106

P. OVID1I NASONIS

invicti, vinci si possent caestibus ensos,

Phinea cecidere manu; Cererisque sacerdoa110 Ampycus, albenti velatus lempora vitta.

Tu quoque, Iäpetide, non hos adhibendus in usus,'sedqui, pacis opus, citbaram cum voce moveres;iussus eras celebrare dapes, fostumque canendo.Quem procul adslantem plectrumque imbelle te-

nentem

115 Peltalus irridens, Stvgiis cane caetera, dixit,Manibus: et laevo mucronem tempore figit.Concidit, et digitis morientibus ille retenlatfda lyrae: casuque canit miserabile carmen.

Nec sinit hunc impune ferox cecidisse Lycormas:120 raptaque de dextro robusta repagula posteossilms illisit rnediae cervicis. At illeprocubuit terrae, mactali more iuvenci.

Demere tentabat laevi quoque robora postisCinyphius Pelates: tentanli dextera fixa est125 cuspide Marmaridae Corytbi, lignoque cohaesit.Haerenti latus liausit Abas: nec corruit ille:sed retinente manu moriens de poste pependit.Slernitur et Menalcus, Perseia castra secutus,et Nasamoniaci Dorylas ditissimus agri;

130 dives agri Dorylas: quo non possederat alterlatius, aut totidem tollebat farris acervos.lluius in obliquo missum stelit inguine ferrum.Letifer ille locus. Quem postquam vulneris auctorsingultantem animam, et versantem lumina vidit135 Bactrius Halcyoneus, IIoc, quod premis, inquit,

habeto

de tot agris terrae: corpusque exsangue reliquit.Torquet in hunc hastam calido de vulnere raptamultor Abantiades: media quae nare recepta