Liber

re confundat eos quos inſeperata relinquerit.Cuius ſi naturam mores ac meritum reminiſcare: nec habuiſſe te in ea pulchrum aliquod. necamiſiſſe cognoſces.¶ Intelligo multiformes. Hic ph̓ia ponit quendaꝫ effectūfortune dicens. ego intelligo .i. cognoſco. multiformes fucos .i. deceptiones. illius prodigii .i. fortune. ⁊ eouſqꝫ .i. tādiu .ſ. ipſa fortuna exercet blandiſſimam familiaritatemcum his quos nititur .i. laborat. eludere .i. decipere. dum.i. donec confūdat .i. ꝓtrahat. ītollerabili dolore eos quosfortuna inſperata .i. ſine ſꝑe. reliquerit .i. dimiſerit. cuius.ſ. fortune. ſi tu Boeti reminiſcare .i. recorderis naturammores ac pro etiam meritū .i. dignitatē: nec ēt cognoſceste Boetium in ea fortuna habuīſſe aliꝗd pulchꝝ nec amiſiſſe. ⁊ per ꝯn̄s de amiſſione eius nihil eſſe dolēdū. ¶ Nota ꝙ prodiginm eſt miraculum preter ſolitum curſum nature proueniens. ⁊ dicitur prodigium quaſi porro producens homines in admirationem. Uel ẜm Hugui. prodigium eſt monſtrum ad vaſtandum paratum dictum a ꝓdigo. gis. quod eſt vaſto ſtas. fortuna aūt pōt dici prodigium. primo qꝛ ducit hoīes in admirationem eo ꝙ bonismala ⁊ malis bona tribuit. Uel dicit̉ prodigium ſecundomō qꝛ vaſtat aiuꝫ hoīs. ꝓſpera enī fortūa vaſtat aīuꝫ hoīsper nimiā ſollicitudinē. aduerſa per nimiā deſolationem¶ Nota fucus in vna ſignificatione dicit̉ color ſuprapoſitus naturali colori. ⁊ ponitur pro deceptione. qꝛ talis cōlor decipit viſum cuꝫ facit mulierē deformē apparere pulchrā. ¶ Nota ꝙ fortuna ſua familiaritate decipit hoīem⁊ cōfundit. qꝛ dicit Sen̄. in lib. de conſola. filii elye. Neminē aduerſa fortuna cōminuit niſi quē ſecūda decepit. ⁊dicit in ꝓuerbiis. Fortuna quē nimiū fouet hunc ſtultumfacit. Fortuna nulli ſemel obeſſe contenta eſt. Fortuna vitrea eſt dum ſplendet frangit̉. Et Seneca 3. epl̓a dicit.Neminē eo fortuna prouexit vt non tantū illi minareturquantuꝫ promiſerat: noli huius tranꝗllitari ꝯfidere. memēto ꝙ mare euertit̉ ⁊ eodē die vbi luſerunt nauigia abſorbentur.¶ Sed vt arbitror haud multum tibi hec in memoriam reuocare laborauerim. Solebas. enimpreſentem quoqꝫ blandientem virilibus inceſſere verbis: eamqꝫ de noſtro aditu prolatis in ſectabare ſententiis. Uerum omnis ſubita mutatio rerum non ſine quodam quali conflictu contīgit animorum. Sic factum eſt vt tu quoqꝫ pauliſper a tua tranquillitate diſceſſeris.¶ Sed vt arbitror haud. Hic ph̓ia excuſat ſe de quodamdicens. Sed vt ego ph̓ia arbitror .i. oꝑinor haud multumideſt non multū. laborauerim reuocare .i. reducere: tibi hͦſuꝑ. predicta de moribus fortune in memoriā. enī pro qꝛtu ſolebas .i. conſuetus fuiſti. pn̄tem .i. aſtantem fortunā.quoqꝫ ideſt etiam blandienteꝫ. inceſſere .i. arguere virililibꝰ ideſt aſperis verbis. qꝫ pro. ⁊ infectabare perſequebaris. eam fortunam de noſtro aditu .i. noſtra informationeprolatis .i. pronunciatiſ ſententiis. verū pro ſꝫ. omnis ſubita ideſt feſtina mutatio. non ꝯtingit .i. aduenit. ſine quodāconflictu .i. turbatione animorum. ſic .i. taliter. factum eſtſcꝫ de te. vt tu diſceſſeris pauliſper .i. modicum. a tua trāquillitate .i. a tua mentis quiete. ¶ Nota ꝙ ſapiētis ⁊ magnanimi eſt cōtra fortunam conſtanter militare ⁊ nō puſillo animo ſuccūbere. Unde Seneca in libro de clemētia dicit. O magnos viros qui maligne fortune ſuccumbere neſciunt ⁊ aduerſas res ſue virtutis experimenta faciunt. nāẜm Ariſto. primo ethi. Sapiens ſcit bene ferre fortunaꝫquia hꝫ ſe ſine vituperio ſicut tetragonū. Corpus enim tertragonū quocūqꝫ proijcitur firmiter ſtat ſicut animus ſaꝑientis conſtans permanet quacūqꝫ fortuna īminente.

