Inn. inter ceteros concludit ꝙ ex magna cā papa pōt diſpēſare ꝯͣ votū religiōis. exēplū. ſi rex īfidel̓ vellꝫ ꝯuertiad fidē cū toto ſuo regno. ſi poſſet ducere monialē filiā forte alicuiꝰ regis invxorē. nā credēdū ē hoc eſſe deo carius qͣꝫ cōtinētiaꝫ vnius mulieris. itemqꝛ religio ſumpſit ſubſtantiā ſuā ex auctoritate romani pōtificis. Ille ergoꝗ cōceſſit. poterit diſpēſare. nec ob. d.c. cū ad monaſteriū in fi. vbi dr̄ ꝙ abdicatio ꝓprietatis ⁊ caſtitas adeo ſuntannexa regule monachali: vt nec ꝯͣ illa ſumus pōtifex valeat licentiā dare.℟. Inn. ꝙ ꝟ̓bū. lnīa. ītelligit̉ qn̄ hͦ fac̄ſine. cā. ī. ſola volūtas ⁊ dic̄ pa. hͦ dcm̄eē notādū ꝓ intellectū huiꝰ ꝟbi lnia. vtnō referat̉ ad arbitriū boni viri. ⁊ licꝫdoc. cōiter trāſeāt cū hoc dicto. Tam̄Bart. apperte tꝫ oppoſitū in. l. alio. ff.d̓ ali. le. ⁊ in extrauagāti. ad repͥmēdavbi dicit. ꝙ cū v̓bū lnīa. veniat a verbo lꝫ: debet intelligi. nō de nuda volūtate. ſed rōne regulata. ⁊ ad iſtū text.tenēdo opinionē. Inn. pēt rn̄deri: ꝙex facili cā nō dꝫ dare lnīaꝫ. itē loquit̉qn̄ ſimpl̓r vult dare lnīaꝫ: nō cōmutādo. ī aliud bonū deo acceptiꝰ. ⁊ h̓ reſponſio plꝰ plꝫ pan. ſed Ri. vbi. sͣ. dataliā reſponſionē. ꝙ qͣꝫuis ſūmus pontifex nō poſſit facere ꝙ ſit mōachꝰ abſqꝫ renūciatiōe ꝓpͥetatꝭ: qꝛ hoc ēt facere ꝯͣdictoria ſimul. tn̄ pōt de mōachofacere n̄ mōachū ſi cā rōabil̓ affuerit⁊ ꝑ hͦ ſoluitur alia qō. nūꝗd papa poſſit diſpēſare ꝙ mōachus habeat ꝓpͥuꝫ⁊ ẜm Ri. papa nō pōi facere ꝙ ſit monachus ⁊ habeat propriū. Sed faciendo prīo nō monachū: puta cl̓icū ſeculareꝫ: aut total̓r eū ſecularē. ⁊ ſic mutando rei naturā. ſic pōt. Aliter n̄ ẜmeū: lꝫ forte canoniſte tenerēt ꝙ ēt nonmutata rei natura papa poſſet facereꝙ ꝗs eſſet monachus: vel religioſus⁊ haberet ꝓpriū. nec hoc videret̉ implicare ꝯͣdictionē ẜm eos. ⁊ vide Ioan.an. in. merc. in regula. ſemel deo dicatn̄. de reg. iur. in. vi. ⁊ ꝓ opi. canoniſtatū vide arch. in. c. ſolet. xxxij. q. ij. vbidicit ꝙ monachus hēat ꝓpriū nō ē ꝯͣſubſtantiā monachatus ſꝫ ē d̓ ꝯſtōneeccl̓ie. nā monachus nihil aliud eſt qͣꝫſolitarius ⁊ triſtis xvi. q. i. placuit. quiquid gͦ vltra addictū ē: ⁊ de iure poſitiuo eſt. idē Ho. ⁊ Inno. in. d. c. cū admonaſteriū. ⁊ Lau. ⁊ ſic hēs ꝙ ꝓpterea pōt diſpenſare ꝙ monachus exiſtens monachus habeat ꝓpriū. itē p̄tdiſpēſare ꝙ religioſus vl̓ preſbyter ſecularis poſſit ꝯͣhere mr̄imoniū. ⁊ exhis hēs ꝙ papa pōt diſpēſare ꝯͣ vl̓emſtatū eccl̓ie. Si tn̄ decoloraret̉ ſtatuseccl̓ie. eccl̓ia vl̓is poſſet reſiſtere. tamenea nō reſiſtente teneret actus. ⁊ dr̄ ſtatus eccl̓ie decolorari quādo fieret ſinecā rōabili. de hac mā vide ſingularia.sͣ. cōfirmatio ſacr̄i. §. viij.¶ An autē papa poſſit diſpenſare vt 5ꝗs poſſit here plures vxores. Quidaꝫdicūt ꝙ ſic: qn̄ genus fideliū eēt reductū ad pauciſſimos viros. ſꝫ ꝯͣ hͦ ē ri.exp̄ſſe ī. iiij. diſt. xxxiij. ar. i. q. i. ⁊. ij. vbiꝯcludit ꝙ ad ſolū cōditorē legis naͣe ꝑtinet circa hoc diſpēſare. ⁊ ſic ſolꝰ dein hͦ precepto diſpenſare pōt. Et additꝙ nūqͣꝫ patriarche vel alij habueruntplures vxores niſi ex reuelatōe diuinanec ē veriſimile qꝛ nūc genꝰ humanūredigat̉ ad tā pauciſſimos viros: ſicuttꝑe abraa: ⁊ tn̄ petuit hēre plures vxores ſine diſpenſatione diuina.¶ An aūt papa poſſit diſpēſare: vt fi 6delis ꝯͣhat mr̄imoniū cū infideli. do.Io. anto. in. c. fi. de cōdi. ap. dicit Gaſparē tenuiſſe ꝙ ſic ex magna cā putaꝙ vna regia: vel alia fidelis ⁊ apta adꝯuertendū viꝝ ad fidē acciꝑet turchūvel hmōi. ⁊ aſſignat rōnē: qꝛ hec ꝓhibitio ē de iure poſitiuo. car. āt dic̄ ꝙ n̄credit papā poſſe diſpēſare. ⁊ iſtā ꝓhibitōꝫ hēre eriginē a iure diuio. dū ī teſtamēto veteri ꝓhibeāt̉ hr̄e vxores alienigēas. ſꝫ tn̄ ꝓ opi. Gaſ. fac̄ ꝙ Raabqͥ erat d̓ genere cananeoꝝ fuit cūiūctaSalamōi pͥncipi tribꝰ Iuda. ī mr̄imoniū ꝑ Ioſue. ⁊ papa nō videt̉ eē minoris auctoritatis qͣꝫ tunc erat Ioſue.¶ Utrū paps poſſit tollere leges ciui 7
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten