volūtatē religionē īgredi. ℟. Ri. i. iiij.d. xxxv. dicit ꝙ attenta. iur̄ª naͣlis equitate ⁊ viri iniꝗtatē: ⁊ ꝯſiderato ꝙ corruptionis vxoris vir ē principalis cā:ꝑ illā corruptionē acꝗſiuit vxor tāta poteſtatē ī corpꝰ viri vt ꝯͣ eiꝰ volūtatē: religionē n̄ poſſit ittare vn̄ exͣ d̓ eo. ꝗ co.ꝯſā. vx. c. diſcretiōeꝫ dr̄ d̓ qͣdā mulier̄ q̄nōdū a viro cognita: ab eo fuit tradita iuits ꝯſāguineo viri ꝗ cū ip̄a iuitaꝯcubuit. ⁊ qͣꝫcito fuit redita libertati:fugit ab eo: ⁊ ſe pͥori viro reſtitui poſtulauit. qd̓ ſi monita vt ꝯtinētia ẜuet:ad hoc induci non potuerit: vir priorcogatur redire ad ipſam: ⁊ maritali affectione tractare.5 ¶ An ꝑ ſuſceptionē ſacri ordīs diſſoluant̉ ſpōſalia pͥus ꝯͣcta d̓ pn̄ti. ℟. gl. īc. ꝙ votū d̓ voto ⁊ voti re. li. vi. dic̄ ꝙhodie ē approbatū ꝑ ꝯſtōnē ioānis q̄īcipit antiqͣ .ſ. ſpōſalia d̓ pn̄ti nō diſſolui ꝑ receptionē ſacri ordīs. ꝑ. c. ex ꝑteel. ij. d̓ ꝯuer. ꝯiu. ⁊ fi. diceremꝰ ꝯͣriū iānō eēt eqͣlitas: qꝛ iaꝫ duplici remediopoſſet vir diſſoluer̄ ſpōſalia: ⁊ muliervnico qꝛ ꝑꝑ fragilitatē ſexus ml̓r ordines reciꝑe nō p̄t. ⁊ ſic bēs caſuꝫ ī quoſacerdos p̄t hr̄e vxorē. ſecꝰ tn̄ eēt dicēdū: ſi eēt ſolū ſpōſalia de futuro qꝛ tūcꝑ ſuſceptionē ſacri ordīs diſſoluerent̉6 ¶ Que ſūt illa q̄ īpediūt mr̄imoniuꝫꝯͣhen̄. ſꝫ tn̄ n̄ dirimūt ꝯͣctū. ℟. prīo ꝙſūt duo p̄dc̄a i. v. ꝟ .ſ. ꝓhibitio ecclie ⁊tꝑis feriaꝝ. itē ſūt q̄dā crīa d̓ ꝗbꝰ hr̄.jͣ. īpedimētū. viij. itē īpediūt mr̄imōiūꝯͣhē. ſpōſalia q̄ ſt̓. pͥus cū alia ꝯͣcta d̓ qͦjͣ. īpedimētū. iiij. §. iij. itē catheciſmꝰ h̓qͦ. jͣ. īpedimētū. vi. §. iij. iiē īpedit votūſimplex d̓ qͦ. jͣ. īpedimētū. iiij. §. i.7 ¶ Utrum aliqua cōſuetudo impediatmatrimoniū ꝯͣhēdū: vel dirimat ꝯͣctū℟. Pa. in. c. ſuper eo. de cogna. ipi. ꝙaut conſuetudo habilitat. al̓s inhabiles per ius canonicū. Puta vt in tertio gradu poſſit matrimonium contrahi: vel vt frater poſſit contraherecum ſorore ſpirituali: ⁊ non valet conſuetudo ⁊ vr̄ tex. in. d. c. ſuper eo ideꝫtenet Hoſt. quan̄ conſuetudo non ſitrōnabilis. cū ſit ꝯͣ oēꝫ honeſtateꝫ ex qͦinfert̉ cōſuetudinē a papa n̄ approhatam nō poſſe tollere. īpedimētū publice honeſtatis. qꝛ nō vꝫ cōſuetudo contra honeſtatē eccl̓ie: vt ī. c. cū decorē. d̓vi. ⁊ ho. cle. aut ꝯſuetudo īhabitat al̓shabiles: vt in filijs duoꝝ cōpatruū: ꝑquoꝝ neutꝝⁱ deuentū ē ad cōpaternitatē. ⁊ tūc: aut hꝫ ſolū ꝯſuetudo vt īpediat: nō vt dirimat: ⁊ vꝫ ar. d. c. ſuꝑ eo.Aut hꝫ vt diſſoluat̉ ꝯiugiū. ⁊ ſi ad tēpus vꝫ: vt dicit In. ī. d. c. ſuꝑ eo. Nampeccarēt ꝯͣhēdo ꝯͣ conſuetudinē pr̄ie.xxx. q. v. c. alit̓. aut hꝫ vt diſſoluat̉ ī ꝑpetuū. ⁊ ſi ē approbata ꝑ papaꝫ: ſaltētacite: vꝫ. vt ꝓbat̉ in. d. c. ſuꝑ eo. ẜꝫ lecturā Hoſt. aut nō apꝑet de approbatiōe pape. ⁊ vr̄ Hoſt. velle ꝯſuetudinēnō valere. Dicit .n. caſū. d. c. ſuꝑ eo. nōeē extendēdū. Sꝫ panor. putat oppoſitū: vbi cū ꝯſuetudīe ꝯcurrit ſcādalū.Un̄ ſicut papa pōt ius diuinū interp̄tari: ⁊ addere ⁊ dimittere: vt no. Inn.in. c. que in eccl̓iaꝝ de ꝯſti. vt dictū eſtſupra Cōſuetudo. Ita ⁊ cōſuetudo: vtnō. idem̄ In. in. c. fi. de cōſue. Itē videmus ꝙ cōſuetudo que generat ſcādalum inhabitat queꝫ ad mr̄imoniumſpūale: vt in. c. cuꝫ oli. de cle. ꝯiu. ergopari rōne dꝫ poſſe ihabilitare ad matrimoniū carnale. Ad hoc facit quodno. glo. ī. d. c. ſuꝑ eo. que eſt ſingularisꝙ ſi in aliquo loco eſſet hodie cōſuetudo: vt in. v. gradu n̄ poſſit ꝯtrahi mr̄imonium: ⁊ ex ꝯtractu generaret̉ ſcandalum: ꝙ nō valeret mr̄imonium. Licet. c. cū nō dꝫ de ꝯſan. hoc ꝑmittat. ⁊pōt eē duplex rō. Prima: qꝛ hec conſuetudo cōcurrit cū iure antiquo: neccēſet̉ ſublata ꝑ ius nouū ex quo nō reprobat̉ ꝑ illud ius: ⁊ ꝯcurrit ſecū ſcādalū. Scd̓a rō colligit̉ ex p̄dictisª: qꝛcōſuetudo cōtinēs ī ſe ſcādalū ex p̄teritione pōt inhabilitare alias habiles.ſed vbi a principio nullū fuiſſet impedimentū: tūc ſolū ſcandalū ſuꝑueniēsnō poſſet diſſoluere mr̄imoniū: vt dicit glo. in. d. c. ſuꝑ eo. quā notabis: qꝛꝑꝑ ſcandalū nō eſt recedēdū a ꝟitaie