5 ¶ Quid ſiꝗs ītulit metū. tn̄ iudex ꝑꝑhoc abſoluere noluit. ℟. glo ꝙ talis inferens non eſt excōicatus.b ¶ Quid ſi n̄ excōicatꝰ ītulit metū ſedaliꝰ. ℟. gl. ꝙ inferens erit excōicatus.7 ¶ Sꝫ nūꝗd ī p̄dicto cāu ipſe excōicatus ſuſpēſus: vl̓ īterdictꝰ īcurrit hancpenā ſi aliꝰ ꝓ eo: vel eiꝰ noīe metu intulit. ℟. gl. ꝙ ſic: ſi mādauit vl̓ eiꝰ nomīe factū ratū habuit. de elec. ſciant. li.vi. ⁊ de ſē. ex. cū quis eo. li.8 ¶ Quid ſi abſoluto ꝗ ꝑ mētū abſoluerat poſtea ratū habuit id qd̓ ꝑ mētūfecerat. ℟. glo ꝙ nihilominꝰ ſūt excōicati mētū īferētes qꝛ ſtatiꝫ ab initio ligati fuerūt. Sꝫ ꝗd ſi ꝗs n̄ īferat mētūī corpore: ſꝫ ꝑ penā amiſſionis reꝝ cōpellit abſolui. ℟. gl. ꝙ ē excōicatus.9 ¶ Sꝫ ꝗd ſi ꝯpulit vanū mētū: de qͦ timere n̄ debuit: nūꝗd locū hꝫ hec pena℟. gl. ꝙ n̄. qꝛ talis metus non inducitreſciſſionē. nec ꝓpͥe appellat̉ metꝰ. ff.qd̓ me. cā. l. metū. Ille gͦ metꝰ ꝗ putat̉iuſtꝰ ad r̄uocādū ea q̄ ꝑꝑ illū fiūt: facitīcurrere excōicationē. alius vero non.10 ¶ Quis āt dicat̉ iuſtꝰ metꝰ. ℟. pe. dean̄. ꝙ metꝰ mortꝭ vel cruciatꝰ corꝑis vl̓tal̓ ꝗ poſſꝫ cadere in ꝯſtātē viꝝ: qd̓ arbitrio iudicis relinquitur.i ¶ Quero qūo cognoſcere vtrū metupublice ptātis aliꝗd geratur. Dic hocrelinqui iudicis arbitrio.k ¶ Quero an metꝰ ꝯmīate excōicationis ſil cēſēdꝰ iuſtꝰ. Dic ꝑ no. ꝑ doc. i. c.cū dilectꝰ. qd̓ me. cā. ꝙ aut excōicatioē iuſta ⁊ n̄ excuſat. īputan̄. n. ē. illi ꝗ ſetalem reddidit: vt poſſet excōicari. autē īiuſta: ⁊ tūc excuſat qꝛ ē maxima pēa13 ¶ An āt hec ꝯſtō hēat locū ī excōicatione miori. Dic. ꝙ n̄: d̓ qͦ vide. abſolutio. i. Itē no. ẜm Pe. ꝙ ſicut reꝗͥriturmetus ꝗ poſſit cadere in ꝯſtāteꝫ viruꝫad reſciſſionē actꝰ: ita reꝗrit̉ dolꝰ quipoſſit cadere in prudentiſſimuꝫ. Si ꝗsergo inducitur fatuitate ad actū geredū. ex hoc non poteſt p̄tendere ſe deceptum dolo. qꝛ fatuitas q̄ eſt ſimilislate culpe cū dolo alterius cōpenſatur14 ¶ Quid āt ſit vis ⁊ ꝗd mētꝰ. dic ꝙjbovis ē maloris rei īpetꝰ. cui r̄ſiſti n̄ p̄t .ſ.ꝯmode. ff. e. l. i. metꝰ āt ē īſtātis: vel futuri ꝑiculi cā iuſta mētꝭ trepidatio. Etexigit̉ ꝙ pn̄s ſit metꝰ: lꝫ futuꝝ ꝑiculuꝫ⁊ dr̄ mētus: quaſi menteꝫ tenens. vistn̄ plus eſt qͣꝫ mētus.¶ Que āt ſit dr̄ia īter abſolutiōem ⁊ 15reuocatiōeꝫ: glo. dicit ꝙ pōt dici abſolutio ſolēnis qͣ ſit iuxta formā eccleſier̄uocatio v̓bal̓ ſine ſolēnitate. vel vbitenuit excōicatio locū hꝫ abſol̓o vbinon tenuit reuocatio: vel refertur reuocatio ad abſolutionē ad cautellam.Cōtra fingēteſ frauTrigeſima. auiēter cāuꝫ ꝑ quēiudex ad aliquā mulierē ꝓ teſtimoniomittat vel vadat extra de iudi. c. mulieres. li. vi. Et ab hac excōicatiōe ordinarius abſoluere pōt.¶ Querit io. an. vtrū hec pena locum 2hēat in iudice laico. ℟. ꝙ ſic. itē no. ẜꝫeū ꝙ ſi ꝗs ꝓcurator: vel ꝑs noīat aliquā mulierē ī teſtē: vl̓ fingit caſuꝫ aliquē: dicēdo talē eē ſuū d̓bitorē in centū de qͣ re teſtis eſt tal̓ mulier. Et hocfacit ad hūc finem: vt iudex vadat velmittat ad eā ꝓ teſtio: excōicatus eſt.¶ Quero an eo ip̄o ꝙ ꝗs fingit ꝯͣ iſtā 3ꝯſtitutionē: ſit excōicatꝰ. ℟. io. an. ꝙ n̄īmo expedit ꝙ iudex produxerit eamad effectum: eundo vel mittendo adeam: qꝛ ꝟ̓ba ⁊cͣ.Trigeſima prima. mosqContraꝯpellūt p̄latos ſeu capl̓a ad ſb̓mittēdūlaicis vel alienādū boa īmobilia eccl̓iarū ſeu iura. exͣ d̓ re. ec. n̄ ali. c. hͦ ꝯſultiſſimo. ī. vi. iſta ē ep̄al̓. No. ẜꝫ io. mo. ⁊ pe.de an̄. ꝙ ꝓhibēt̉ hic ꝗdā modi alienationis vl̓ dōatōis ī rebꝰ īmobilibꝰ. Nāan̄ iſtā ꝯſtōnē p̄lati opp̄ſſi ꝯͣ oppͥmētesīuocabāt nobil̓s ad ſuā defēſionē ⁊ potētes: faciēdo eos aduocatos: vel defenſores locoꝝ. ⁊ ꝑꝑ hoc illi vēdicabāt ſibi qͦddā ius dn̄ij vel aduocatiōis ī eccl̓ijs ſiue locis defenſis ⁊ refert Guil.ſe vidiſſe multos p̄latos faciles ad talia. ⁊ qn̄qꝫ nobiles ſubmittebāt aliosvt opprimerēt ad p̄dictū fineꝫ. a qͦ vt