gnificatū vocabuli actio ſeu noīa debitoꝝ nō ſūt mobilia nec īmobilia ſed faciūt tertiā ſpeciē de ꝑ ſe. nā mobiliū ⁊īmobiliū appellatio cadit ī his que certo loco ꝯcludūtur. īmobile n. dicit̉ qd̓non pōt a loco moueri mobile ꝟo qd̓ẜꝫ naturā ſuā aptū ē moueri vt. l. mouētiū. ff. de ꝟ. ſi. actiōes ergo cum ſintꝗd ī corporale. n̄ ꝯcludūtur cetto loco⁊ iō n̄ pn̄t dici mobilia nec īmobiliaEt iō iuriſcōſultus pōit actiōes ⁊ noīadebitoꝝ vt tertiā ſpēꝫ vt ī. l. a diuo pio§. ī vēditōe. ff. de re iud. Et iō ī teſtintisappellatiōe bonoꝝ mobiliū: vel īmobiliū n̄ veniūt noīa debitoruꝫ qꝛ debemus caꝑe ꝟ̓ba ꝓpͥe. l. qui heredi. ff. deꝯdi. ⁊ de. Un̄ cōſuluit oldra. ꝙ ſi p̄nceps relinquit bona ſua mobilia diſtribuēda ī pios vius nunqͣꝫ veniūt peneadhuc n̄ exacte. tn̄ aliqn̄ neceſſe eſt vtactiōes trahāt̉ ad bona mobilia vl̓ inmobilia vtputa qꝛ diſpō volēs ꝯprehēdere totū pr̄imōiuꝫ vniꝰ hoīs fecit mētionē dūtaxat de mobilibꝰ. ⁊ īmobilibus. hoc .n. cāu iſta tertia ſpēs aſſumitnāꝫ alterius extremoꝝ ⁊ ē ẜuāda tuncopi. gl. ī aucͣ. e. ti. §. i. q̄ dicit ꝙ ſi actōesdātur ad res mobiles cōputant̉ intermobilia ſi ad res immobiles cōputāt̉inter īmobilia. ideꝫ dic ī ẜuitutibus ⁊alijs iuribꝰ incorꝑalibꝰ ſicut in actiōibꝰ vide āt cle. exiui. d̓ ꝟ. ſi. q̄ vult ꝙ annui reditus inter īmobilia ꝯputētur.9 ¶ An āt p̄latus ꝗ iurauit nō alienarepoſſit in aliquo caiu alienare non obſtāte iuramēto. ℟. Pa. in. c. vt ſuper dere. eccle. dicit ꝙ aut res eſt modica. velmodice vtilitatꝭ ⁊ tūc n̄ includitur ſubiuramēto de nō alienādo ꝗa nō ē veriſil̓e ꝙ ſuꝑior voluerit iſtū illaqueare īiſtis modicis cū iſta modica ſint exēpta ab omni ſolēnitate iurꝭ vt in. c. terrulas. xij. q. ij. iuramētū ergo ſimpl̓r p̄ſtitū debet intellgi ẜꝫ materā ſubiectā⁊ ẜm iuris diſpoſitionem Itē iuramētū eſt ſtricti iuris ideo debet reſtringiar. c. pe. de iureiur. Et hoc notabis ſemper. Et idem ſenſit Fede. nā hodie p̄lati cōiter iurāt nō alienare inconſultopapa. Et ſic debet intelligi tex. ī. d. c. vtſuper ꝙ n̄ obſtāte iuramēto poſſit iſtehāc alienationē facere. Et ſic ꝓcedit expoſitio. Goſ. ꝗ exponit tex. in. d. c. vt ſuper in ver. ꝯcedimꝰ .i. conſenſum eſſeoſtēdimꝰ Sil̓e habet̉. xiij. di. c. nerui.aut res ē n̄ modica. et tūc diſtingue ẜꝫformā iurādi. Aut .n. iurauit nō alienare ſimpliciter. Aut nō alienare in cōſulto papa. Aut nō alienare ſine licentiaſuperioris. Si iurauit ſimpliciter tuncputo ꝙ in caſu vtilitatis eccleſie poterit alienare. Nā video ꝙ in caſu neceſſitatis eccleſie hoc iuramētū n̄ aſtrigitvt in. c. fi. de ec. edi. ergo nec in caſu vtilitatis: quia neceſſitas ⁊ vtilitas equiparantur in iure vt no. xij. q. ij. in ſumma Refertur gͦ illd̓ iuram̄tū ad alienationem illicita vt ſic metu iuram̄ti prelatus abſtineat facilius ab alienationeillicita. Si vero fuit iuram̄tuꝫ ẜꝫ ſcd̓aꝫformā tunc non poterit alienare: namtunc non poteſt fieri alienatio ēt licitainconſulto papa. hoc .n. īportāt illa verba. Itē neceſſe ē vt ꝟba. illa intelligatur de alienatiōe alias licita: nā in cōſulto papa nō faceret illicitā Et ita volunt cōiter doc. Si. ꝟo fuit iuratū iuxta tertiaꝫ formā ideꝫ dicendū: vt ꝓxiedictū eſt. Et hec bn̄ no. ꝗa nō declarat̉per alios hec. Panor. i. d. c. vt ſuper ⁊tenet in. d. c. fi. vbi fac̄ ſingularē theoricā ex illo tex. ꝙ iuram̄tū ſimpliciter p̄ſtitum de rebus eccl̓ie nō alienādis reſtrigitur ad alienationē illicitā n̄ aūtad neceſſariā. Idē putat de alienatiōeque ſit ob vtilitatem eccleſie Quo ꝟoad ſecundā formā vel tertiā. sͣ. poſitā.pa. in. d. c. fildicit ꝙ arbitratur ꝟa eē:ceſſante ſūma neceſſitate ſi āt īmineretſūma neceſſitas. ⁊ tātā celeritatē reꝗreret ꝙ ſuꝑiorē ꝯſuli. nō patiat̉ tūc putatalienationē poſſe fieri ꝯſenſu pape vl̓alteriꝰ ſuꝑioris cui fuit iuramētū talep̄ſtitū minime reꝗſito ar. optimū ī. l. tutor ꝗ reꝑtoriū. ff. de admi. tu. vbi in cāneceſſitatis poteſt tutor inuentario nōcōfecto adminiſtrare bona pupilli. qd̓alias ceſſante neceſſitate nō poteſt. Ad
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten