344

T. LI VII [ ü. C. 365. A. C. 387 .]

noctem rati se invasurus: tum in noctem dilatumconsilium esse, quo plus pavoris inferrent. l’ostre-mo lux appropinquans exanimarc: timorique perpe-tuo ipsum mal um continens fuit, quuin signa infestaportis sunt illata. Nequaquam tarnen ea nocte, nc-que insequenti die similis illi, quae ad Alliam tarnpavide fugerat, civitas fuit. Nam quum defendi ur-bem posse, tarn parva relicta manu, spcs nulla esset,placuit, cum coniugibus ac liberis iuventutem mili-tarein senatusque robur in arccm Capitoliumque con-cedere, armisque et frumento collatis, ex loco indemunito deos hominesque et Komanum nomen defen-dere: flaminem sacerdotesqueVestales saera publicaa caedc, ab incendiis procul auferre: nee ante desericultumeorum, quam non superessent, qui colerent.Si arx Capitoliumque, sedes deorum, si scnatus, ca-put publici consilii, si militaris iuventus superfueritimminenti ruiuae urbis, facilem iacturam esse senio-rum, relictac in urbe utique periturac turbac. Et,quo id aequiore animo de plebe multitudo ferret, se-nes triumphales consularesquc simul se cum illis pa-lam dicere obituros; nec his corporibus, quibus nonarma ferre, non tueri patriam possent, oneraturosinopiam armatorum.

XL. llaec inter seniores mnrti destinatos iactatasolatia. Versae inde adhortationes ad agmcn iuve-num, quos in Capitolium atque in arcem proseque-bantur, commendantes virtuti eorum iuventaeque ur-bis per trecentos sexaginta annos Omnibus bellis vi-ctricis, quaccunque reliqua esset, fortunam. Digre-dientibus, qui spem omnem atque opem secum fere-bant, ab iis, qui captae urbis non superesse statue-rant exitio; quum ipsa res speciesque miserabiliserat, tum muliebris lletus et concursatio incerta, nunchos nunc illos sequentium, rogitantiumque viros na-tosque, cui se fato darent nihil, quod humanis su-