Druckschrift 
2 (1822)
Entstehung
Seite
107
Einzelbild herunterladen
 

107

To i angfangc ha imm s'gröbscht a ra ze macke.

Urs. Het sies denn au gewiß t? Jul. Gewißrlwrumsinn sie dMäid?

Nurr daß me strickt un spinnt, un alle Morsesaid,

Un dKurder knmmediert? nein dozue bruch ikenni:

Wenn cini bras will sinn, so geht sic au awcnni

Der Franc Hinte nooch. Urs. S'isch wohrdFrauBaas hct rächt,

Es sicht er hitis Daas in alle Stande schlecht,

Mer sinn, 'S iseh ganz gcwicß scsi in de leisteZitte.

Jnl. S'isch nit gebermedicrt was me vom Gsindmnes lide.

Urs. Ja d'Zit hct Ehr Frau Baas, sei; mncß i wayergehn.

Jul. Ey hawi do no nieh disHalstucch an ergschn

Das isch a herlljer Narr, wo het sis sticke loosa?

Urs. Im Brcntanend Frau Baas. Jul. A do bidcre grosa?

Was zahlt sie er dcrfir? gelt sie was gehts mich an?

Urs. Ach geh sie, sie munkicrt; sic kennt jo mineMan»,

Wie er a Kurbel isch, der dcrfs so nit erfahre

Was mi der Bettel kost; i thucs am Mubl er-spare,

Un mach a Stückcl Kleid: ja wcnns bi im dähtstehn,