LIH. II. CAP. 34. 35. [U. C. 263. A. C. 48q,] 113

XXXV. 12t senatui nimis atrox yisa sentcntia est,et plebern ira prope armavit. Farne se tarn, sicut ho-stes, peti; cibo victuque fraudari: peregrinum fru-jnenlum, quae sola alimenta ex insperato fortuna de-derit, ab ore rapi, nisi C. Marcio vincti dedantur tri-buni, nisi de tergo plebis Romanae satisfiat. Eum sibicarnificem novum exort um, quiautmori, aul servirciubeat. In exeuntem e curia impetus factus esset, niperopportune tribuni diem dixissent. lbi ira estsuppressa. Se iudicem quisque, se dominum vitaenecisque inimici factum videbat. Contemptim primoMarcius audiebat minas tribunicias: auxilii, nonpoenae, ius datum illi potestati; plebisque, non Pa-trum, tribunos esse. Sed adeo infensa erat coortaplebs, ut unius poena doftingendum esset Patribus-,llestiterunt tarnen adversa invidia, usique sunt, quasuis quisque, qua totius ordinis viribus. Ac primotentata res est, si, dispositis clientibus, absterrendosingulos a coitionibus conciliisque, disiicere rempossent. Universi deinde processere, (quicquid eratPatrum, reos dicercs) precibus plebern exposcentcs:Unum sibi eivem, unum Senatoren , si innocentem ab-solvere nollent, pro nocente donarent. Ipse <iuum diedicta non adesset, perseveratum in Ira est. tramna-tus absens in Volscos exsulatum abiit, minitans pa-triae, hostilesque iam tum spiritus gerens. Venien-tem Volsci benigne excepere; benigniusque in diescolebant, quo maior ira in suos ominebat, crebrae-que nunc querelae, nunc minae percipiebantur. Ho-spitio utebatur Attii Tulli. Longe is tum princepsl olsci nominis erat, Romanisque semper infestus.lta quum alteruni vetus odium, alterum ira recensstimularet, consilia conferunt de Romano bello.Haud faciie credebant, plebern suam impelli posse,ut toties infeliciter tentata arma caperent. Multissaepe bellis, pestilentia postremo amissa iurentute,X. Liv. Tom. I. II