— 141 —-
Der Eilfter Weift.
(Von Jansen.)
Et treif sich öffer Wing ze kalken 1),
Dat bei cn grohße Kompeuey
Jüst muht de Frvhg op Elfter fallen;
Weh dem zcirsch getrunken Hai?
Nun wor, wie decks wähl sich fall treffe»
'ne fremden Hehr auch in dat Huhß,
En droNk so st.inte bene effenEt leißtc Glaas van't Schöpgen us.
Knrgösch, saht bih: so mcnche JohrenDat ich mich ophan an de Rhin;
Krehg ich noch nit' nen Drop ze kohren 2)
Van singe gauen Elfter Wien.
Wor Anno Nüug wah Mond cn Weichen 3)
Der Handel wegen an ctt Oht;
Wo Affendanz 4), so barsch ich spreichen.
Van Wing wor, auch gcdronken wohd.
Ohß decks bei menche riche HehrenMidahg cn auch et Offenbruhd I);
Dronk Wien, mich, als ich könnt begehrenDoch Elfter hauen sei ging Nnth.
Dann is et beißer mich geklnnken,
So feil hvm fr> ch 'ne Winkdbüll in,
Han dem at Anno scss gedrunlcnWie ich us Frankrich kommen bin.
r) plaudern kr-u-.«,'). (osten 3) Monate u. Wochen4) Abnndanz (Ueberflnß-. 5- AbcNdbrod.