Primus

bus. quod enī iudex in alio dānat ſibi facile ꝑ fortunā euenit. ⁊ illud debet recordari. ſed nulla illaꝝ cauſarū mouitiudices ad miſerandū boe. ſed cōcorditer ip̄m damnabāt.¶ Nota ꝙ nullus debꝫ dānari etiaꝫ pro crimine qͣꝫtum.cumqꝫ enormi niſi ſit pn̄ſ cōuictus: vel crimē ī iudicio cōfeſſus. b. aūt cū damnaret̉ nō erat cōuictus nec crimē cōfeſſuſ ⁊ erat abſens. qꝛ in ſtudio athen̄. ſic ergo iniuſte eratdamnatus. ¶ Nota ꝙ boe. cū damnaret̉ diſtabat a locoiudicii quingētis milibus paſſuū. ⁊ cū mille paſſus faciūtvnū miliare. ideo bn̄ diſtabat ad quingēta miliaria ¶ Nota Boetiuſ dānatꝰ fuit proſcriptiōi. Hug. dicit. ꝓſcriptōeſt iudicialis ſententia lata ꝯͣ aliquem cuiꝰ nomē ꝓ ſcelere de ſcriptura tabule enee delebat̉. Cōſuetudo enī romana fuit qd̓ noīa ſenatoꝝ quoꝝ ꝯſilio vrbs romana regebatur aureis litteris in tabula enea ſcriberēt̉. vnde ⁊ patrescōſcripti dicebātur. Et dr̄ proſcriptꝰ quaſi procul a ſcriptura poſitus. Et ſic boetius erat proſcriptus: quia nomēſuum deletū fuit de tabula enea.¶ Quam vti alicuius ſceleris admixtione fuſcarent: ob ambitū dignitatis ſacrilegio me conſciētiā meā poluiſſe mentiti ſunt: Atqui ⁊ tu inſita nobis omnē rerū mortaliū cupidinē de noſtri animi ſede pellebaſ: ⁊ ſub tuiſ oculis ſacrilegio phaſlocum eſſe nō erat. Inſtillabas .n. auribus cogitationibuſqꝫ quotidie meis pitagoricum illud.Enyoy henō .i. deo nō diis ſeruiendū. nec cōueniebat viliſſimoꝝ me ſpirituū preſidia captare.quē tu in hanc excellentiam cōponebas vt cōſimilem deo faceres. Preterea penetral innocēſdomus: honeſtiſſimoꝝ cetuſ amicoꝝ: ſocer ſimachus etiam ſanctuſ ⁊ eqꝫ actu ipſo reuerendꝰ abomni nos criminis huius ſuſpitione defendunt.¶ Quam vti. ⁊c̄. Hic boetius expurgat ſe de quibuſdā obiectis. ſcd̓o oſtendit vnde ſumpta fuit rō obiectionis. ſcd̓aibi. Sꝫ o nephas. ¶ Nota boetio obiiciebat̉ ꝙ ipſe vſuſarte nigromantica ſacrificaret demonibus pro dignitatibus acꝗ̄rendis. de hoc boe. excuſat ſe dicens. Quaꝫ ſuꝑ.meam dignitatem. vti pro vt. fuſcarent. ideſt denigrarentadmixtione alicuius ſceleris: mentiti ſunt meam polluiſſeconſcientiam ſacrilegio. id eſt demonum obſequio ob ambitum .i. propter cupiditatem dignitatis acquirende atqꝫꝓ certe. tu inſita .i. inſerta. nobis pellebas de ſede .i. de loco. omnem cupidinem .i. omnem cupiditatem rerum mortalium. ⁊ ſub tuis oculis non erat phas eſſe locum ſacrileglo .ſ. cultui demonuꝫ. qꝫ pro ⁊. tu inſtillabas auribus qͣꝫpro ⁊ cogitationibus meis illud pitagoricū deo non diisſerulendum. nec conueniebat me captare .i. optare. p̄ſidia.ideſt auxilia. viliſſimorū ſpirituum. id eſt demonum. queꝫtu componebas .i. locabas. in hanc excellentiā ut conſimilem deo faceres. p̄terea innocens penetral̓ .i. vxor domusmee. cetus ideſt multitudo honeſtiſſimorum amicorum.Et ſocer ſimachus ſanctus ⁊eqꝫ reuerendus ipſo actu deſendūt nos ab oī ſuſpitione huiuſmōi crimis. ¶ Nota ꝙconſuetudo inuidorum eſt cum non pn̄t alicui ſuam ꝓbitatem auferre nitūtur ipſam ſaltem aliquo vicio denigareEt ſic fama. boe. denigrata fuit vicio ſacrilegii. ¶ Notaꝙ ſacrilegium eſt ſacre rei furtuꝫ. ⁊ ponitur ſacrilegus ꝓhomine ſcelerato. etiam ſacrilegium eſt cultura demonūnue. idoloꝝ. Inde ſacrilegus .i. ydolator ⁊ ſic capitur in ꝓpoſito. ¶ Nota ꝙ ambitus media ꝓducta eſt cupiditashonoris. Sed. ambitus media correpta eſt circuitus. ⁊ primō capit̉ hic. ¶ Nota ꝙ ph̓ia repellit omneꝫ cupiditatēhonoruꝫ exterioꝝ quod ſcribit̉ in. i. li. de plantis. ꝙ ph̓iatria inducit .ſ. mentis illuſtrationē. felicitatis appetitū. ⁊mollis affluentie contemptū. ¶ Nota. ph̓ia facit hominē

