nō hn̄t alid̓ ꝙ ſumat. Adde ēt qd̓ dic̄pe. de pal. in. iiij. di. xv. ꝙ ſiꝗs: nō ꝑfamē vel voluptatē: ſꝫ p̄timore ne deficiat p̄ anxietate die ieiunij. ficꝰ: aut polētā p̄libaret: vel hmōi .ſ. an̄ comeſtione ꝑ modū medecine: ſic nō ē fractioieiunij. Et dicit dir. ẜm qͦſdā circa ieiunia eccl̓ie poſſe ſtatui ꝙ bis. ſꝫ puꝫ comedat̉ in die. Sicut faciūt ciſtercienſes q̄ ad r̄mouēdū ſcādalū ⁊ caritatēobſeruādā ſtatuerūt: ꝙ illi ꝗ legūt autmiſtrāt aliꝗd p̄gnſtēt an̄ alios: nec ioluūt ieiuniū ab eccleſia indictum.14 ¶ In qͣ aūt etate teneatur ꝗs ieiunare. ℟. ẜꝫ tho. ẜa. ẜe. q. cxlvij. ꝙ qͣꝫdiu aliꝗ ſūt in ſtatu augmēti .ſ. vſqꝫ ad finemtertij ſeptenu .ſ. xxi. āni nō tenēt̉ ieiunare. Cōueniēs āt ē: vt ēt ī hoc tꝑe ſe adieiunādū exerceāt plꝰ vl̓ mīnꝰ ẜꝫ mōuꝫſue etatis ⁊ poſſibilitatꝭ. nouicij qͦqꝫ ⁊luniores religioſi ẜm. ꝟ̓ ꝟ. ſuper ſoluendo ieiunio: iuxͣ diſcretōꝫ p̄latoꝝ ſe gerere dn̄r. ⁊ ex deis tho. ⁊. ꝟ ꝟ. p̄t n̄ irratōabilit̓ diei ꝙ ēt ꝓfeſſi in ordīe minoꝝan̄ dcāꝫ etatē. xxi. ānoꝝ n̄ teneāt̉niſi adieiūia q̄ exp̄ſſe ī regl̓a ꝯtinent̉. Ad aliaꝟo ieiūia eccl̓ie n̄ tenēt̉ ex regl̓a nec ētex p̄cepto eccl̓ie. vt dcm̄ ē an̄ dcāꝫ etatē15 ¶ An āt dari poſſit ꝓuectꝭ tp̄s vltraqd̓ ieiunar̄ n̄ tenea̓t̉. ſic̄ dat̉ tp̄s āteriꝰ℟. ī ſēibꝰ nullꝰ tp̄s d̓termīatū ē ab aliqͦvſqꝫ ad quot ānos ꝗs teneat̉ ieiunareī nimiū āt ſenibꝰ ſecꝰ vr̄ vt pꝫ ꝑ ri. ī. iiijdi. xv. vbi dicit ꝙ nimiū ſenes n̄ tenēt̉ad ieiuniū qꝛ ī eis virtꝰ ⁊ calor ē d̓bil̓⁊ iō ſepiꝰ alēdi ſūt nimiū āt ſenes dn̄iocrepiti. ⁊ ẜꝫ medicos regl̓r hoc eſt alxx. ānis vltra. ⁊ ſecundum gl. in prohemio ſexti a ſeptuaginta annis vltraſi dr̄ eē ꝗſ ī ſenectute. ſꝫ ī ſenio. qd̓ ē aliaꝝ etatū t̓minꝰ Ad hoc fac̄ p̄s. āni nr̄ilxx. ⁊c. pro hoc fac̄. l. finali. C. de eta. li.x. iuncta. l. ij. §. fi. ff. d̓ d̓cur. vbi maior.lxx. ānis. vltra excuſat̉ qͦ ad excuſationē muneꝝ ꝑſonaliū ergo magis excuſabit̉ a ieiunio qd̓ ē maximū onꝰ: nonſolū ſenibꝰ. veꝝ ēt iuuenibꝰ. Hoc ideꝫtꝫ In. d. ꝙ idē iudiciū ē de ſenibꝰ qd̓de infirmis ⁊ debilibꝰ idem aſtenſis.