342

T. LI VII [ü. C. 3G5. A. C. 387.]

multum infra \ iam Tibci'ino ainni miscetur. Iamomnia contra circaque hostium plena erant, et natain vanos tumultus gens, truci cantu clamoribusque ;variis, horrcndo cuncta coinpleverant sono.

XXXVIII. Ibi tribuni militum, non loco castrisante capto, non praemunito vallo, quo receptus esset,non deorum saitein, si non hominum, meniores, necauspicato, nec litato, instruunt aciem diductam incornua, ne circumveniri multitudinehostium possent.Nec tarnen aequari frontes poterant, quuin extenuan-do infirmam et vix cohaerentem inediam aciem ha-berent. Paullum erat ab dextra editi loci, quemsubsidiariis repleri placuit; eaque res, ut iuitium pa-roris ac fugae, sic una salus fugientibus fuit. NamBrennus, regulus Gallorum, in paucitate hostium ar-tem maxime timens, ratus ad id captum superioremlocum, ut, ubi Galli cum acie legionum recta fronte lconcueurrissent, subsidia in arersos transversosqueimpetum darent, ad subsidiarios signa eonvertit: si ■cos loco depulisset, haud dubius, facilem in aequo jcampitantum superanti multitudini victoriam fore: ;adeo non fortuna modo, sed ratio etiam, cum barba-ris stabat. In altera acie nihil simile llomanis, nonapud duces, non apud milites erat, l’aror fugaqueoccupaverat animos, et tanta omnium oblivio, utmulto maior pars Veios, in hostium urbem, quumTiberis arcerct, quam recto itinere Komam ad con-iuges ac liberos fugerent. Parumper subsidiarios tu- ,tatus est locus: in reliqua acie simul est clamor, pro-ximis ab latere, ultimis ah tergo, auditus, ignotum |hostem prius paene quam viderent, non modo nontentato certamine, sed ne clamore quidem reddito,integri intactique fugerunt. Nec ulla caedes pu-gnantium fuit: terga caesa suomet ipsorum certami- jne in turba impedientium fugam. Circa ripam Ti- jberis, quo armis abiectis totum sinistrum cornu defu