lo a fidei explicite. ℟. ẜm Dir. li. i. ꝙ ēquedā fidei mēſura ad quā ꝗlibet tn̄r:⁊ que ſufficit ſimplicibus ⁊ forte oībꝰlaicis .ſ. qꝛ oportet quēlibet diſcernēte⁊ maxime adultū ad fidē accendēteꝫ:credere ꝙ deus eſt: ⁊ ꝙ eſt punitio oīum maloꝝ ⁊ remunerator omniū bonorum Alios aūt articulos ſufficit ꝙcredat ſimpliciter ⁊ īplicite .ſ. ꝙ credatveri eſſe ꝗdꝗd credit eccleſia catholica. Sed hāc mēſurā debent clerici extendere: maxime p̄lati: ⁊ quicūqꝫ hēntcurā animaꝝ. Nā tenent̉ ſcire explicite ⁊ diſtincte oēs articulos fidei ꝗ cōtinētur in ſimbolis. Cred. ⁊ Quicūqꝫvult. ⁊ in ꝯcilio generali edito .xxxvi.di. i. ij. ⁊. iij. Ep̄i ꝟo tenent̉ plus ſcire:vt .ſ. ſciāt circa p̄dicta opponere ⁊ rn̄dere ⁊ hereticos ꝑſequi ⁊ ꝯfutare extra de hereti. excōicamus. el. i.2 ¶ Sed ꝗd ꝓdeſt laicis fides īplicita.℟. Dir. vbi .sͣ. ꝙ ſi talis ratione naturali dicat ꝙ pater maior eſt filio: vel prior. vel ꝙ tres ꝑſone ſunt tres res diſtīcte abinuicē. vel aliud ſimile: dūmōſic credat: qꝛ credit eccl̓iā ſic credere:⁊ ſuā opinionē fidei eccleſie ſupponatnec ſuū defendat errorem: ſed paratꝰſit credere: ſicut credit catholica eccleſia: nūqͣꝫ hr̄ticus iudicat̉: qꝛ lꝫ ſic male opinet̉ tn̄ n̄ ē illa fides ſua: ſꝫ ē fideseccl̓ie. hoc ēt no. In. de. ſū. tri. ⁊ fi. ca. c.i. ⁊ Ho. i ꝓhemio circa fi. idē panor.3 ¶ An aūt eccleſia vniuerſalis poſſiterrare. ℟. Panor. in c. anobis. el. ij. deſen. exco. dicit ꝙ eccl̓ia vniuerſalis nōpōt errare .ſ. in fide: ſeu articulis fidei.et ꝓ hͦ tm̄ orauit xp̄s ad pr̄eꝫ. vt ī euangelio. Ego ꝓ te oraui Petre ⁊c. ⁊ ſic intellige. c. a rcta. xxiiij. q. i. ī alijs āt: n̄ ſolū eccleſia ꝑticularis: veꝝ ēt vniuerſalis collectio fideliū: ſeu cōſiliū generale pōt errare. ⁊ de hoc eſt tex. clarus īd. c. a nobis. vbi dicitur ꝙ iudiciū deiveritati q̄ nūqͣꝫ fallit nec fall̓itur ſꝑ inni it̓ Iudiciū āt eccleſie: nōnunqͣꝫ opīonem ſequitur. qͣꝫ fallere ſepe ꝯtingit ⁊falli. Et ſic ẜm Pa. iſte tex. dꝫ intelligiindiſtincte: qꝛ eadē ratio eſt in eccleſia192vninerſali. Nā ⁊ cōciliū gnāle: ꝑ qd̓ rep̄ientatur eccl̓ia vniuerſalis: bn̄ poſſeterrare excōicādo de facto p̄latū. qui n̄erat excōicādus ex cā latenti: qꝛ nō p̄tdiuinare: licet locū dei teneat in terris.vt in. c. vt nr̄m vt eccle. bene. Sicut errauit ꝯciliū ſuꝑ mr̄imoniū ꝯͣhenduminter raptorem ⁊ raptā. Et dictū Hieronymi melius ſentientis poſtea fuitp̄latum ſtatuto ꝯcilij vt ꝓbatur .xxxvi.q. ij. i. c. tria iuncto. c. placuit. Et addead predicta gl. in. c. vnico de reli. ⁊ ve.ne. ſan. li. vi. que ſingulariter dic̄ ꝙ ī canonizatiōe ſanctoꝝ non eſt credenduꝫeccleſiam errare: licet accidere poſſitvt eſt tex. in. d. c. a nobis hec glo:¶ Queritur an frangens fidē frangē 4ti ſibi: peccet mortaliter: de quo habetur. xxtij. q. i. c. noli. ℟. ẜm Panor. in.c. peruenit. el. ij. de iureiuran. ꝙ illaauctoritas debet intelligi: qn̄ due obligationes reſpectinentur adinuicemvt qꝛ ego ꝓmiſi tibi certuꝫ ꝗd: qꝛ ꝓmiſiſti mihi aliquid aliud. Et tunc ſi nōAdimples ex parte tua: nec ego teneor ex parte mea. Et ita dꝫ ītelligi dictaauctoritas. Qn̄qꝫ vero obligationesnon reſpectiuantur adiuicē .i. non flectuntur ad idē factum. ſed ad diuerſuꝫputa ꝓmiſi tibi ſimpliciter dare certūlibꝝ: ⁊ iuraui. Tu et poſtea ſimpliciter iuraſti aliꝗd ꝓ me facere. Certe lꝫego nō adipleam ꝓmiſſionē meā: tutamen non euitas Periuriū: ſi differsadiplere ꝓmiſſionē tuam: qꝛ tu nō ꝓmiſiſti rōne ꝓmiſſionis mee: ſed ſimpliciter. Et d̓ ſpecie ad ſpeciē n̄ admittitur ꝯpenſatio. vt no. in. c. ij. de depo.Ilius. Nota ex dictis Panor. inFc. innotuit de elec. ⁊ i. c tania quiſi ſunt ſe. ꝙ quidam ſunt filij legliimitantum vt adoptiui Uel arrogati. Etdicūtur legitimi tantum: qꝛ ſecundumnaturam non ſunt filij: ſed ſecundumleges dūtaxat. Et iſti ſi ſunt emancipati a patre legitimo. in nullo ſucceduntipſi pr̄i. Sed ſi non ſunt emancipatiſuccedūt pr̄i ltio vna cū legitimis ⁊ naturalibus. De hoc vide .s. Adoptio