrere dn̄m vel 3populū vel gentē. ℟. piās eiꝰ ꝗ ꝯceditrep̄ſalias: ſuccedit in locuꝫ ſuꝑioris deficientis. ſꝫ ſuꝑiorem̄: ſi eſſet: ꝗs nō poſſet adire ⁊ ꝯqueri de intuſtitia iudicisniſi prio ip̄m iudiceꝫ reꝗſiſſet: ergo ⁊mō ip̄a ꝑs ad hͦ vt poſſinpete̓ rep̄ſaliaſdꝫ prius adite iudiceꝫ primū ⁊ ab eopetere iuſtitiā. Immo dico ꝙ ſi parsiret ad iudicē ſuū etiādiceret: dn̄e ſcribatis tali iudici ꝙ faciat mihi iuſtitiāals cōcedetis mihi rep̄ſalias ꝙ iudexcū audire nō dꝫ dico etiā ꝙ ciuitas n̄pōt facere de hec ſtatutū. vꝫ ꝙ ſufficiat reqͥſitio ꝑ lr̄as ⁊ ſil̓ia vt faciat iuſtitiā. Nā anſeqͣꝫ iuſtitia ſit denegata: nōꝑtinet ad cognitionē ſuꝑioriſ: ⁊ ꝑ ꝯn̄snec alteriꝰ ciuitatis vbi deficit ſuꝑior.⁊ ex p̄dictis apparet qͣliter fieri debetdicta reꝗͥſitio. Dꝫ .n. actor offerre libellū cū oībꝰ ſolēnitatibꝰ debitis qn̄ cā reꝗrit libellū: vel īplorare offm̄ iudicispro executione. qn̄ cā hꝫ paratā executionem vel reus dꝫ mō debito exceptionem opponere in cā. Qn̄qꝫ reꝗͥrit̉ ꝙvnꝰ iudex ſcribat alteri iudici pro exequēdā ſententia ab eo lata.¶ Qual̓r āt ītelligat̉ nō poſſe haberi 4ſuperioris copia. ℟. qn̄qꝫ nō habet̉ iu
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten