ciare. qꝛ in dubio tenetur homo vitarenotabile damnum proximi ſi pōt. Indicto aūt cāu pōt ſequi dānū dānationis eterne ⁊ rerū tēporalium.¶ Qūo ſe dꝫ hr̄e medicus ī medicisꝯferēdis. ℟. ẜm Inn. diligēter attēde̓dꝫ ne illas medecias ꝯferat. de ꝗbꝰ ẜꝫartē ei n̄ ꝯſtat. Nā ſi dubitationē hꝫ ꝙnoceā̓t. ꝯferēdo peccat qꝛ in tutiorē ꝑtē tendēdū ē. Et ſecuriꝰ ē egrū nāe relīq̄re. qͣꝫ medico īꝑito ꝯmittere. Et ſi ꝑꝑimꝑitiā medici vl̓ cirugi infirmꝰ moritur. aut remanet īutilis. puta qꝛ hēbattibiā fractā vl̓ brachiū ⁊ hōi. ⁊ ꝑꝑ eiꝰimꝑitiā remāſit deſtructꝰ. tn̄r de dānoqd̓ inde ſeꝗtur. nā forte hēbat aliquaꝫartē ex qua alebat filios vel vxorem ⁊hmōi. ⁊ nūc parū vel nihil lucrat̉. tenet̉ ad equiualēs ẜm doc. Idē Ri. iniiij. di. xv. exqͦ directe nō pōt reſarcirepͥncipale. Idē ſi ex eius negligētia. qꝛnō viſitauit īfirmū tꝑibus debitis vtdebebat. vl̓ dato ꝙ eēt ꝑitꝰ noluit ꝓcedere ẜm canōes medicine ſꝫ iuxta ſuūſenſum. In oībꝰ p̄dictis ⁊ ſil̓ibꝰ tenet̉ad arbitriū bonoꝝ viroꝝ. Et p̄dicta intellige qn̄ talis p̄dicabat ſe ꝑitū ꝟbisvel ex doctoratū. Secus de illo ꝗ dicebat ſe imperitum. ⁊ ex defectu bonoꝝmedicorum fecit qd̓ potuit bona fidetūc nō vr̄ ſibi imputādū. ſed potiꝰ ſibiimputet ꝗ talē elegit Idē dc̄m̄ ē de aduocato. sͣ. Aduocatus. §. xi.6 ¶ Pone medicus ꝓmiſit curare infirmū liberatus ē. ſed poſtea recidiuauit. an teneat̉ ſi ꝓ eodē ſalario curareegrotū. Spe. diſtinguit. an incōtinentieger recidiuauit. vt tūc teneat̉. Aut exīieruallo. ⁊ tūc nō teneat̉. vel dic ꝙ ſiculpa egroti. nō tenet̉. al̓s ſecus. Et hecrn̄ſio ē valde rōnabilis. hāc. q. formatglo. in. l. martius. ff. loca. de medico ꝗꝓmiſit titio liberate eū a podagra. ⁊ip̄m liberaſſe videbat̉. tꝑe aūt trāſactotitius in eandē infirmitatē decidit. T.agit ꝯͣ medicū vt liberet eū. qꝛ nō extraxit anguſtias īfirmitatis ſeu radicēſed ceſſare fecit. Itē qꝛ nō vr̄ curaſſe.exquo nō durat curatio. Itē qꝛ promit299tendo curationē. vr̄ ꝓmiſiſſe ꝙ eū perfecte curaret: qm̄ ꝟba cū effectu ⁊cͣ. itēqꝛ huic reſtituit̉ īfirmitas: gͦ ⁊ illi dꝫ reſtitui ſolicitudo curādi. in ꝯriū facit. qꝛde pn̄ti tm̄ infirmitate vr̄ cogitatū. Etiō illa ſublata. vr̄ ſublata obligatio curādi ⁊c. Nā in īfinitū nō dꝫ obligari:qꝛ īfinitas euitat̉. hec gl. Tn̄ qͦ adhucvltimū cāuꝫ reccurrēdū ēˡ ad v̓ba ⁊ intētionē medici ⁊ infirmi. Nā ſi cōuētūē ꝙ dēret eū curare oīno: ⁊ a totali iufirmitate podagre: tūc medicus tene̓t̉quo ad recidiuā. Si ꝟo actū ē ſolū deinfirmitate tūc īminenti: tunc ſecus.¶ Utꝝ medicus teneat̉ potius gratis 7curare qͣꝫ īfirmū ꝑmittere mori. ℟. ẜꝫRai. medicus tn̄r curā ⁊ cōſiliū īpendere pauperi lāguido: vt hētur. lxxxiij.di. in pͥn. vbi dicit gl. ꝙ medicus debꝫpotius gratis curare: qͣꝫ ꝑmittere mori: nō ſolū pauperē: ſed et diuitē. Immo medicus hoc cāudꝫ curare nō ſolūgratis: ſed ⁊ ſuis expēſis: ēt diuitem ꝗnollet aliquid dare: priuſqͣꝫ ꝑmitterecū mori. Et ſi ꝯualuerit repetet īpeſasqꝛ vtiliter geſſit negociū eius. Etiaꝫ ſimoriat̉ eger pōt repetere: qꝛ ſufficit ꝙvtiliter cepit gerere: lꝫ euētus nō ſit ſecutus. ff. de ne. geſt. l. ſꝫ an vltro. Necpōt ei obijci ꝙ cā pietatis fecerit ſumptus: niſi eēt ꝓpinquus infirmo. vt. C.de neg. geſt. alimēta. Et pōt medicus p̄dicta facere ⁊ repetere: ēt ſi īfirmus ꝓhibuerit. Sicut ⁊ virū poſſumꝰ extrahere de domo raitura: ⁊ bn̄ficiū inferre iuito. xxiij. q. iiij. ipſa pietas. īmo p̄ſumīt̉ ꝙ īfirmus talia dicendo fueritfurioſus. ff. de cōdi. iſti. ꝗdā. Et ꝑ p̄dicta ſoluit̉. q. qͦtidiana. Quidā cirugicꝰcurauit quēdā īfirmū īuitū ꝗ hēbat pedē putrefactū: ⁊ niſi curaſſet eū. neceſſe fuiſſet ei incidi pedē: ne reliquū corporis ad putrefactioneꝫ deueniſſet: ⁊ad talē pedē curādū facte ſunt multeexpēſe. Quo curato: cirugicꝰ petit expēſas factas infirmus dicit ſe nihil eivelle dare. ⁊ ꝙ potiꝰ voluiſſet abſciſſionē pedis: qͣꝫ tantā pecuniam ſoluere.Quid iuris. ℟. ẜꝫ no. ꝑ Bar. in. l. ſtic.