niſi prius eoꝝ ſacerdos ꝗ eos audirenoluit ad aliquē determīatū ſacerdotēillos miſſerit qꝛ ſi audire non vult eosnec ad aliquē ſacerdotē mittere implicite lniauit: vt illa vice ꝯfiteāt̉ cuicunqꝫſacerdoti voluerint.10 ¶ Quid ſi ꝯfitēs ſit excōicatꝰ ⁊ nonpoſſit abſolui a ſuo ꝯfeſſore a dcā excōicatiōe nūꝗd abſoluet eū a peccatis. ℟.ꝗdā dicūt vt refert Ri. anglicus in ſuoquolibet. ꝙ ſi nō ſtat ꝑ ip̄m penitētemꝗn abſoluat̉: nec eſt ī mora petēde abſolutiōis: nec timet̉ ꝙ negligētior fiatad petēdū abſolutionē poterit eū confeſſor abſoluere a peccatis ⁊ hoc ipſuꝫtꝫ Rod. ſed ꝯͣ hoc arguit idē Ri. qꝛ cūꝑ excōicationē preſertiꝫ maiorē ꝗs ſitpͥuatus ꝑticipatiōe ſacr̄orū: nō videturqͣliter excōicato poſſit abſolutiōis bn̄ficium imparuri. lꝫ .n. in cōtritione oīsculpa dimittat̉: nō tn̄ omnis prna. Qꝛigit̉ excōicatio ſeparat a ꝑticipationeſacramētoꝝ nō videtur qͣſiter excōicatus poſſit eſſe capax virtutis alicuiusſacramenti. ſicut ēt de baptiſmo ꝗ eſtlanua ſacr̄oꝝ. qꝛ igit̉ virtute abſolutionis ſacr̄alis aliꝗd d̓ pena tꝑali dimittitur: in quā virtute ꝯtritiōis cōmutata ēeterna: nō apꝑet qͣliter penaliter ſeꝑatus ab efficatra oīs ſacr̄i poſſit illud bn̄ficiū reciꝑe. Idē tꝫ Ri. in. iiij. di. xviij.ar. vij. q. iiij. vbi dicit ꝙ ſiue excōicatꝰſit iuſte ſiue iniuſte: dū tamen teneat excōicatio: ſiue ſtet ꝑ eū ꝙ n̄ eſt ab excōicatiōe abſolutꝰ ſiue nō: ꝙ nō pōt a ſacerdote abſolui a peccatis excōicatiōemanēte: qd̓ manifeſtū ē de illo ꝗ iuſteeſt excōicatꝰ ⁊ ſtat ꝑ eū ⁊cͣ. qꝛ talis actu ē ī pcō mortali. de eo aūt ꝗ īiuſte eſtexcōicatꝰ: aut iuſte: ſed ꝑ eū nō ſtat ꝙnō abſoluatur ē magis dubiū: tn̄ credit ꝙ ēt tales a peccatis n̄ poſſint abſolui ab hoīe qͣꝫuis abſoluantur: ſi vere penitēt in iudicio dei. decretū .n. excōſuetudine que eſt optima legū interpres ſic obſeruat vt tales nō abſoluantur: qꝛ p̄ſumēdū eſt: vt in pluribꝰ ꝙ iuſte excōicati fuerāt: ⁊ ꝙ niſi ꝑ eos ſtaret ab excōicatiōe abſoluerēt̉: excōica74tus ēt minori excōicatiōe nō pōt abſolui a peccatis excōicatione manente qꝛvt habet̉ in. c. ſi celebrat. de cle. ex. mi.talis a ꝑceptiōe ſacr̄oꝝ eſt pͥuatus hocRi. Ex ꝗbus dictis clare apparet ꝙ excōicatꝰ ſiue iuſte ſiue iniuſte: ſiue ſtat ꝑeū ſiue nō: ꝙ nō pōt abſolui a peccatexcōicatiōe manēte. nō. ēt illā dictionēēt: q̄ eſt dictio implicatiua ꝑ quā ꝯcludit̉ ẜꝫ Ri. ꝙ tā excōicatꝰ maiori ꝙ minori nō pn̄t abſolui a peccatis ⁊cͣ. qꝛvterqꝫ eſt pͥuatus participatione ſacramētoꝝ paſſiua. nec valet qd̓ dr̄ a ꝗbuſdā ꝙ veꝝ ē ꝯpletiue nō aūt iniciatiue:ad hoc dico ꝙ iſta diſtīctio nullo iureꝓbat̉. ſcd̓o dico ꝯceſſo ꝙ iſte poſſet abſolui a peccatis excōicatiōe manēte. n̄eēt dubiū ꝗn iſte eſſet ꝑticeps ſacr̄i penitētie ꝯpletiue ⁊ ꝑfecte. Ibi enī adeſſent oīa eſſētialia reꝗſita ad ſacr̄ꝫ pnīevt pꝫ ꝑ theologos ī. iiij. di. xiiij. nec cōtritio nec bona diſpō ꝯfitentis aliꝗd facit ad hoc: quinimo. etiam ſi eſſēt optime ⁊ ſūme cōtritus: adhuc excōicatione manente nō poſſet abſolui a peccatis vt dictum eſt. Et hoc ꝓuenit ex natura ipſius excōicationis que eſt tantemalignitatis ꝙ nō niſi ea remota quoad eccleſiā remitti nō pn̄t peccata. ⁊ d̓hoc vr̄ caſus in. c. a nobis. el. ij. d̓ ſen.excō. vbi habet̉ ꝙ licet ꝗs ſit deo recōciliatus ꝑ contritionē: neceſſe eſt tn̄ vtpoſtmodū recōciliet̉ eccl̓ie: q̄ recōciliatio nullo mō fieri poteſt regulariter niſi per cōfeſſionē ⁊ abſolutionē prius acenſura ſi qua erat. Nec ob. ꝙ dicitur.ꝙ excōicatꝰ pluribꝰ excōicationibꝰ p̄tabſolui ab vna altera manente. exͣ deſen. ex. cū ꝓ cā. ergo eſt ꝑticeps ſacramēti dico ꝙ hoc ar. nō valet: qꝛ licetſit ꝑticeps abſolutionis ab excōicatione nō tn̄ eſt particeps abſolutionis apeccatis ⁊ ꝑ ꝯſequēs nō eſt ꝑticeps ſacramēti. abſolutio aūt ab excōicationetā maiori qͣꝫ minori nō eſt ſacr̄m: vtplene ꝓbaui: Abſolutio. i. §. iiij. in fin.Itē abſolutō ab excōicatōe reſpicit foꝝextrinſecū: ⁊ ſic pōt abſolui. Abſolutōautem a peccatis requirit ioruꝫ intrin
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten