252
He kennt de Parken wol, de ick verholen drage,
De makct, dat ick nist na annern Spraken frage,
Synd sc reys noch sau stolt. Ick billenk ok wat in;
Ick weit wol, dat ick mch van Tune brokcn bin.
Vor Olcns was ick leis by Forsten un by Heeren;
Tau Raht-bns' heil'n se mick in sünncrlikcn Cbren;
De hil.'ge Prcddig-staul was mick nich unbekannt.Man, eihrnket recht vorsach, do brokcn in dat LandDe frommen Spraken in, mit öhrcn frommen Seddcn, ^Dergliken süßlank hier de Dütscben nich eledden,
Eihr't oftrndofer ging. Nu wert» et alltan dnll;
Van stolter Dorheit synd ball alle Winkel vull.
Do wast'ne gnllne Ticd. Upstnnd mot Hohdütschgellen ;
De Meisten synd Französch; man miencr brukt se !fetten;
De Grot-möm' is vorstöt. Dat dait de Nicrichkeit.Latin, dat Hauren-Kind, makt sick verwegen breit,Un't is doch Prachcrwark. Ick raun nein Wort be-holen;
De Deissche Dochtcr hat mick Rock un Wams cstolen;
De annern hefft sau lang' clehnct uu eborgt,
Bet se sick nah der Hand berapct nn versorgt.
Nu drait un strüft sc sick. Sc Heft mick ut ebetten, aUn dürinal, ahne Gnad', hier hinnen her csch.net-ten :
Wurum, dat maktcn wol: ick bin n>ch gkadde naug;
Se meint, ick höre mans byn Buren hinncrn Plaug.Dar gef' ick nich vcll up. Dnengr se mick ut derStiddc, »