7S

T. LIVII [U. C. 5 7 o. A.C. 182.]

ne genti Macedonum essem. Itaque milvi cum Roma-nis amicitiae causa tu fuisti, pater. Quoad tecumillis pax manebit, mecAm quoque gratia erit: si bel-lum esse coeperit, qui obses, qui legatus pro patre noninutilis fui, idem hostis illis acerrimus ero. Xec ho-die, ut prosit mihi gratia Romanorum , postulo; neobsit, lanium deprecor. Xec in bello coepit, nec adbellum reservatur. Racis pignus fui, ad pacem reli-nendam legatus missus sum. Xeutra res mihi nec glo-riae, nec crimini sit. Ego, si quid impie in te, pater,si quid scelerate in fratrem admisi, nullam deprecorpoenam: si innocens sum, ne invidia conflagrem, quumcrimine non possim, deprecor. Xon hodie me primumfrater accusat: sed hodie primum aperte, nullo meoin se merito. Si mihi pater succenseret, te maioremfratrem pro minore deprecari oportebat, te adolescen-liae, te errori veniam impetrare. Ineo, ubi praesi-dium esse oportebat, ibi exilium est. E convivio etcomissatione prope semisomnus raptus sum ad causamparricidii dicendam: sine advocatis, sine patronis,ipse pro me dicere cogor. Si pro alio dicendum esset,tempus ad meditandum et componendam orationemsumpsissem, quum quid aliud, quam ingenii fama,periclitarer ? Ignarus, quid arcessitus essem, te ira-tum cl iubenlem dicere causam, fratrem accusantemaudivi. Ille diu ante praeparata, meditata in me ora-tione est usus: ego id lanium temporis, quo accusa-tus sum, ad cognoscendum, quid ageretur, habui.Utrum momento illo horae accusatorem audirem? andefensionem meditarer? Attonitus repentino atqueinopinato malo, vix, quid obiiceretur, inlelligere po-tui: nedum salis sciam, quo modo me tuear. Quidmihi spei esset, nisi patrem iudicem haberem? apudquem etiamsi caritate a fratre maiore vincor, miseri-cordia certe reus vinci non debeo. Ego enim, ulmemihi libique serves, precor: ille, ut me in securitatem