Das M ü mm eichen,

«in allcmannisches Ma hrche»

(Cornelia 1817. n. Jahrg. v. A. Schreiber. S. 2it.^

Obe nf de Horncsgrnnde isch e Sec, de mcr deMummelcsec beißt, denn vor Zite hen Mümmele oderSecwyble drin g'wuhnt. E' junger Hirt het meng-mol in der Näh si Küch uu Schof g'hüet, nn eLiedle g'sunge; 's isch e sufrcr Vue g'si, mit gele,kruse Höre un eine G'sichtle wie Milet' un Bluct.E mol, gege Obed, do kummt e Jungfrau zu em,me grüne Gwand, un über de Zöpfe hct se e Schleiertrage. D'Jungfrau setzt si zuem Hirte, un seit:s isch do guet Lenze! 1) 's Moos isch weich, nn'sweiht 2) e küel Lnftli uö de Tanne her.

Der Hirt het nit 's Herz, ebes z'antworte; soe schüns Frauebild het er si Lebti nit g'sehne, un'swurd ein fast wunderli d'Sinn. Do guckt le en anmit ihre große, schwarze Aue, un mit ihrem Münd-le, wie Kriese 3) so roth, un seit: Mögscht mer nite Liedle singe? Do Hobe hört mer niks as de wildeWaldvögel.

1 ) Lenze, Hingestreckt der Ruhe pfleget«. 2 ) weht. 3 Kir-schen.