HB. I. C AI’. 28.2!). [V. C. 87 . A.0.665.] 37

fcli.xque sil populo Romano ac mihi, vobisquc, Albani;populum oinnem Albanum Romam traducere in animoest; civilatem dare plcbi; primores in Patres legere ;unam urhcm, unam renipublicam facere. Ut ex unoquondam in duos populos divisa Albana res est, sicnunc in unum redcat. Ad haec Albana pubes, inermisab annatis saepta, in Tariis volnntatibns, communitarnen metn cogente, silentium tenet. TumTullus:Melle Fuffeti, inquit, si ipse discere posses fidem acfoedera servare, vivo tibi ca disciplina a me adhibilaesset. Nunc quoniam liium insanabile Ingenium esl,at tu tuo supplicio doce humanumgenas ca sanclacrc-dere, quae a te violala sunt. Vt igilur paulio anteanimum inler Fidcnalem Romanamque rem ancipitemgcssisli, ila iam corpus passim distrahendum dabis.Exindc, dualnis admotis quadrigis, in currus earumdistentum illigat Mcttmn : deinde in diversum itercqui concitati, lacerum in ntroque cuitu corpus, quainhaescrant vinculis membra, portantes. Avertereomnes a tanta foeditate spectaculi oculos. l’rimumultimumquc illud supplicium apudRomanos cxempliparum memoris legum humanarum fuit. ln aliisgloriari licet, nulli gentium mitioresplacuissepoenas.

XXIX. Inter haec iam praemissi Albam erantequites, qui multitudinem traducerent Romam. I,e-giones deinde ductae ad diruendam urbem. Quaeubi intrarere portas , non quidem fuit tumultus illc,nec paror, qualis captarum esse urbium solet; qmmi,effractis portis, stratisve ariete muris, aut arce ricapta, clamor hostilis et cursus per u rbem armatorumonmia ferro flammaque iniscet: sed silentium tristeac tacita maestitia ita defixit Omnium animos, ut,prae metu oliliti, quid rclinquerent, quid secum fer-rent, deticiente consilio, rogitantesque alii alios,nunc in liminibus starent, nunc errabundi domossuas, ultimum illud visuri, pervagarentur. Ut vero