Druckschrift 
2 (1822)
Entstehung
Seite
294
Einzelbild herunterladen
 

294

Sau fegte Ire gewiß, dat Recht kann »ich bc-stahn,

Dat saht' ick länger nich sau ahne Brake gähn.

Mit Buren hctt öt sau: geft Bröke,daut ohk Baute!

Denkt, wo dem Buren doch in stillem Fall tauMaure?

Dci Prcistcrs hckkelt denn un schelt dei Burenuht;

Dei Junkern lcffclt frie mit eines anncrn Brüht.

Drum werd dei Buren ohk mit Mäikens, Döchieni,Wiesen,

Wenn Junkern brökcfrie, wol nümmer sckcr bliesen.

In uscm Laune sind der Junkern vecltau vcel,

De brukeden gewiß tau wiet dat Lösfclspeel-

Dei Fcntgens lehrt tau freuh: wocr David plcgttau wohnen,

Un plcget denn nich mehr de, Maikens tau verschonen.

Man weiht, wat Junkern dauht; sei hcffetSparlingöahrt;

Bie sölken Döggeln sind dei Maikens schlechtverwahrt.

Sei wöget intgcmcin dei Döchter gern bcschmitten,

Un latct sei tau Hus mit öhrcn Krabben sitten.

Sei sorget wiecrich, wo Kinner up tau tcihn,

Dar mag der Möimkcn Vaer allenc man nahseibn.

Bie sölken Wesen möst' en Prcister daglik döpen.

Bedenket, wat man doch vecl Wcgcns »löste köpcn,

Um Krabben up tau tcihn! daer hört vcel mehrnoch tau.