METAMORPHOSEON Llß. VH. 109

sollicitare fidem. Favet huic Aurora timori:immulatque meam (videor sensisse,) figuram.Palladias ineo non cognoscendus Atlienas:ingrediorque domum. Culpa domus ipsa carebat;castaque signa dabat: dominoque erat anxia rapto.Vix aditus per mille dolos ad Ereohtlnda factus.Utyidi, obstupui: meditataque paene reliquitentamenta fide: male me, quin vera faterer,continui; male quin, utoportuit, oscula ferrem.Tristis erat; sed nulla tameu formosior illaesse potest tristi; desiderioque calebatconiugis abrepti. Tu collige, qualis in illa,

Phoce, decor fuerit; quam sie dolor ipse decebat.Quid referam, quoties tentamina nostra pudicirepulerintmores? quoties, Ego, dixerit, uniservor, ubicunque est; uni mea gaudia servo.

Cui non ista fide satis experientia sanomagna foret? Non sum contentus, et in mea pugnovulnera. Dum census dare me pro nocte paeiscor :muneraque augendo tandem dubitare coegi;oxclamo: Male tectus ego male paotus adulter,verus eram coniux: me, perfida, teste teneris.Illa nihil: tacito tantummodo victa pudoreinsidiosa malo eum coniuge limina fugit:offensaque mei genus omne perosa virorummontibus errabat, studiis operata Dianae.

Tum mihi deserto violentior ignis ad ossapervenit: orabam veniam; et peccasse fatebar;et potuisse datis simili succumbere culpaeme quoque muneribus, si munera tanta darentur.Haec mihi confesso, laesum prius ulta pudorem,redditur, et dulces concorditer exigit annos.

Dat mihi praeterea, tanquam si parva dedisset

725

730

735

740

745

750