¶ Nota ꝙ quies animi ſit per ſedationē paſſionuꝫ que cauſatur ex ordinatione rationis cuꝫ deliberatione: ſed ſubitemutationes preueniunt deliberationem rationis ideo mutant ⁊ turbant animum. propter quod dicit ph̓ia. Oīs ſubita mutatio rerū non contingit ſine cōflictu animorum.¶ Sed tempus eſt haurire te aliquid ac deguſtare molle atqꝫ iocundum: quod ad interiora tranmiſſum validioribus hauſtibus viam fecerit.Aſſit igitur rhetorice ſuadela dulcedinis: q̄ tūctm̄ calle recto procedit cum noſtra inſtituta nondeſerit. Cumqꝫ hac muſica laris noſtri vernacula nūc leuiores: nūc grauiores mōs ſuccinat.¶ Sed tempus eſt haurire te aliꝗd. Hic ph̓ia tangit opportunitatem medendi ip̄ꝫ boetiū dicens. Sed tps eſt .i. īſtatte boetium haurire .i. reciꝑe. ac pro etiam. deguſtare aliquid molle .i. facile. atqꝫ pro ⁊ iocundū .i. delectabile. qd̓ſuꝑ. leue vel delectabile. tranſmiſſum ad interiora ſcꝫanimi. fecerit viam validioribus hauſtibꝰ .i. fortioribremedijs. igit̉ pro ergo. ſuadela .i. ꝑſuaſio. rhetorice ducedinis .i. rhetorici ornatus aſſit .i. pn̄s ſit. que rhetoricaꝓcedit tm̄ .i. ſolūmodo. tunc recto calle .i. recta via cuꝫ nōdeſerit .i. derelinquit. nr̄a inſtituta .i. documenta: Cumohac .ſ. rhetorica. muſica .i. arſmetrica. vernacula .i. famila noſtri laris .i. noſtre domus .ſ. aſſit ⁊ ſuccinat .i. decantet. nūc .i. aliqn̄ leuiores modos .i. faciliores verſus. ⁊ nūcideſt aliqn̄ grauiores .i. difficiliores. ¶ Nota ꝙ ph̓ia inuitat duas ſcientias ad curationē Boetii .i. rhetoricā ⁊ muſicam. Rhetoricam inuitat rōne proſe in qua vtitur rōibus ꝑſuaſiuis rhetoricis coloribus adornatis. Muſicaminuitat ꝓpter metrū. naꝫ ſicut in muſica vtimur arſi ⁊ theſi ideſt cōcordi eleuatiōe ⁊ depreſſione vocis. ſic ſil̓r in metro vtimur eleuatione. qn̄ ꝓducte ſyllabe eleuāt̉ ⁊ vtimidepreſſione. qn̄ breues ſyllabe deprimūt̉ quadaꝫ ꝯcordiproportionali. ¶ Nota dicit Tullius in prohemio rhetrice ſue. ꝙ eloquentia ſine ſapīa plerūqꝫ obeſſe pōt nunqͣāt prodeſſe. cū igit̉ rhetorica ſit ſcīa eloquēdi ornate. ip̄enō ꝓdeſt ſine ſapīa. iō dicit ph̓ia ꝙ rhetorica tūc ꝓcedit.recto calle quando non deſerit noſtra inſtituta que ſunt inſtituta ⁊ documenta ſapientie.¶ Quid eſt igitur o homo quod te in meſticiā luctumqꝫ deiecit. Nouum credo aliquid inuſitatumqꝫ vidiſti. Tum ſi fortunam putas erga te ēſe mutatam: erras. Hi ſemper eius mores ſuntiſta natura. ſeruauit circa te propriam potius inipſa ſui mutabilitate conſtantiam. Talis erat ciblandiebatur: cum tibi falſe illecebriſfelicitatialluderet. deprehēdiſti ceci numinis ambiguosvultus. Que ſe ſe adhuc valeat alijs tota tibi ꝓſus innotuit.¶ Quid eſt igit̉ o homo. Hic ph̓ia adhibet Boetio leuianō eſſe dolendū de aduerſitate fortune. Remedia aūt validiora ſunt rōnes que ſunt ꝯͣ cōem opinionē hoīuꝫ. on̄dertes quid ſit ſummū bonū. ⁊ in quo ꝯſiſtat. ⁊ qūo ad ip̄m ꝑueniat̉. ⁊ ꝙ mali ſunt īpotentes ⁊ boni potentes ⁊ ſimilia.Prīo ergo on̄dit ph̓ia nō eſſe dolēdū de fortuna qꝛ ſeruaſpropriā naturā circa ip̄m. ⁊ hoc on̄dit ꝗnqꝫ rōnibꝰ perſuſiuis: Scd̓am ponit ibi. Si probas Tertiam ibi. An v̓o.Quartā ibi. Qd̓ ſi nec Quintaꝫ ibi. Poſtremo equo ⁊c̄.Prima rō talis eſt. Nullus ī meſticiā ⁊ luctū deiicit̉ niſipropter aliquid nouum vel inuſitatum ꝯtingens circa ip̄ꝫſꝫ mutatio fortune non eſt aliꝗd nouū vel inuſitatū. ergꝭeiꝰ mutatio nullū dꝫ deiicere in dolorē. Dicit ergo in lr̄a.Igit̉ o hō ideſt tu Boeti ꝗd eſt illud qd̓ deiecit .i. proſtra-