1CKJ T. LI VII [U. C. a5g. A. C. 4g5 ]

oliidi atque oxtrahi se multitudu putare; ct, Patrumqui abessent, nun casu, nun nietu, scd iinpcdicndaereicausaabes.se, et consules ipsos tergiversari; necdubie ludibrio esse miserias suas. Iam prope erat,ut ne consulum quidem maiestas coerceret iras ho-minum. Quum, incerti, niorando, an rcnicndo, pluspcriculi contrabcrent, tamlem in senatum rcniunt:irequentique tandem curia, non modu inter Patres,sed ne inter consules quidom ipsos, satis convenie-bat. Appius, veheinentis ingenii vir, impcrio consu-lari rem agendam ccnscbat: uno aut altere arreptu,quieturos alios. Servilius, lenibus remediis aptiur,concitatos animos Hecti, quam frangi, putabat quumtutius, tum facilius esse.

XXIV. Inter haec maior alius terror. Latini cqui-tes cum tumultuoso advolant nuntio: Vohcos infcsfotxercitu ad nrbem oppugnandam venire. Quae audita(adeo duas ex una civitate discordia fecerat) longealiter Patres ac plebem aflccerc. lixsultare gaudioplebcs'; ultores superliac 1‘atrum adesse dicere deos.Alius alium confirmare,ne nomina darent: cum Omni-bus potius, quam solos, perituros. Patres militarent,Patres arma caperent,ut penes cosdem periculabelli,pencs quos praemia, essent. At vero curia, maestaac trepida ancipiti metu et ab cive et ab hoste, Ser-vilium consulem, cui ingenium magis populäre erat,orare, ut tantis circumventam terroribus expediretrempublicam. Tum consul, misso senatu, in conciu-nem prodit. Ibi curae esse Patribus ostendit, ut con-sulatur plebi: ceterum deliberationi de maxima qui-demilla, sed tarnen parte civitatis, metum pro uni-versa republica intervenisse; nec posse, quum ho-stes prope ad portas essent, bello praevertisse <[uic-quam: nec, si sit laxamenti aliquid, aut plebi lume-stum esse, nisi mcrcede prius accepta, arma pro pa-tria non cepisse; neque Patribus satis decorum, pei