ponit̉ frāgēti ieiuniū. vt alia die ieiunꝫ. nec huic obſtat. c. ꝑ tuas. d̓ voto vbiꝑēt̉ de quoddā ꝗ vouit intrare religione. jͣ. duos mēſes: ⁊ nō ītrauit. ⁊ tn̄ papa mādat ꝙ lꝫ ſit elapſus terminꝰ duorū mēſiū ꝙ exequat̉ votū. Et ex hͦ dcōpa. ibi infert ꝙ votū reſtrictū ad certūpie obligat ad duo. ſicut ille ꝗ obligatſe certo die dare. x. alicui. ſi die ſtatuton̄ dederit tn̄ obligatꝰ remāebit. Facitc. cū dilecti. de do. ⁊ ꝯtu. ⁊. l. celſꝰ. ff. dearbi. §. i. vbi iuſſus dare. x. jͣ. kalendasſeptēbris: dr̄ duo hr̄e p̄cepta. vnū dandi. x. ⁊ alid̓. jͣ. kalēdas. Sꝫ iſta n̄ obſiātnec pa. ē ſibi ꝯͣrius hic. ⁊ in. d. c. i. vbidiffuſe ponit motiua ꝓ viraqꝫ ꝑte ⁊ cōcludit ꝙ n̄ valēs ieiuare vno die n̄ tn̄rieiunare alio die. Sicut nō valēs dice̓officium vno die nō tenet̉ reaſſumerealio die ẜm. Inno. quaſi ſit ſeruitꝰ cuiuſqꝫ diei: ⁊ ex tꝑe variet̉. Et hec opi. ētenēda. ēt ī illo ꝗ ſin̄ cā rōnabili omīſſit ieiunare: vel dicere officiū vt dicamus ꝙ in dictis caſibus vouēs nō ſitobligatus niſi ad vnū p̄ceptū .ſ. ad ieiunādū tali die. vel ad dicēdū offm̄ tali die. ⁊ pro hoc facit ꝯſuetudo ꝯfeſſorum ꝗ tranſgreſſoribꝰ predictoꝝ nonīponunt pnīas vt reaſſumāt. nec ob. d.e. ꝑ tuas. qꝛ bn̄ fateor ꝙ in caſu illo ille vouēs tenebat̉ ad duo p̄cepta .ſ. adintran̄. religionē. ⁊ ad intrādū. jͣ. duosmēſes. al̓s votū fuiſſet deluſoriū. idemdic de vouēte: vel ſe obligante dare aliquid eccl̓ie vel altari ꝙ obligatur adduo p̄cepta. ⁊ ſic n̄ ob. d. l. celſus. ⁊ ſicꝑ iſtā rn̄ſionē ꝯcordāt̉ iura ⁊ doctoresꝗ vidētur ꝯͣrij. ⁊ de hac māͣ vide. sͣ. hore canonice. §. vij. ⁊. ix.25 ¶ Uiꝝ ieiunia poſſint redimi. ℟. ẜmInn. ⁊ pauor. sͣ. ℟ica. e. ti. ꝙ in ieiuniis īdictis ꝑ eccleſiā nō pōt aliꝗs diſpēſare citra papā: niſi cā ſit in debente ieiunare. ex cā .n. poteſt ep̄s diſpenſare⁊ talia ieiunia ī aliud bonū ꝯpēſar̄: ⁊cā ſatis ſufficiens ē debilitas ꝑſone ſiſiue ꝓueniat ex defectu nature: ſiue exexercitio exteriori. exēplū ī agrimeſſoribus ⁊ alijs artificibꝰ: qꝛ ex diutino⁊ lōgo labore debilitant̉ ita ꝙ ꝯmodecclieiuniū tolerare n̄ pn̄t: licita eſt in iſtisꝯmutatio ar. lxxxij. di. c. preſbyter ī fi.Nō tn̄ ītelligas: ꝙ ꝗs ꝓpria auctoritate poſſit ſibi hoc ieiuniū ꝯmutare. ar. ic. i. de vo. vn̄. gl. ī. d. c. p̄ſbyter dꝫ reſtrigi ad caiū illiꝰ capl̓i. nā ibi redēptio ieiūij ꝑmittit̉ auctoritate illiꝰ cāonis. vn̄nō dꝫ trahi ad alia ieiūia. ⁊ ml̓tos decipit illa gl. hͦ idē tꝫ ibi archi. ī ieiūijsꝟo ad q̄ ꝗs ſe obligauit ex voto p̄t ep̄sdiſpēſare ēt ſine cā exiſtēte in vouēte:dūmō illd̓ in qd̓ ſit ꝯmutatio ſit meliꝰideſt deo acceptiꝰ. vt ī. d. c. i. ⁊ hͦ vr̄ prima frōte mirabile: vt magis ſtringatieiuniū indictū ꝑ eccl̓iaꝫ qͣꝫ ieiuniū exvoto. ⁊ rō p̄t eē qꝛ pͥmū fuit ab initioneceſſariū: nec ē obuian̄. p̄cepto ſuꝑioris fine cā. ẜm ꝟo a pͥncipio fuit volūtariū ⁊ apꝑet ſatis de volūtate dei: cuiacꝗritur obligatio. ꝗ vult ꝯmutationēfieri in melius. Ieiunia āt q̄ ī pnia imponūtur redimi. pn̄t auctoritate ſuptrioris: vel ēt equalis cōfeſſorisˡ. de hocvide. sͣ. ꝯfeſſio. ij. §. xi.¶ Utꝝ ſuꝑſolutione ieiunij ſit peten 26da diſpēſatio. ℟. ẜꝫ. ꝟꝟ. ꝙ aūt ꝯſtat oībꝰ vicinis cāꝫ eē ſufficiētē ꝑꝑ qͣꝫ ſoluē.ſit ieiuniū. ⁊ tūc nō oꝫ pete̓ diſpēſatiōꝫSi āt ꝯſtat īfirmo de ſufficiētia cāe: ſꝫalijs nō tūc ſi timet̉ ꝓbabil̓r ſcādāluꝫalioꝝ pete̓dꝫ lnīaꝫ. al̓s nō. Si aūt n̄ dubitat ille ꝗ ſolue̓ vult ieiuniū. an̄ cā ſitſufficiēns tūc pete̓ dꝫ diſpēſationē abep̄o ſi haberi p̄t: vl̓ ſaltē a ꝓpͥo ſacerdote hec. ꝟꝟ. vel ſaltē a ꝓpͥo ꝯfeſſore.⁊ cā ſufficiēs ad diſpēſandū ẜꝫ Ho. ēinfirmitas nature ⁊ d̓bilitas: ciboꝝ cariſtia: paupertas: ꝑegrīatio: labor: ⁊ ꝓtractō nimia mēſe. vt in ſeruientibusmēſis nobiliū ⁊ huiuſmodi.¶ An āt religioſi. ſeu clerici teneāt̉ ie 37iunia ſua inchoare a ꝗnqͣgeſima. Dicẜm dir. ꝙ n̄ ꝗnq̄geſima. ſꝫ qͣdrageſima ē eis indicēda d̓ ꝯſe. di. iij. a ſacerdotibꝰ. nec ob. c. ſtatuimꝰ. ⁊. c. ſe. diſt.iiij. qꝛ loquūt̉ de ſpāli ieiunio cl̓icoruꝫquod ipſis ſuadetur: ſꝫ nō precipiturIdē Io. ⁊ Archi.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten