Caplculum

pia nō ea ꝑꝑ ab exercitio et ſtudio deſiſtendū ē. Attēdēdaenī nō ē ī his mūdialis gl̓ia ſed ſtudii exercitiiqꝫ finis ꝗ ſapīa ē cꝰ ꝗdē ē beatū facere .i. ethicoꝝ. atqꝫ btāꝫ efficere vitāvt inꝗt Seneca ad lucillū. Hac Salamon pͥncipatuꝫ obtinuit ⁊ honorē ꝓuerbiorum ſecundo. Melior .n. eius eſtacꝗſitio qͣꝫ auri ⁊ argēti ibidē. Ea .n. habita oīa bōa pariter veniūt cū illa. Nō gͦ tepeſcat ſcīaꝝ tiro ſi copiaꝫ ſtudētiū n̄ habeat cum largior laborū merces ſibi fuerit conſtituta Item tepeſco inchoatiuū eſt a tepeo tepere .i. tepidūfieri Et eſt tepere proprie eſſe inter calorem ⁊ frigoreꝫ.¶ Mūeribus tamē magr̄i leontini diſcretio multorum ſibi acquiſiuit conſortium. Pulchriuseniꝫ ſic egere cenſuit ꝙͣ diſcentiū cetu deſtitui.¶ Muneribus tn̄ leontini. Hic ē ſcd̓m documentū circa p̄dcm̄ incidens attendendū. Et duo facit. nā primo moduꝫpōit qͦ ſcholares magr̄ hr̄e poſſit. ſcd̓o antipophorizat vl̓ſaltim notabile qd̓dā circa hͦ pōit ibi. Pietatis v̓o. Et dicit ꝙ ſi magr̄ audientium ſcholariū nō habuerit copiammodus ē vt eos ſibi muneribꝰ cōemat ⁊ ꝯducat exemploleōtini cꝰ ꝗdē diſcretio acꝗſiuit ſibi muneribꝰ .i. donis cōſortiū multoꝝ cenſuit enī. ideſt eſtimauit. pulchrius foreegere .i. paupertati incūbere qͣꝫ deſtitui cetu diſcentiuꝫ .ſ.ſcholariū. ¶ Notandum ſi munere atqꝫ donis dii ſuꝑniplacari ꝯſtat iuxta Ouidii in de arte traditionem. Munere dii ſupeꝝ placantur carmine manes ⁊cͣ. Nulli mirūdeniqꝫ ſi hoīes eis placabunt̉. Muneribus eꝗdē oīa conamur vt ſi qd̓ p̄catu difficile ē munere facilitet̉. qͣre bn̄dixit Ouidius vbi ſupra Carmina laudāt̉ ſꝫ munera magna petunt̉. Et itē. Ip̄e lꝫ vēias muſis comitatꝰ homereSi nil attulerit ibis homere foras. Hoc vſus ꝯſilio leontinus eos quos ſors ſibi detraxerat muneribꝰ cōparauit.¶ Pietatis v̓o ambitu ſcholariū rector delinitꝰdiſcipulorum corda pauꝑtate degentiū ſtudioſeqꝫ diſcentium mulcere tenet̉. vꝫ cibariis calceisveſtibus ſaltē tritis ſi facultas ſuppetit: ceteriſqꝫdonatis ſubueniat conſilioqꝫ vt decet cōcitatiuo.¶ Pietatis v̓o ambitu. Hic Boe. qd̓dā notabile circa predcā pōit qͦ erogationē elemoſynaꝝ pauꝑibꝰ faciēdā ꝯmonet. ⁊ hͦ ſi magr̄o ſuppetat reꝝ facultas. Et duo facit. naꝫprimo facit qd̓ ocm̄ ē. ſcd̓o hanc erogationē ſummoꝑe cōmēdat ibi. Que p̄clarior. Et dicit rector ſcholariū delinitus .i. munitꝰ vel inſignitꝰ ambitu pietatis .i. ipſamet pietate. tenet̉ .