ſimilē deo. non ſil̓itudīe omnimoda. ſed ꝑticipatiua. ita ꝙhomo ꝑticipat̉ aliquid conditionis diuine .ſ. intelligentieUnde ſene. Hoc mihi ph̓ia ꝓmittit ꝙ me parē deo reddit⁊ alibi dicit. Uir ſpeculatiuꝰ eſt qͣſi deꝰ in hūano corporehoſpitatꝰ. ¶ Nota ſacrilegiū nō habꝫ locū ſub ocul̓. philoſophie. qꝛ ph̓ia ꝑ ſe oīa agenda ⁊ facienda ordinatiſſimediſponit et nō ꝑmittit hominē ad vana declinare. qꝛ dicittullius in li. de finibus bonoꝝ ⁊ maloꝝ. ꝑ. a ſuꝑſtitioneliberat. metu mortis nō cōturbat. ⁊ eſt ſuꝑſtitio vana religio .ſ. idoloꝝ cultura. ¶ Nota penetral. eſt ſecreta cameravel locus ſecretus interior in domo vel in templo. vbi reponūt̉ clinodia vel aliqua talia. ⁊ ponit̉ hoc ꝓ vxore boetii ꝑ methaphorā ponēdo continens ꝓ cōtēto qꝛ ipſa conſueuit morari in penetrali. ¶ Nota ꝙ ſymachus fuit ꝗdānobilis romanus ⁊ ſocer boetii cuiꝰ filiaꝫ boe. duxerat nomine elphe. qui ſymachus non fuit tantū ſcūs interius inaffectu. ſed etiā reuerēduſ in exteriori actu ſic̄ dicit. boetiꝰ¶ Sed o nephas. Illi vero de te tanti criminiscapiunt fidem. atqꝫ hoc ipſo vldebimur affinesfuiſſe maleficio: qꝛ tuis inſtituti moribus imbutidiſciplinis ſumus. Ita non eſt ſatis nihil mihiprofuiſſe tuam reuerentiam. niſi vltro tu potiusmea offenſione lacereris.¶ Sed o nephas. Hic boetius on̄dit vnde fuerit rō ſumptaobiecti criminis. qꝛ ex ipſa ph̓ia cui deditus erat. Unde dicit exclarnando. O nephas illi ſuꝑ. mali capiūt fidem tāticriminis de te o ph̓ia atqꝫ hoc .i. propter hoc. videbimurfuiſſe effines maleficio ſacrilegii. qꝛ nos ſumus imbuti .i.inſtructi. mis diſciplinis .i. doctrinis. ⁊ ſumus inſtituti i.informati. tuis moribus. ita non eſt ſatis tuā reuerentiamnihil mihi ꝓfuiſſe. niſi vltro .i. ſpōte tu potius lacererisab illis mea offenſione. hoc dicit boe. pro tāto. qꝛ iniuriati ſūt ſibi ꝑꝑ ph̓iam. idcomagis iniuriati ſunt ph̓ie qͣꝫ ſibi¶ Nota qn̄ boe. vacabat ſtudio. fugiebat cōſortia ſtultorū⁊ querebat ſecreta loca ꝑꝑ ſtudiū. ideo putabant ip̄m loqui cū demonibus ⁊ eis ſacrificare. ¶ Itē qꝛ bo. fere omnia que volebat facere ſua ſapiētia faciebat. ideo putabāteum demonē habere familiarem ſibi obſequentem ſicutapulegius opinatuſ ē de ſocrate ꝙ haberet familiarē deūde quo fecit librū que intitulauit de deo ſocratis.¶ At vero hic etiam noſtris malis cumulus accedit: ꝙͣ eſtimatio plurimorum non reꝝ merita ſꝫfortune ſpectat euentum: eaqꝫ tantum iudicat eēꝓuiſa: que felicitas cōmēdauerit. Quo ſit: vt exiſtimatio bona prima omnium deſerat infelicesQui nunc populi rumores: ꝙͣ diſſone multipliceſqꝫ ſententie: piget reminiſci. hec tantū dixeriego vltimam eſſe aduerſe fortune ſarcinā: ꝙ dūmiſeris aliqd̓ crimen affigit̉: que perferunt meruiſſe credunt̉. Et ego ſiquidem bonis omnibuspulſus: dignitatibus exutus: exiſtimatione fedatus beneficium tuli ſupplicium.¶ At vero hic etiam Hic hoetius on̄dit ſe eſſe ꝑturbatū erfame ſue leſione dicens hiccumulus .i. augmētatio. accedit noſtris malis ꝙ exiſtimatio .i. iudiciū. pl̓imorū .i. vulgarium non ſpectat .i. non reſpicit. merita reꝝ ſicut homomeret̉. ſꝫ ſpectat euentū fortune .i. iudicat hoīeꝫ ẜm ꝙ fortuna ſe hꝫ circa ip̄m. ⁊ ea tantū iudicat vulgus eſſe ꝓuiſaa deo que ꝯmēdauerit fecilitas .i. ꝓſꝑa fortuna. quo fit.i. ex quo ſequit̉. vt exiſtimatio bona deſerat infelices. vn̄me piget .i. tedet. reminiſci qui nunc ſint rumores ppl̓i deme. ⁊ qͣꝫ multiplicesqꝫ ꝓ ⁊. diſſone .i. diſcordātes ſententie ſint de me. nā quidam dn̄t me reuꝫ eſſe. quidā nō. Hoctm̄ dixeri .i. volui dixiſſe vltimā eſſe ſarcinā .i. grauiſſimū