Druckschrift 
Summa casuum conscientiae
Seite
82r
Einzelbild herunterladen
 

ꝓut recitat pa. vbi. sͣ. tꝫ ꝙ nō qꝛ nō p̄taliꝗs ꝯſentire ī ſeipſuꝫ anteqͣꝫ eligaturnotaretur eniꝫ de ambitione.z Et predicta faciunt ad. q. ex formaſtatuti mulier nō pōt ꝯtrahere ſine cōſenſu duoꝝ ꝓpinquoꝝ. ꝯtingit ꝙ mulier vēdidit aliqͣ bona vni ex ꝓpinꝗscū cōſenſu alteriꝰ ꝓpiꝗ: nūꝗd ſit ſatiſſactū ſtatuto: vr̄ ꝙ ſic. qꝛ ꝓpinquꝰ emēdo a ml̓iere vr̄ ꝯſentire illi ꝯtractui naſatis eſt ꝙ cōſenſus ītercedat ī ipſo cōtractu. nec ob. cle. i. de re. ec. qꝛ ꝯſenſusꝓpinquoꝝ ibi nō exigitur. vt auctoritas: ſed vt q̄daꝫ ſolēnitas. facit ēt ꝙ ſiſtatutū diceret filiū nō poſſe litigare ſine ꝯſenſu pr̄is ꝙ ſi pr̄ ⁊ filius ſimul ſitigāt. videat̉ pr̄ cōſentire. facit qd̓ not.Io. an. ī mercu. ī regl̓a ꝗ tacet. qd̓ ſi ſtatuto ep̄i cauetur: vt nulla locatio valeat ſcā de rebꝰ eecl̓ie ſine ſuo ꝯſenſu: ꝙſi locatio ſit ep̄o tꝫ: qꝛ conducendo videtur conſentire.Onſuetudo eſt qd̓dā ius moribusAvtentiū approbatū: qd̓ ꝓ lege ſuſcipitur cū deficit lex di. i. ꝯſuetudo. ⁊ exhoc infertur ad. q. qͦttidianā. fuit ꝯpromiſſuꝫ in quoſdā arbitros vt ꝓnūciarent ẜm iura nūꝗd poterūt ꝓnūciareẜꝫ ꝯſuetudines ⁊ ſtatuta loci. Gui. deſuſa .i. q. ſtatutoꝝ dicit fuiſſe determīatū ꝙ nō ſaltē ẜm ꝯſuetudines ⁊ ſtatuta iuri ꝯtraria. Mouetur: qꝛ appellatione iuris ītelligitur de iure cōi romanorū. Iuſti. de iu. na. gē. ⁊ ci. ſꝫ ꝯtrariū tꝫdo. an. in. c. ꝗntauall̓. de iureiu. qd̓ plꝫPa. ſuꝑ ℟ica de ꝯſuetudine. Prīo qꝛcōſuetudo vt ē dictū: ē qd̓dā ius n̄ ſcriptū. itē cū nō ſimꝰ ī maͣ odioſa verbagnͣalia debēt ꝟificari ī qͣlibet ſpē ꝯtēta ſub genere vt in. c. ſciſcitatus de reſcrip. cū ergo ſtatuta ⁊ ꝯſuetudīes ſintq̄dā iura vt dictū ē ergo veniūt appellatione iuris. ⁊ ad rōneꝫ cōtrariā all̓. ⁊alia ſil̓ia pōt rn̄deri ꝙ loquūtur qn̄ d̓vnico iure diſpō ē ītelligēda. Secꝰ ātqn̄ v̓bū gn̓ale pōt ꝟ̓ficari ī qͣlibet ſuaſpecie. ſed aliter diffinit Bar. in cōſuefudinē in. l. de ꝗbꝰ. ff. d̓ leg. dicēs ꝙ cōſuetudo eſt ius nō ſcriptū ppl̓i moribꝰ⁊ vſibꝰ eiꝰ vel maioris ꝑtis eiuidē recte iniciatū: cōtinuatuꝫ: introductum:habens viꝫ legis. dixi. ius nō ſcriptū.hoc ꝓbatur ꝑ. §. ex nō ſcripto. inſti. deiu. na. gen. ⁊ ci. dixi moribꝰ ⁊ vſibꝰ populi. qd̓ ꝓbatur ī. d. l. de. ꝗbꝰ. qꝛ ꝑ mores ppl̓i ꝯp̄hēdit̉ cōſenſus eiꝰ vl̓ maioris ꝑtis. ff. ad mūicip. l. qd̓ maior. dixirecte iniciatū: qꝛ ſi eēt ꝑ errorē ītroducta nō obẜuaretur vt. l. qd̓ nō rōe. ff. delegi. dixi cōtinuatū qꝛ ſi nō adeſſet diuturnitas tꝑis in cōẜuatiōe cōſuetudisipſa nō valeret vt. d. l. d̓ ꝗbus dixi hn̄svim legis. qꝛ paris eſt potētie cū lege. Quē aūt effectum hēat cōſuetudovt ꝓbatur in. d. l. de quibus.Bar. in. d. l. de quibus dicit ꝙ aut conſuetudo eſt ẜm legem aut preter legemaut contra legem. Prio caſu vꝫ cōſuetudo. ⁊ duobus modis poteſt eſſe ſecūdum legem. Primo interpretādo ipſālegē vt in. c. cuꝫ dilectus. de cōſuetudine. Secūdo cōfirmando ipſaꝫ legē. vtin. c. ſopite de cenſi. Secūdo qn̄ ē preter lege ⁊ valeat cōſuetudo. vt in. c. catholica. ⁊. c. in his. xi. di. tertio caſu dicꝙ aut ē cōtra legē diuinaꝫ: ⁊ nō valetniſi procedat diſtinguēdo vt infra dicetur. Aut eſt contra legeꝫ nature. ⁊ ētnon valꝫ qꝛ naturalia. ſunt īmutabiliaPone exempluꝫ. Si habet cōſuetudovt filij non educentur a parētibus. nade iure naturali ſunt eis debita alimēta. di. i. ius naturale. Et facit ad. q. nunquid per ſtatutuꝫ vel cōſuetudinē poſſit tolli vel diminui legitima debita filio. De hoc vide. jͣ. c. legitima aut eſt ꝯͣius gentiuꝫ ⁊ nō valet: qꝛ pōt dici iusnaturale: qꝛ naturali rōne inductuꝫ. vtin. l. oēs populi. ff. de de iu. ⁊ iur. ⁊ hocintellige niſi cōſuetudo diſponeret cōtra ius gētiuꝫ diſtinguendo. nā ius poſitiuuꝫ pōt ex cā diſponere contra iusgen. ⁊ ius naturale: vt inducēdo ſeruitutem. vt in. c. ita quortūdam de iudeisIteꝫ pͥuādo quē dn̄io ſue rei. vt de preſcrip. ꝑ totū. Ita cōſuetudo pōt facerecū ſit quedam lex. aut conſuetudo eſtꝯͣ legē poſitiuam: ⁊ ꝯͣ legeꝫ: ſeu canoff 2