Lin. XLIV. Cap. 30. [U.C.5f!4. A.C. 168 .] 297

ut consuli non minore arte ad suos eludendos, quamad hostes, opus esset. Nondum omnibus instructis,instabat tribunis militum, ut maturarent instruere:circumibat ipso ordines, animos militum hortando inpugnam accendebat. Ibi primo alacres signum posce-bant: deinde, quantum incresceret aestus, et vultusminus vigentes et voces segniores erant, ct quidamincumbentes scutis, nisique pilis stabant. Tum iamaperte primis ordinibus imperat, metarentur fronteiucastrorum, et impedimenta constituerent. Quod ubifieri milites sensere, alii gaudere palam, quod fessosviae labore flagrantissimo aestu non coegisset pu-gnare. Legati circa imperatorem ducesque externierant, inter quos et Attalus, omnes approbantes, quumpugnaturum consulem credebant: neque enim ne hisquidem cunctationem aperuerat suam. Tunc muta-tione consilii subita quum alii silerent, Nasica unusex omnibus ausus est monere consulem, Ne hostem ,ludificatum priores imperatores, fugiendo certamer$manibus emitteret. Vereri, ne, si nocte abeat, sequerisdus maximo labore ac periculo in intima Macedoniaasit; caesusque, sicut prioribus ducibus, per calles sal-tusque Macedonicorum montium vagando circumaga-tur. Se magnopere suadere, dum in campo patenti ho-stem habeat, aggrediatur, nec oblatam occasionemvincendi amittat. Consul, nihil offensus libera admo-nitione taro clari adolescentis , Et ego, inquit, ani-mum istum habui, Nasica, quem tu nunc habes: ct,quem ego nunc habeo, tu habebis. Multis belli casibusdidici, quando pugnandum, quando abstinendum pugnasit. Non operae sit stanti nunc in acie docere, quibusde causis hodie quiesse melius sit. llationes aliasreposcito: nunc auctoritate veleris imperatoris con-tentus eris. Conticuit adolescens; haud dubie viderealiqua impedimenta pugnae consulem, quae sibi nonannarerent.