2S4

P. OVIDII NASONIS

Rex iussae succedit aquae. Vis aurea tinxilflumen: et humano de corpore cessit in ainnem.Nunc quoque iam veteris percepto semine venae145 arva rigent, auro madidis pallentia glehis.

Ille, perosus opes, silvas et rura colebat,Panaque moutanis habitantein semper in antris.Pingue sed ingenium mansit: nocituraque,utante,rursus erant domino stolidae praecordia mentis.

150 Nam, freta prospiciens, late riget arduus altoTmolus in adscensu: clivoque extentus utroque,Sardibus hinc, illinc parvis finitur Ilypaepis.

Pan ibi, dum teneris iactat sua carmina Nymphis,et leve cerata modulatur arundine carmen,

155 ausus Apollineos prae se contemnere cantus,iudice sub Tmolo certamen venit ad impar.

Monte suo senior iudex consedit, et auresliberat arboribus. Quercu conia caerula tantumcingitur; et pendent circum cava tempora glandes.ICO Isque deum pecoris spectans, In iudice, dixit,nulla mora est. Calamis agrestibus insonat ille :barbaricoque Midan (aderat nam forte canenti)carmine delenit. Post hunc sac.er ora retorsitTmolus ad os Phoebi: vultum sua silva secuta est.165 Ille caput flavum lauro Parnaside yinctusverrit humum Tyrio saturata murice palla:distinctamque lyram gemmis et dentibus Indissustinet a laeva: tenuit manus altera plectrum.Artificis Status ipse fuit. Tum stamina docto170 pollice sollicitat: quorum dulcedine captusPana iubet Tmolus citharae submittere cannas.Iudicium sanctique placet sententia montisomnibus. Arguitur tarnen atque iniusta yocaturunius sermone Midae. Nec Delius aures