208

T. LIVII [U. C. S81.A.C. 171.]

quiequid denique aliud pacis causa patiendum esset,non recusandum videretur, nec committendum, ut inaleam tanti casus se regnumque daret. Si possessiohaud ambigua regni maneret, mulla diem tempusqueafferre passe, quibus non amissa modo recuperare, sedtimendus ultro iis esse, quos nunc timeret, posset. Ce-terum multo maior pars ferocioris sententiae erat:Quicquid cessisset,cum eo simul regno protinus ceden-dum esse, affirmabant. Neque enim Romanos pecuniaaut agro egere: sed hoc scire, quum omnia humana,tum maxima quaeque et regna et imperia sub casibusmullis esse. Carthaginiensium opes fregisse sese, etcervicibus eorum praepotentem finitimum regem im-posuisse: Antiochum progeniemque eius ultra iugaTauri emotum. Unum esse Macedoniae regnum, etregione propinquum, et quod, sicubipopulo Romanosua fortuna labet, antiquos animos regibus suis videa-tur posse facere. Dum integrae res [siaf, st atuere ] apudanimum suum Persea debere, utrum , singula conci-dendo,nudatus ad extremum opibus extorrisqueregno,Samothraciam aliamcc quam insulam petere ab Mo-ntanis, ubi privatus superstes regno suo in contemptaatque inopia consenescat, malit: an, armatus vindexfortunae dignitatisque suae, aut, ut viro forti dignumsit, patiatur, quodcunque casus belli tulerit; aut vi-ctor liberet orbem terrarum ab imperio Romano. Nonesse admirabilius Romanos Graecia pelli, quam Han-nibalem Italia pulsum esse: neque, hcrcule, videre,qui conveniat, fratri, affectanti per iniuriam regnum,summa vi restitisse ; alienigenis bene pario eo cedere.Postremo ita bello et pace quaeri, ut inter omnes con-veniat, nec turpius quicquam esse, quam sine certami-ne cessisse regno : nec praeclarius quicquam, quampro dignitate ac maiestate omnem fortunam exper-tum esse.

LI. Pellae, in vetere regia Macedonum, hoc con-