METAMORPHOSEON LIB. XIV. 325

tu potes hunc, dixit, videar modo dignus, amorcm.Quanta sit herbarum, Titani, potenlia, nulli,quam mihi, cognitius, qui sum mutatus ab illis.Neve mei non nota tibi sit caussa furoris:littore.in Italico, Messania moenia contra,

Scylla mihi visa est. Pudor est, promissa precesqueblanditiasque meas contemtaque verba referre.

At tu, sive aliquod regnum est in carmine, carmenore move sacro: sive expugnacior herba est,utere tentatis operosae viribus herbae.

Nec medeare mihi, sanesque haec vulnera mando;frneque nil opus est: partem ferat illa caloris.

At Circe (neque enim flammis habet aptius ullatalibus ingonium, seu caussa est huius in ipsa,seu Yenus indicio facit hoc offensa paterno,)talia verba refert: Melius sequerere volentemoptantemque eadem, parilique cupidine captam.Dignus eras: ultro poteras certeque rogari:et, si spem dederis, mihi crede, rogaberis ultro.Neu dubites, adsitque tuae fiducia formae :en ego, quum dea sim, nitidi quum filia Solis,carmine quum tantum, tantum quum gramine pos-

sim,

ut tua sfm, voveo. Spernentem sperne: sequentiredde vices: unoque duos ulciscere facto.

Talia tentanti, Prius, inquit, in aequore frondes,Glaucus, et in summis nascentur montibus algae;sospite quam Scylla nostri mutentur amores.Indignata dea est: et, laedere quatenus ipsumnon poterat nec vellet amans, irascitur illi,quae sibi praelata est: Venerisque offensa repulsa,protinus horrendis infamia pabida succisconterit: et tritis Hecate'fa carmina miscet;