P. OVIDII NASONIS

354

Armeniaeque tigres, iracundique leones,cumque lupis ursi, dapibuscum sanguine gandent.Heu quautum scclus est, in viscera viscera condi,congestoque avidum pinguescere corpore corpus;

90 altoriusque animantem animantis vivere leto!Scilicet in tantis opibus, quas, optima matrum,terra creat, nil te nisi tristia mandere saevovulnera dente iuvat, ritusquo referre Cyclopum?nec, nisi perdideris aliuni, placare voracis95 et male morati poteris ieiunia ventris?

At vetus illa aetas, cui fecimus Aurea nomen,foetibus arboreis, et, quas humus educat, herbisfortunata fuit, nec polluit ora cruore.

Tune et aves tutae movere per aera pennas;

100 et lepus impavidus mediis erravit in arvis:nec sua credulitas piscem suspenderat liamo.Cuncta sine insidiis, nullamque timentia fraudem,plenaque pacis erant. Postquam non utilis auctorvictibus invidit, quisquis fuit ille virorum,

105 corporeasque dapes avidam demersit in alvum ;fecit iter sceleri, primoque e caede ferarumincaluisse putes maculatum sanguine ferrum.Idque satis fuerat: noslrumque petentia letumcorpora missa neci salva pietate fatemur.

110 Sed quam danda neci, tarn non epulanda fuerunt.Longius inde nefas abiit, et prima putaturliostia sus meruisse mori, quia semina rostroeruerit pando, spemque inlerceperit anni.

Vite caper morsa Bacchi mactatus ad aras115 dicitur ultoris. Nocuit sua culpa duobus.

Quid meruistis, oves, placidum pecus, inquetuendosnatum homines, pleno quae ferlis in ubere nectar,mollia quae nobis vestras velamina lanas