ba ſunt apta. ego abſoluo te. qͣꝫtūcunqꝫalia p̄mittant̉ vel ſubſequātur. Cōgruit ēt debita intētio ex ꝑte aūt ſuſcipientis ꝙ ſit penitēs. In abſolutione aūtab excōicatiōe ẜm Ric. in. iiij. di. xviij.nō eſt neceſſe obſeruare ꝟba preciſacut in prīa: q̄ eſt pars. ſacr̄i pnīe lꝫ congruū ſit ēr in iſta dicere. Abſoluo te tn̄nō eſt neceſſariū īmo ſufficeret dicerevba ſignificātia excōicatiōis remotionē. Un̄ ſi diceret excōicator reuoco vl̓relaxo excōicationē ille eſſet abſolutusIdē ſi diceret Rebenedico te: vl̓ qd̓cūqꝫ aliud tale intēdens ꝑ illud abſoluere eſſet abſolutus. extra de re. iu. oīs res⁊ hoc ẜm. ꝟꝟ. Io. Ray. ⁊ fere omnesdoc. lꝫ hoſt. dicat ꝯtrarium.i ¶ Abſolutio aūt a ſuſpēſione officij vl̓diuinoꝝ fieri dꝫ ſub iſta forma: vl̓ ſimili ego abſoluo te a vinculo ſuſpēſionisqua īcurriſti ꝑꝑ talē cām: ⁊ reſtituo teexecutiōi ordinū ⁊ officioꝝ in noīe patris ⁊ filij ⁊c̄. Tn̄ qꝛ ſuſpēſio ꝑtinet adfoꝝ ꝯtētioſum. nec reꝑit̉ determinataforma neceſſaria huius relaxatiōis iōꝗcꝗd dicat ⁊ ꝗbuſcūqͣꝫ ꝟbis vtatur isꝗ valet abſoluere: vere abſoluit ſicut dictū eſt de abſolutiōe ab excōicatione.Quo aūt ad irregularitatē ſecus ē. nārelaxatio eius ꝑ illū ꝗ valet dꝫ fieri periſtud v̓bū diſpēſo ⁊ nō ꝑ abſoluo vtputa iudex dicat. Ego diſpēſo tecū inirregularitate quaꝫ īcurriſti ꝑꝑ talemcam ⁊ reſtituo te ad actus legitimosvel ſi ꝯͣxiſſes qn̄ dubitat̉.Ltio. vt iſti. ꝗ. mo. ol ob. §. iij. ⁊ hꝫ feCceptilatio ē q̄dā imaginaria ſoluri hͦ mō. Interrogat debitor creditorēacceptū ne hēs: Et rn̄det ille acceptumhabeo ⁊ ſic debitor liberat̉. ff. eo. l. i.Cceptio ꝑſonaꝝ. Pctm̄ acceptiōisꝑſonaꝝ cōmittit̉ ẜm tho. ẜa ẜe. q.lxiij. qn̄cūqꝫ aliqͥd ꝯfert̉ alicui nō habito reſpectu ad cām .ſ. vtꝝ ſit dignusvn̄ ſolet q̄ri vtꝝ peccet ep̄s dādo bn̄ficiū bono ſi p̄termittat meliorē. ℟. ẜmtho. in qd̓dā quolib. ꝙ ꝯtingit aliquēꝫeſſe meliorē ſimpl̓r. ꝗntū nō ē meliorqͣꝫtū ad hoc ꝙ p̄ficiat̉ in eccl̓ia ep̄s qtnon tn̄r dare meliori ſimpl̓r. ſꝫ melioriqͣꝫtū ad hoc vn̄ ſi p̄ferret vnū alteri ꝑtcām q̄ ꝑtinet ad honorē dei: ⁊ ad vtilitatē eccl̓ie iſte melior eſt. Si aūt cā p̄ſerēdi ad hoc nō ꝑtineat erit acceptio ꝑſonaꝝ q̄ tāto eſt grauior qͣꝫto in rebusdiuinis cōmittit̉ ⁊ no. ẜm canoniſtasin. c. de multa d̓ p̄bē. ꝙ tūc dr̄ acceptioꝑſonaꝝ qn̄ circa equalia ſeruat̉ in eqͣlitas. Un̄ in collationibus bn̄ficioꝝ pn̄tattēdi iſta tria .ſ. ſublimitas ꝑſone .i. nōbilitas. ⁊ ſic hēs ꝙ nobileſ ꝑſone nō reprobant̉ ab eccl̓ia ꝗuimo honorant̉ ētin collatiōibus bn̄ficioꝝ. ſcd̓o attendidꝫ litteratura: ⁊ ſic eccl̓ia dꝫ honerareꝑſonas litteratas nō ſolū v̓bo ſꝫ et fcōſubueniēdo eis pinguius de redditibꝰeccl̓ie. Nam eccl̓ia vl̓ his admodū indiget ad ſui regimē viris litteratis. vtin. c. cū ex eo. de cle. lib. vi. Tertio attendi dꝫ virtus perſone ⁊ morū honeſtasvt in c. cū in cunctis de elec.¶ Utrū peccet ep̄s dando bn̄ficiū conſanguineo. ℟. ẜm tho. in quolib. Si cōſanguineus ſit eque idoneus pōt ep̄seum preferre. niſi forte ex hoc ſcādaluꝫoriatur: vel aliqui exinde maluꝫ exemplum accipiant vt qn̄ probabiliter timeretur ꝙ alij prelati ex hoc exēplo inducantur ad dāduꝫ beneficia ſuis conſanguineis etiā minus dignis. al̓s inhoc caſu lꝫ ſatiſfacere naturali amori.ꝯtrarius caritati nō eſt. Si ꝟo ꝯſanguineus ſit minus idoneus nō dꝫ eū p̄ferre poſt poſito meliori duplici rōe: Primo qꝛ infideliter agit diſpēſator ꝗ negocium dn̄i gerēs nō meliorat cū poſſit. ſcd̓o qꝛ hoc vr̄ ad acceptatiōeꝫ ꝑſonaꝝ ꝑtinere ꝯditio .n. ꝯſanguinitatisnō eſt ꝯditio ꝑtinēs ad curā eccl̓ie quenō obtinet̉ iure ſanguinis ſꝫ diuīo munere. Eſt aūt ꝯditio faciēs ad negociūdiſpenſationis patrimonialium bonorum. Unde ſi ep̄s ex his ꝓuideat ſuocōſanguineo minus idoneo nō eſt acceptio perſonarum.Ecidia ẜm Damaſcenū eſt triſtiIcia agrauās mētem vt nihil boniei agere libeat. Et differt ab inuidia. qꝛb b 5