Lib.XLIV. Cap.25.26. [U.C.584.A.C. 168.] 2Si

odiis inter se accensae. Non ca regum aemulatio, utaequo animo Persea tantas apisci opes, tantamquegloriam, quanta Romanis victis eum manetiat,Eume-nes visurus fuerit. Cernebat et Persea, iam inde abinitio belli, omni modo spem pacis tentasse, et indies magis, quo propior admoveretur terror, nihilneque agere aliud, neque cogitare. Romanos quo.que, quia traheretur diutius spe ipsorum bellum, etipsos duces, et senatum, non abhorrere a finiendotam incommodo ac difficili bello. Hac utriusquupartis voluntate explorata, quod fieri etiam sua spon-te taedio validioris, metu infirmioris credebat posse,in co suam operam venditare concilianda gratia ma-gis cupiit. N T am, modo ne iuvaret bello Romanosterra rnarique, modo pacis patrandae cum Romanispaciscebatur mercedem: ne bello interesset, * miliaet quingenta talenta. In utroque non fidem modose, sed obsides quoque, dare paratum esse, ostende-bat. Perseus ad rem inchoandam promptissimuserat, cogente metu, et de obsidibus accipiendis sinedilatione agebat, conveneratque, ut accepti Cretammitterentur. Ubi ad pecuniae mentionem ventumerat,ibihaesitabat: et utiquealteramintantinominisregibus turpem ac sordidam, et danti, et magis acci-pienti, mercedem esse. Malebat in spem Romanaepacis non recusare impensam, sed eum pecuniamperfecta re daturum ; interea Samothracae in templodepositurum. Ea insula quum ipsius ditionis esset,videre Eumenes nihil interesse, an Pellae pecuniaesset: id agere, ut partem aliquam praesentem fer-ret. Ita, nequicquam inter se captati, nihil praeterinfantiam movere.

XXVI^Nec haec tantum Perseo per avaritiamest dimissa res, quum pecuniam tutam et pacem ha-bere per Eumenem, quae vel parte regni redimendaesset, ac receptus protrahere inimicum mercede