gia q̄ dicti ordīs fr̄es eximebant aſolutōe qͣrte canonice portionis debiteeccl̓ie ꝑochiali rōe ſepultur̄ q̄ pͥuilegiaꝑ cle. dudū de ſepul. fuerūt reuocata ſꝫpoſt. d. cle. eadē pͥuilegia ab Eugeniopapa prius examīata ⁊ approbata fuerūt ex certa ſcīa q̄rit̉ mō an̄ dicta confirmatio. d. pape faciat valere dicta priuilegia ꝯceſſa ꝑ papā Bonifaciū. Dicꝙ īmo valet dicta ꝯfirmatio Eugenijꝓ quo. c. i. d̓ trāſac. ⁊. c. quotiēs d̓ pac.q̄ volūt ꝙ qn̄ papa ꝯfirmat aliꝗd excerta ſcīa vt ī caſu nr̄o talis ꝯfirmatōvalidat nullū vel inualidū īmo tal̓ cōfirmatio habet vim inonationis.124 ¶ Abſolutō ex cā falſa nō valꝫ ẜmInn. ⁊ hō. qꝛ ſic iudex n̄ intēdit abſoluere vt puta ſi abſoluēdꝰ dicat ſe ſatiſſeciſſe vel iniuriā ſibi remiſſā fuiſſe: velaliquid tale ꝙ n̄ ſit veꝝ alias abſolutio ſiue iuſta ſiue iniuſta tenet quo adad eccleſiam militanteꝫ ar. extra de regu. in. omnis res not. tamen ꝓ declaratione predictoꝝ panor. ī. c. ex ꝑte de oſfi. ordi. vbi dicit ꝙ excōicatio ⁊ abſolutio ſumūt vires ex intētōe excōicatorisad. hec gl. ī. c. ij. de teſti. cog. Et iō vbiexcōicator intēbebat omnino excōicare tenet excōicatō lꝫ ſit iniuſta idē inabſolutōe qꝛ ſi abſoluens intendebatoīo abſoluere etiā ſi expreſſa eēt falſa⁊ iniuſta tenebit abſolutio vt in. c. venerabilibus. §. vbi de ſen. ex. li. vi.125 ¶ Abſolui debet excōicatus qui ſeoffert ad iuſticiam non obſtante appellatione partis aduerſe: debet tamērecipi an̄ abſolutioneꝫ ſufficiens cautio ab eo ꝙ iuri parebit de appella. qͣfrōte. ꝙ ſi excommunicatus impetretabſolutionem ſciente aduerſario ⁊ n̄contradicēte nec aliquid petente ipſeaduerſarius non poteſt poſtmodū cōqueri qꝛ remiſiſſe vr̄ de re iudi. qͣꝫuisk6 ¶ Etiam inuitus poteſt quis abſolui ab excommimicatione ſicut ⁊ inuitus excommimicari immo manentecontumacia pōt quis diſcrete remittere excommunicationem iuſte latam ſivideat ſaluti eius expedire ſecundumTho. ī. iiij. di. xviij. Sed Ri. i. iiij. di.ea. ꝯcedit hoc de ſnīa hominis Sꝫ deſnīa iuris dicit ꝙ abſolui n̄ p̄t inuitusall̓t. xxiiij. q. ij. nec ꝗſqꝫ. Et hoc ē rōnabile ẜꝫ euꝫ qꝛ cū volūtarie fecerit illudcui excōmunicatio ē ānexa vr̄ aliquomodo ex voluntate ſua excōicatus. etideo ſine ſua voluntate ⁊ requiſitionenō pōt abſolui. Hoc tn̄ dictū Ri. p̄t. intelligi de iuſtitia nō aūt de neceſſitate¶ Cū ꝗs dubitat ſe eſſe excōicatuꝫ ſi 12ſuꝑ hoc hꝫ ꝯſciaꝫ ſcrupuloſā nimis deponat eā ad ꝯſiliū bōi viri quā ſi nolitvl̓ nō poſſit deponere vel habeat ad hͦꝓbabilē opinionē faciat ſe abſolui adcautellā extra de ſen. ex. inquiſitioni.¶ Si excōicatus dicat cauſam excōi 128tionis fuiſſe dubia vel nullam ſiue falſaꝫ ⁊ petit abſolui ad cautellā abſoluetur cū iuratoria cautōe niſi excōicatorvel is ꝓ quo excōicatio late ē. jͣ. viij. dies ꝓbauerit de cā de ſē. ex. ſolet li. vi.¶ Excōicator cognoſcēs errorē ſue 12excōicatōis dꝫ reuocare ſiue abſoluerenō obſtante appellatiōe aduerſarij ſꝫſi de errore dubitat p̄t abſoluere accepta cautione ꝙ iuri pareat ſꝫ caueatiudex ne errorem fingat inp̄iudiciumalterius ꝑtis de ſen. ex. ſacro.¶ Ligatꝰ pluribꝰ ſn̄ijs: vel vna ex 13odiuerſis cāis ſi vult vere abſolui dꝫ exprimere oēꝫ ſn̄iaꝫ ⁊ cām ⁊ ſic vna abſolutio ſufficit ad plures excōicationes tollendas alias n̄ teneret abſolutōqꝛ ꝑ ſurreptioneꝫ obtēta eēt extra d̓ ſē.er. officij. ⁊ ꝓ d̓claratōe hꝰ materie dicẜꝫ Ri. vbi .sͣ. ꝙ aut ille ē excōitꝰ a iureaut a iudice. Si a Iudice. aut ab vnoaut a pluribus. Si a pluribus niſi abſoluatur a quolibet non eſt ſimpliciterabſolutꝰ niſi abſoluatur a ſuperiore eorum. Si ab vno: aut vna excōicatiōeaut pluribus. Si pluribus nō eſt ſimpliciter abſolutus niſi exprimat̉ cā cuiuſſibet excōicatiōis. Si vna aut illequi abſoluitur ſue excōicationis tacetcās aliquas fraudulēter ⁊ alias exprimit ⁊ talis abſolutio eſt inanis d̓ ſen.excō. cum ꝓ cā aūt eas tacet ignorant̉