caſibus nam amore ꝯiugis ⁊ filioꝝ ſepe hoīes retraunt̉ ab illa fallētia. illa tn̄ſtatuta ẜm pa. in. c. ex ꝑte de ꝯſue. ſuntiniqua qn̄ ex neceſſitate ꝗs inducit̉ adfallēdū. ſꝫ qꝛ multi fallūt ex ꝓpoſito: iōemanarūt illa ſtatuta. An aūt ceſſanterōne ſtatuti ſit obſeruandū illud ſtatutū tāta iniꝗtate ⁊ dāno filioꝝ ⁊ vxoꝝ.Pa. remittit ſe ad no. ꝑ Inno. ī. c. pleriqꝫ de imu. ec. Sil̓is tn̄ caſus hr̄ in. l.fi. C. de primipil. li. xij. vbi bona mulierū ſunt obnoxia ꝓ culpā mariti. ⁊ etiābona filij ēt emācipati. ⁊ dicunt̉ primipilarij illi ꝗ deferebāt ī bello pͥmapilai. tela. ⁊ ꝑꝑ magnū ꝑiculū qd̓ vertebatur in eis cū erāt primi in bello fuit inducta iſta ſpālitas. vt ſi ipſi ꝯdēnati. ꝙſe praue geſſiſſent in offō ⁊ non haberēt vn̄ ſoluerēt poterit manus extendiad bona vxoꝝ ⁊ filioꝝ. Et hoc fuit ſtatutū. qꝛ ꝑꝑ gemitus vxoꝝ ⁊ filioꝝ male gerebāt eoꝝ offm̄.4 ¶ Sꝫ orit̉ qo pulchra. quare valet cōſuetudo ꝯͣ canōēs. ⁊ nō ſtatutū. ⁊ quare ſecularibus ꝑſonis fuit īdultū vt leē poſſint ꝯdere ꝯͣ leges imperatoꝝ. ⁊nō ſic fuit īdultū viris eccl̓iaſticis: poſſint ꝯͣ canones ſtatue̓. ℟. pa. in. d. c. fi.dicit iſtā fuiſſe rōnē. qꝛ ius ciuile finaliter tendit in bonū publicū ⁊ vtilitatē pͥuatoꝝ. vn̄ ſi populus vult ſibi p̄iudicare legē ꝯͣ ꝯdēdo īperator nō curabit. qꝛ pōt populus in hͦ renūciare fauori ſuo. vt ī. c. ad apl̓icā d̓ regula. Idēqꝛ mores hoīuꝫ ſunt diuerſi iō voluit īperator. vt ꝗſqꝫ populus poſſit face̓ ꝯͣlegē. nō tn̄ ꝯͣ honeſtatē. nec ꝯͣ iura reſeruata pͥncipi. ſꝫ ī p̄iudiciū dūtaxat eorū. ad hͦ. d. l. oēs ppl̓i. ⁊ qd̓ ibi no bar.ſꝫ ius canonicū pͥncipal̓r intēdit hoīeꝫdirigere in deū vt veniat ad bonū publicū eccl̓iaſticū. vn̄ ſtatutū ꝯͣ editū abīferioribus p̄ſumit̉ temerariū ⁊ ambitioſum ⁊ fini eterno ꝯͣriū. iō nō pōt papa dare ptātē ſtatuēdi ꝯͣ canones. Sꝫꝯſuetudo tollerat̉. qꝛ ſurgit ex tacito cōſenſu. ⁊ nō p̄ſumit̉ tāta ābitio. dicit tn̄bal. vnū ſingulare dictū ꝑ. l. ſi hoīeꝫ. ff.mādati. ꝙ ex cā yrgēti ⁊ veriſil̓r nō īuiſa a canone pōt fieri ſtatutū ꝯͣ canonē. ⁊ multū bn̄facit illa lex. ibi .n. dr̄ ꝙſi dedi mādatū ſpāle alicui. vt manumittat aliquē ſeruū. certe p̄t ꝓcuratorgn̄alis dn̄i ex noua cā īterdicere ꝓcuratori ſpāli ne manumittat. qͣſi ex nouacā ꝑ dn̄m nō ꝯſiderata poſſit ꝓcurator gnͣalis venire ꝯͣ mādatū ſpāle ipſius dn̄i. ita dicēdū in īferioribus vt poſſint ex noua ⁊ vrgēti cā ſtatutū edereꝯͣ ſpālē ſtatutū ſuꝑioris. Et ꝑ hoc dcm̄⁊ illā legē tene mēti iſtud dictū ſingulare. ꝙ ex noua cā p̄t legatus gn̓alis ꝓhibere delegato pape ſpāli. ne ꝓcedatin cā ſibi cōmiſſa. qͣꝫqͣꝫ ī illa cā delegatus ſpālis dicat̉ maior legato gn̓ali vtin. c. ſtuduiſti de offi. lega. Sꝫ hͦ admittitur ex noua cā nō ꝯſiderata ꝑ papā.¶ Que aūt reꝗͥrant̉ ad ꝯſuetudinē in 5ducendā. gl. in. c. fi. d̓ ꝯſue. in pͥnci. enumerat. x. vl̓. xi. in fi. tn̄ vr̄ recedere a p̄dictiſ. ⁊ ſolū exigere duo. pͥmo ꝙ ſit rōnabilis. Scd̓o ꝙ ſit p̄ſcripta. nō tn̄ ītelligendo vt ꝯſuetudo preſcribat̉: ſiue p̄ſcribat dominiū alicuius rei ſed dꝫ eēpreſcripta .i. obtenta ꝑ curſum tēporisreꝗſiti ad preſcriptionē.¶ Quātū ꝟo tp̄s reqͥrat̉ ad ꝯfuetudi/ 6nē iducendā. pan. in. d. c. fi. dicit ꝙ varie ſunt opiones ſꝫ ꝯcludit ꝙ aut q̄rit̉de iure ciuili aut canonico. Prio caſucōiter tn̄r: vt ſufficiat tp̄s. x. anoꝝ ēt ſiꝯſuetudo ſit ꝯtra ius qd̓ ꝓbāt legiſtehac rōe. Iura reꝗrūt lōguꝫ tp̄s ad īducendū ꝯſuetudine. vt. C. q̄ ſit lon. ꝯſue.in rubro. ⁊ nigro. Sꝫ longū tp̄s dr̄. x.annoꝝ. vt. C. de pre. lon. tē. ꝑ totū. Deiure ꝟo canonico. dic ꝙ aut ꝯſuetudoeſt p̄ter ius: ⁊ ſufficit tp̄s. x. annoꝝ. adhoc glo. notabil̓ in. c. fi. e. ti. li. vi. qd̓ vr̄limittādū niſi ꝯſuetudo veniat ad detrahēdū iuri alicuiꝰ eccl̓ie: qꝛ tūc ſicutin p̄ſcriptiōe eccl̓ie reꝗͥrit̉ tp̄s. xl. annorū ita ī ꝯſuetudine. ⁊ hoc ē notabile dictū Inno. in. c. cū dilectus eo. ti. qd̓ eſtbn̄ notandū. vr̄ tn̄ Inno. reſtringere:qn̄ ꝯſuetudo ē ꝯͣ eccl̓iaꝫ ꝑticularē. Secus ſi ꝯtra eccl̓iaꝫ vl̓em. Sꝫ pa. dicitnō videre ad hoc bonā rōneꝫ diuerſi