P. OVIDII NASONIS

268

quo nunquam radiis oriens mediusve cadensve595 Phoebus adire potest. Nebulae caligine mixtaeexhalantur humo, dubiaeque crepuscula luois.Non vigil ales ibi cristati cantibus orisevocat Auroram: nec voce silentia rumpuntsollicitiye canes, canibusve sagacior anser.

600 Nonfera, nonpecudes, non moti flamine rami,humanaeve sonum reddunt convicia linguae.

Muta quies habitat. Saxo tarnen exit ab imorirusaquaeLethes: per quem cum murmure labensinvilat somnos cropitantibus unda lapillis.

605 Ante fores antri fecunda papaycra florent,

innumeraeque herbae: quarum de lacte soporeronox Iegit, et spargit per opacas humida terras.Ianua, ne verso stridorem cardine reddat,nulla domo tota; custos in limine nullus.

610 At medio torus est ebeno sublimis in antro,plumeus, unicolor, pullo velamine tectus:quo cubat ipse deus, membris languore solutis.Ilunc circa passim, varias imitantia formas,somnia yana iacent totidem, quot messis aristas,615 silva gerit frondes, eiectas littus arenas.

Quo simul intrayit, manibusque obstantia virgosomnia dimovit; vestis fulgore reluxitsacra domus: tardaque deus gravitate iacentesyix oculos tollens, iterumque iterumque relabens,620 summaque percutiens nutanti peclora mento,excussit tandem sibi se: cubitoque levatus,quid yeniat, (cognovit enim,) scitatur. At illa :Somne, quies rerum, placidissime Somne deoruni,pax animi, quem cura fugit, qui corpora duris625 fessa ministeriis mulces, reparasque labori;somnia, quae yeras aequant imitamine formas,