¶ An at ꝑegrini teneāt̉ ad ieiunia ter ieraꝝ ad quas trāſeūt pe. de pal. ꝓut recitat arch. flor. dicit ſi conſuetum eſt inaliqͣ dioceſi. ꝙ ieiunet̉ certo die: illi dedioceſi tn̄r ieiunare. ſicut ſi ep̄s indiceret. de ꝯſe. di. v. ieiunia. ꝯſuetudo .n. rōabil̓ ⁊ p̄ſcripta obligat. ⁊ hͦ quo ad īdigēas. xij. di. illa alienigene ꝟo ſi veniunt gr̄a hītādi: extūc ligātur ieiūio conſuetudinario ſient ⁊ ſcripto. ſi āt tranſeunt ꝑ terrā nō ligātur ꝯſuetudinibusnec ſtatutis dicte terre tenent̉ tn̄ n̄ ſcaādalizare vn̄ oculte comedere pn̄t ẜmꝯſuetudinē terre ſue. vr̄ tn̄ ꝙ ꝯſuetudolaicoꝝ nō ligat clericos: nec ſeculariūcl̓icoꝝ religioſos: qꝛ diſtīcti ſūt mōi abſtinētie īter hos tres ſtatꝰ. Itē excuſāt̉aliēigene: qͣꝫuis ī terra eoꝝ ieiunet̉ exq̄veniūt aīo r̄manēdi: ſꝫ ꝗ trāſitū faciūtꝑ terrā: ſicut n̄ obligāt̉ ad ieiūia illiusterre: ſc nō liberāt̉ a ieiuijs terre ſue.hec pe. idē Glo. ix. di. Que cōtra.¶ Quid d̓ p̄gnātibꝰ. ℟. ẜꝫ ri. vbi. sͣ. ꝙ 1n̄ tenētur ad ieiuiū duplici rōe. Prīaqꝛ dn̄t accipere cibū: nō tm̄ ꝓ ſe: ſꝫ ēt ꝓnutrimēto fetꝰ. Scd̓a qꝛ p̄gnātes ꝯſueuerūt hēre varia Et inordīata deſideria ciboꝝ diuerſoꝝ ⁊ qn̄qꝫ Ita ītenſa:ꝙ niſi aliqͦ mō poſſēt appetiuis ſatiſfacere: poſſꝫ eē ꝑiculū ꝑiclitatōis fetꝰ: ⁊ꝑꝑ pͥmā rōem lactātes ēt tn̄r ad ieiūiū⁊ vbi p̄deē: maxīe p̄gnātes de ſe vellētieiuare ꝑ longū tp̄s: puta ꝑ totā qͣdrageſimā: vl̓ medietatē ꝓhibēde ſunt.¶ Quid de egrotantibꝰ vel debilibꝰ ib℟. ꝗ. sͣ. ꝙ lꝫ ī eis aliqn̄ abſtinētia Sitvtilis n̄ tenentur ad ieiuniū qꝛ ī eis nāē debil̓. ⁊ iō ſi daretur eis vna vice ſil̓totū qd̓ ē neceſſariū ꝯueniēti ſui ſuſtentationi. nā grauaret̉: ⁊ ſi datur pl̓ibusvicibꝰ. nā ꝯfortatur ⁊ vigoratur.¶ Quid de laboratoribꝰ. ℟. ꝗ. sͣ. qui 1ꝰcū graui labore victū neceſſariū lucrātur: nō tenētur qꝛ in eis ſit magna humidi ꝯſumptio: nec cū ieiunio poſſentꝯmode efficacit̓ oꝑari. Debēt tn̄ ſi adſit facultas a ſuo ſacerdote petere diſpēſationē nō ieiunādi: ⁊ ille debet eisꝯcedere Qui tn̄ oꝑarios ꝯducere no-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten