LIB. II. CAP. 46. 47. [ü. C.a 7 4. A. C. 4 7 8.] 127

impigre milites secuti sunt; et, ut ille gravi vulnereictus ex acie cessit, interfectum rati, gradum retule-re: cessissentque loco, ni consul alter, cum aliquotturmis equitum in eam partem citato equo advectus,vivere clamitans collegam, se victorein fuso alterocornu adesse, rem inclinatam sustinuisset. Manliusquoque ad restituendam aciem se ipse corarn offert.Duorum consulum cognita ora accendunt militumanimos. Simul et vanior iam erat hostium acies,dum, abundante multitudine freti, subtracta subsidiamittunt ad castra oppugnanda. In quae haud magnocertamine impetu facto, dum praedae magis, quampugnae, memores terunt tempus; triarii Romani, quiprimam irruptionem sustinere non potuerant, missisad consules nuntiis, quo loco res essent, conglobatiad praetorium redeunt, et sua sponte ipsi proeliumrenovant: et Manlius consul, revectus in castra, adomnes portas milite opposito, hostibus viam clauserat. Ea desperatio Tuscis rabiem magis, quam au-daciam, accendit. Nam quum incursantes, quacun-que exitum ostenderet spes, vano aliquoties impetuissent; globus iuvenum unus in ipsum consulem insi-gncm armis invadit. Prima excepta a circumstanti-bus tela: sustineri deinde vis nequit. Consul morti-fero vulnere ictus cadit, fusique circa omnes. Tusciscrescit audacia: Romanos terror per tota castra tre-pidos agit. Et ad extrema ventum foret, ni legati,rapto consulis corpore, patefecissent una porta ho-stibus viam. Eacrumpunt; consternatoque agmineabeuntes in victorem alterum incidunt consulem. Ibiiterum caesi fusique passim. Victoria egregia parta,tristis tarnen duobus tarn Claris funeribus. Itaqueconsul, decernente senatu triumphuni, Si exercitussine imperatorc triumphare possit, pro eximia eo helloopera J'acilepassurum, respondit: se,familia funestaQ. Fahii fratris morle, republica ex parle orba con-