2S0

T. LIVII [U.C. 584. A.C.

tiochum communia mandata, quae subiicere conditiorerum poterat. Natura inimica inter se esse liberamcivitatem et regem. Singulos populum liomanum ag-gredi, et, quod indignius sit, regum viribus reges op-pugnare. Attalo udiulore, patrem suum oppressum:Eumene adiuvanle, et quadam ex parte etiam Philip-po patre suo, Antiochum oppugnatum. In se nunc etEumenem et Prusiam armatos esse. Si Macedonia»regnum sublatum foret, proximam Asiam esse; quamiam ex parte, sub specie liberandarum civitatium ,suam fecerint: deinde Syriam. Iam Prusiam Eu-meni honore praeferri, iam Antiochum victorem prae-mio belli ab Aegypto arceri. Haec cogitantem provi-dere iubeliat, ut aut ad pacem secum faciendam com-pelleret Romanos, aut perseverantes in bello iniustocommunes duceret omnium regum hostes. Ad Antio-chum aperta mandata erant, ad Eumenem per spo-ciem captivorum redimendorum missus legatus erat:verum occultiora quaedam agebantur, quae in prae-sentia invisum quidem et suspectum Komanis Eume-nem falsis gravioribus * *. Proditor enim ac propehostis habitus, dum inter se duo reges captantesfraude et avaritia certant. Cydas erat Cretensis, esintimis Eumenis: hic prius ad Amphipolim cum Chi-maro quodam populari suo, militante apud Persea,inde postea ad Demetriadem, semel cum Menecratequodam, iterum cum Antimacho, regiis ducibus, subipsis moenibus urbis collocutus fuerat. lierophoaquoque, qui tum missus est, duabus ad eundem Eu-menem iam ante legationibus functus erat. Quaecolloquia occulta et legationes infames quidem erant:sed, quid actum esset, quidve inter reges convenis-set, ignorabatur, lies autem ita sese habuit.

XXV. Eumenes neque favit victoriae Persei, ni?-que bello eum invadere animo habuit: non tam quiapaternae inter eos inimicitiae erant, quam ipsonm