Druckschrift 
2 (1822)
Entstehung
Seite
183
Einzelbild herunterladen
 

183

Och sät de Frau loß mich doch alt gät singe.Richtig, de Frau sink dat nemlickc noch enmol. Weder junge Matheis effcr de Bchn noch mih woll er-rcn dhon, do riß sich Nagel loß, wo de Kies-gurt an hink, on op enmohl geht et. klatsch, on deMatheis fallt met der Kiesgurt en dat Hus. DeFrau starf balh von Schrecks, wchl se mehntwör dhut. Eh da ale Matheis sich effer noch dathcröm gedriht, do stond der junge Matheis schwindvon der Erd op, nohm de Gurt, on sät zom aleMatheis, der net woß wat do wor fnrgcfallc: Go-den Dag Mcster Matheis, do wor ich bahl tüchtigdohin geklatsch; ich brenge üch he de Kicsgurt Wid-der, de ich von üch gelihnt hat. Ah su sät aleMatheis, (on sog wo de Kiesgurt immer hangenthät): hat ihr de Gurt gelihnt gehst, dat Han ichnet ens gewoß,

Ich dohn mich och villmohl bedanke, dat ihrse mir ditmohl gelihnt hat.

Dat est net dankcswerth sät de Al; ov en an-dermol könnt ihr se Widder gelihnt kriege wann ihrwollt.

No jo dann, AdjüsMesterMatheis bliesgesond»Tu och.

Jetz kom en Mus,

Do wor dat Vespelchcn us.