ſ. iure caritatis. mulcere .i. fouere corda diſcipulorū degentiū .i. viuentium pauꝑtate. ⁊ hͦ diſcentiū ſtudioſe ⁊ diligent̓ nō ꝗdem diſcholis. mulcere inquā cibariis ⁊ calceis. qꝫ ꝓ ⁊ veſtibus ⁊ ſi non nouis ſaltē tritis .i.laceratis ⁊ antiꝗs ⁊ hͦ dico ſi facultas ſua ſuppetit. vltra.n. poſſe viri nō vult deus vlla reqͥri. qꝫ ꝓ ⁊. magr̄ ipſe ſubueniat ipſis ceteris donatis .i. donis alijs qͣꝫ p̄miſſis. ſil̓rqͦꝫ ſubueniat eis cōſilio cōcitatiuo hͦ ē āmoneat eos atqꝫꝯcitet vt priuſqͣꝫ ſtudiū relīquāt potius elemoſynas recepiuri ab eo vel ab alijs veniant. ¶ Notandū lꝫ B. ſolosſcholarium rectores pietatē amplexari cōmonet: ab oībtn̄ totis viribꝰ appetēda eſt. hec .n. virtꝰ eſt quā naͣ ſuadetatqꝫ rō cōprobat fraterne caritatis. oēſ .n. hoīes naͣe vniꝰſumus qͣꝫobrem penes oēs pietatiſ oꝑa exhibēda ſūt. hīSeneca in Thieſte. Nulla vis maior pietate vera ē. quoſcūqꝫ .n. veros amopretinuit hos ꝑietas tenebit. his gͦ cōcludit̉ caritatis opus pietatē eſſe naturāqꝫ querere pietatē. ¶ Notandū circa hͦ qd̓ dicit ſi facultas ſuꝑpetit nō tm̄erogandū ē vt in ꝓceſſu tēporis elargiēda deficiāt. Prudens gͦ intueat̉ ꝗd ſibi ꝯtingere poſſit. nā teſte Socrate.Melius eſt cauere qͣꝫ pauere. Sic ergo cuncta largiendaſt̓ ne ſucceſſu tꝑis remēdicari cohibeat̉. pietaſ .i. miſericordia bēignitaſ. ꝓpiciatō. ml̓ceo ceſ. re. mitigar̄. foue̓ d̓linir̄¶ Que .n. p̄clarior nature que ve ſuauior ꝙͣ veriſſcolaribus erogatio: Preclarius eſt eniꝫ ꝯfoue

re ſcholarē his ī ꝗbus ē minima donātis exhibitio maxima v̓o pauꝑis recipientis ꝓmptio ꝙͣ hiſtrionū ⁊ meretricū deteſtabiles īcurſus deliniri¶ Que .n. p̄clarior. In hac parte recōmendat erogationepauperibus ſcholaribus factam dicens. que enim erogatio .i. elemoſyna ē p̄clarior .i. nobilior vel ſuauior. qͣꝫ illque eſt qͦ facta veris ſcholaribus. ſi diceret nulla. qm̄ corfouere .i. mulcere ſcholarem his .ſ. erogationibus ī quibꝰexhibitio donantis eſt minima ⁊ ꝑromptio .i. receptō recꝑientis maxīa eſt. preclarius .i. beatius ⁊ nobilius qͣꝫ deliniri .i. fouere deteſtabiles .i. odibiles incurſus hiſtrionumatqꝫ meretricum. ¶ Notandū inter oēs erogationes quefieri poſſunt preclarior illa eſt que diſcipulis a magiſtro ehibetur. qm̄ in ipſa duplex erogatio cōmittitur .i. corpolis atqꝫ ſpiritual̓. Corporalis nāqꝫ que victu veſtitu atalio exteriori famulatu exhibet̉. Spiritualis v̓o qua ignrantie diſcipuloꝝ medetur atqꝫ dubitanti cōſulitur. Cumergo duplex in his ſit erogatio in reliꝗs plerūqꝫ ſimplex.conſtat ea nil preclarius dulciuſqꝫ conſtare. ¶ Item notacirca hoc qd̓ dicit̉ que eſt facta veris ſcholaribꝰ. ⁊cͣ qͣꝫuiſoībꝰ ſubueniēdū ſit habendus tn̄ ē delectus in quo ſpeciādi ſunt mores cui datur. ⁊ animus atqꝫ vite ſanctitas. nonenim erogandū eſt diſcolis. non ingratis: non dilapidatoribus nō qͣꝫ deū minime diligentibus. Et iō bn̄ ocm̄ ē ecathōe. Cui des videto. Itē hiſtrio geſticulator vel ioculator eſt qui diuerſos geſtus ⁊ habitus hoīuꝫ repn̄tare noſcit. Et dicitur ab hiſtorion qd̓ eſt giſticulari. Inde hiſtriones comediaꝝ repn̄tatores olim dicebātur.¶ Nubila licet qn̄qꝫ fortuna exiſtat: nō tamē magiſtrantiſ cura deſperet: ſed ſemꝑ curialiter ſe regendo incurſus viriliter perferat dulctus expectādo. Proh coriandi pudenda tranſactio.¶ Nubila licet etiam fortuna exiſtat. Hoc ē quintum ⁊ vltmum incidens quod circa predicta contingere poſſet qd̓ ēfortune aduerſitas. Et duo facit in hac parte. nam pricirca hoc incidens documentuꝫ ponit. ſecundo ipſū dmentum exemplo confirmat. ibi. Proh. coriandi. Et dilꝫ ip̄a fortuna quādoqꝫ exiſtat nubila .i. aduerſa tamenra .i. vigilia atqꝫ ſtudii ſollicitudo magiſtrātis .i. magiſtinon deſperet ꝑꝑ hoc ſed regendo ſe ſemper bene .i. equemiter perferat .i. patiatur viriliter .i. animo forti incurideſt aduerſitates fortunarum ſpectando ſemper dulcitmelius euenturum. et non faciat quēadmodum Corianille magiſter qui cum fortuna ſibi nō ſemper arrideret ſolas dimiſit deſperationem incurrebat. et ideo inquit ꝓhinteriectio deteſtantis eſt proh tranſactio ideſt conſtanticorrandi huius magiſtri eſt pudenda ideſt reſpuenda.¶ Notandum et ſi omnis virtus in ſummo ſit. equanimtas tamen animi quā conſtātiam hic licet appellari: plurimum collaudanda eſt quā ſi quideꝫ macrobius libro.ſic deſcribit. Eſt animum ſupra periculuꝫ erigere: nihiloniſi turpia metuere: fortiter tolerare aduerſa: et humiliter ꝓſpera: conſtantis hoc animi eſt: vt ait Tullius lib. i.de officiis in rebus aſperis minime perturbari. Qui havirtute caret nullā in ſuis operibus proſperitatem obtine.bit. Cū ergo fortuna malefida nubilū oſtenderit vultumequanimiter ꝑferendū eſt atqꝫ in domino ſperandū. qꝛſte propheta ꝗ ſperant in dn̄o nō cōfūdēt̉. Quare fortinubila quondā depingebat̉ vt ſuperius ſatis edoctū eſt.¶ Si autem ob feſtiui temporis impulſuꝫ deliciarum loca viſitare placuerit. ſemꝑ cetus ſui nobiliores. formaqꝫ eminentiores docentis ſecū habeat diſcretio: ne qͣſi deſtitutus ſolatio a multisvideatur. vel ne in periculuꝫ excitetur. Marōitſaltus feliciuꝫ diſcipulorū priuari cetu indoluit¶ Cum autem ob feſtiui temporis impulſum deliciarum

Poſtqͣꝫ