Secundus

telligit̉ ꝑ ea ipſos eſſe cōſūptos .i. mortuos. q. d. īmo Iacetis ergo mortui prorſus ignorabiles nec fama efficitvos notos: Et qꝛ aliꝗs diceret licet ipſi ſint mortui corpore. tn̄ viuūt ẜm famā. dicit. ph̓ia. Si putatis vitā veſtramlongius trahi .i. ꝓlongari. aura mortalis noīs .i. ſplendore mortal̓ fame cu. ſera .i. vltima dies. vobis. hoc rapiet.j. famam auferet. iā vos manet .i. expectat. ſecūda morsq. di. ſi eſtis prius mortui corꝑe .i. fama manens eſt vitaveſtra. illa ceſſante. ſecundario moriemini. ¶ Notandūfabritius. fuit ꝯſul romanus qui cum mitteret̉ pugnare ꝯͣpirrum regem epirotaꝝ. rex promiſit ſibi ꝑtem regni ſuiut tranſiret ad ip̄m: qd̓ fabritius cōtēpſit ſequēti āno pirrꝰobtulit ſibi magnā pecuniam auri. ut traderet ſibi romanū imꝑiū. cui ait fabriciꝰ. Roma nō vult auꝝ ſꝫ vult impare habentibꝰ auꝝ. ꝑꝑ hoc ipſe dictus fuit fideliſ fabritius. Dicit̉ etiaꝫ de fabritio. ꝙ cū ꝗdā ad eū veniſſet ꝓmittens ſe pirruꝫ regē occiſuꝝ. ſi fabritiꝰ ſibi pecuniā aliquadare vellet. Ipſe v̓o fabritius hunc traditorē ligatū miſitad pirrum ꝓ tali ſcelere puniendū cui tūc pirrꝰ dixit. Poſibilius eſt ſolē a ſuo tramite deuiare qͣꝫ fabritiuꝫ a via recte rōis diſcedere. ¶ Nota ꝙ brutus fuit primꝰ preſul romanuſ ꝗ amore libertatis ⁊ iuſtitie ꝑꝑ ſtupꝝ Lucretie plurima egit. ⁊ multa bella pro romanis inijt. ꝑꝑ qd̓ etiā famoſus fuit. Nota ꝙ catho dictꝰ eſt rigidus ꝑꝑ rigoremaiī. qui ad nihil turpe flecti potuit ⁊ tante iuſtitie fuit ut lucāus ip̄m diis comꝑaret in iudicāda cauſa. q̄ fuit inter Iuliū ceſarē ⁊ pomꝑeū dicenſ. Uictrix cā diis placuit ſꝫ victaCathoni. ⁊ de hoc magis pꝫ quarto huiꝰ proſa ſexta.¶ Proſa octaua libri ſecundi.¶AEd ne me inexorabile contra fortunaꝫAbelluꝫ gerere putes Eſt aliqn̄ cū de hoNlminibus illa fallax nō nihil bn̄ mereat̉A tū ſcꝫ cū ſe aperit. cū fortem detegit moreſqꝫ profitet̉. nondū forte quid loquar intelligisMirum eſt qd̓ dr̄e geſtio: eoqꝫ ſententiam verbis explicare vix q̄o. Etenī plus reor hoībus aduerſam ꝙͣ proſperam prodeſſe fortunam.¶ Proſa octaua libri ſecundi.Ed ne me īexorabile. Iſta ē octaua ⁊ vltīa ꝓſahuiꝰ ſcd̓i. ⁊ qꝛ ph̓ia on̄dit bōa fortūe nō multūeē appetēda: aliquis putaret ꝙ in fortūa. nihileēt boi. iō iā on̄dit ph̓ia cuiuſmōi bonū ſit ī fortūa ⁊ ꝓbat fortunā aduerſam plus eſſe bonā qͣꝫ ꝓſperā.⁊ primo p̄mittit ſuā intentiōeꝫ ſcd̓o ꝓbat intentū ibi: Illaenim. Prīo dicit. O boeti ex dictis patꝫ ꝙ fortuna ē ꝯtēnenda. ſed ne putes me gerere .i. facere bellū inexorabileideſt implacabile ꝯtra fortunā ſuꝑ. ſcias qd̓ aliqn̄ eſt .i. cōtingit. ꝙ ipſa fortuna fallax. nō nihil .i. aliꝗd bene mereat̉de hoībus eo ꝙ aliqd̓ bonū euenit hoībꝰ ꝑ eā. tū .ſ. cū fortuna ſe aꝑit. manifeſtādo ſuā falſitatē. cū detegit frontē ꝑſui aduerſitatē. cuꝫ profitet̉ mores ſuos ꝑ inſtabilitateꝫ. ⁊ſubdit ph̓ia: nondū forte intelligis quid loqͣr. qꝛ mirum/qd̓ ego geſtio .i. cupio dr̄e. eoqꝫ .i. iō vix queo explicare ſētentiam verbis. Et enī ego reor .i. opinor aduerſā fortunāplus prodeſſe hoībus qͣꝫ proſperā. ¶ Nota qn̄cūqꝫ in aliquo dicto videt̉ eſſe repugnātia illud videt̉ mirabile dcm̄ſed dr̄e fortunā aduerſam hoībꝰ prodeſſe. videt̉ eē quedārepugnātia in dicto. Nam eē aduerſū alicui. ⁊ ſibi ꝓdeſſeadinuiceꝫ repugnāt. iō dicit ph̓ia. Mirū eſt qd̓ geſtio dr̄eſcꝫ fortunam aduerſam magis prodeſſe qͣꝫ proſperam.¶ Illa enī ſemꝑ ſpē felicitatis cū vr̄ blanda mētitur. hec ſemper vera cum ſe inſtabileꝫ mutatiōedemonſtrat. illa fallit. hec inſtruit. Illa mendaciuꝫ ſpē bonoꝝ mentes fruentiū ligat: hec cognitionem fragilis felicitatis abſoluit. Itaqꝫ illam

videas ventoſam fluentem ſuiqꝫ ſemꝑ ignaramhanc ſobriam ſuccintāqꝫ et ipſius aduerſitatisexercitatione prudentem.¶ Illa enī ſꝑ ſpē felicitatis. Hic ph̓ia probat intentū ꝙ fortuna aduerſa melior ſit qͣꝫ proſpera tribꝰ ratiōibus. ſcd̓aibi. Poſtremo. tertia ibi. An hoc. prīo dicit illa fortūa ꝓſpera ſemper mentit̉ cū videt̉ .i. aꝑaret blanda ſpecie felicitatis .i. proſperitatiſ. ſed hec .i. fortūa aduerſa ſemꝑ veraeſt cum demoſtrat ſe eſſe inſtabilem ſui mutatōe. oſtenditenim ſe eē talē qualis eſt: ⁊ ita ꝑ eā non decipiunt̉ homīeſſed illa .ſ. proſꝑa fortuna cōfidentes in ſe fallit. hec autemaduerſa fortuna hominē inſtruit oſtendendo ꝙ nō ſit ꝯſidendū proſꝑe fortūe ꝑꝑ eiꝰ mutabilitateꝫ. Illa .ſ. ꝓſperafortuna ligat .ſ. fallendo mentes. fruentiū hoīm. ſpē bonoruꝫ mendaciū. hec .ſ. aduerſa fortūa. abſoluit .i. liberat ſcꝫmentes hoīm cognitiōe. fragilis .i. tranſitorie felicitatis.Et tūc recolligit effectus vtriuſqꝫ fortune dicēs. Itaqꝫ. illam .ſ. proſperam fortunā videas ventoſam .i. ſuꝑbaꝫ. fluentē .i. prodigā ⁊ ſuiipſius ignaraꝫ. nā hoīes in ꝓſꝑitatecontinua ſeipſos nō cognoſcunt hanc .ſ. aduerſam fortunam tu videas ſobriā. ⁊ ſuccinctā .i. humilē non ſuꝑbā. ⁊prudentē exercitatiōe aduerſitatis. ¶ Nota ꝙ ex iſta littera pn̄t formari tres rōnes ꝙ fortuna aduerſa melior ſit ꝓſpera. Prima rō ē iſta. Boa fortūa ſpē vere felicitatisdecipit habentē ip̄am. ſꝫ fortūa aduerſa n̄ decipit. ſꝫ veraē oſtendēs ſe talē qualiſ ē. ergo aduerſa melior ē qͣꝫ ꝓſꝑaScd̓a ratio eſt. Proſꝑa fortūa ligat mētes hoīm mēdacibꝰ bōis. ſꝫ aduerſa liberat mētes a falſa felicitate. gͦ ē melior. Tertia rō ē. Proſꝑa fortūa reddit hoīes ſui ignaroſſed aduerſa facit hoīes ſapientes. gͦ melior eſt qͣꝫ ꝓſpera¶ Poſtremo felix a vero bono deuioſblandiciistrahit. Aduerſa plerumqꝫ ad vera bona reducens velut vnco retrahit.C Poſtremo felix a vero bono. Hic ph̓ia ponit ſcd̓aꝫ rōꝫq̄ talis eſt. Quecūqꝫ fortūa trahit ad inꝗſitionē veri boniilla melior eſt qͣꝫ q̄ retrahit a v̓o bono. ſed fortūa aduerſa ē hmōi. gͦ. ⁊c̓. vn̄ dicit in lr̄a. Poſtremo felix .i. ꝓſperafortuna cū ſuis blandiciis. trahit deuios .i. errantes a v̓obono. ſꝫ aduerſa fortūa plerūqꝫ retrahit. vnco .i. tenaculo. reducens ad vera bona. ¶ Nota ꝙ qꝛ ꝓſꝑa fortūa vr̄eē ꝓpinqͣ felicitati: eo ꝙ ſine bonis fortune nō cōtingit eēſelicem ex de bōa fortuna: iō ſuis blādiciis trahit hominēſenſualem a v̓o bono. qd̓ ꝯſiſtit in ſpeculatiōe dei aduerſaautem fortuna qꝛ oſtēdit proſperā fortunā eē mutabileꝫipſa reducit hoīem ad verum bonū quod eſt immutabile.¶ An hoc īter minima eſtimanduꝫ putas ꝙ amicorum tibi fideliū mentes hec aſpera: hec horribilis fortūa detexit: hec tibi certos ſodaliuꝫ vultus ambiguoſqꝫ ſecreuit. diſcedens ſuos abſtulittuos reliquit. Quanti hoc integer ⁊ ut videbariſtibi fortunatus emiſſes: deſine nunc amiſſas opeſquerere. quod precioſiſſimum genus diuitiarumeſt amicos inueniſti.¶ An hoc inter minima eſtimandū putas. Hic ph̓ia pōitvltimam rōem que talis eſt. Illa fortūa eſt melior ꝑ quācognoſcunt̉ veri amici. ſed aduerſa fortuna eſt talis. ergo⁊c. vn̄ dicit in littera. An ꝓ nūquid. putas hoc eſſe eſtimādum inter minima bona. ꝙ hec aſꝑa .i. aduerfa fortundetexit .i. monſtrauit. tibi mentes .i. corda fideliū amicoq. d. illud eſt bonuꝫ de maximis bonis. ⁊ hec ſupple ꝓſꝑafortuna. ſecreuit .i. diſtinxit tibi certos amicos ⁊ ambiguos vultus ſodalium .i. amicorū. q. di. aſꝑa fortūa docuitte diſcernere inter veros amicos ⁊ falſos. qꝛ ꝓſꝑa fortūaa te diſcedenſ. abſtulit ſuos .i. qui erāt amici rōne ꝓſperitatis. ⁊ reliꝗt tuos amicos ꝗ te dilexerūt non ꝑꝑ tua O. quā