125

monachus audiens et expavescens respondit illi: „Quid est, quod loque-ris? Signa te*): inmissiones dyabolice sunt. Si parricida in te ipsafueris, et presenti vita et futura privaberis penisque eternis subiacebi6;in nulla enim re Deus plus ab homine offenditur quam si ex despera-5 tione se ipsum interficiat. Hoc peccatum est, sicut didici, in Spiritusancto, quod neque in presenti neque in futuro seculo remittetur". Cuicum illa obstinantius responderet: „Aliter esse non potest", ait mo-nachus: „Peto unum saltem, ut duarum ebdomadarum indutias michides, ita ut michi certissime promittas, quod malum tibi non inferas".

iü Quod cum promisisset, monachus abiens pro illa oravit, in quantumpotuit. Cumque penultima dies datarum indutiarum adesset, vir Deisollicitus, quid ageret, persona tacita, que a femina audierat, recitavitabbati suo. Cuius miserie ille compassus ait monacho: „Vade celerius,ne absentia tua illi fiat in ruinam". Et quia idem monachus laycus

16 erat, petivit ab abbate licentiam, ut ei liceret in tanta necessitate mu-

lieris audire confessionem, eo quod sacerdoti sive alicui hominum ean-

dem confiteri renueret temptationem J ). Et annuit abbas; sciebat enim

monachus opus dyaboli medicina confessionis maxime posse dissolvi.

Preterea, sicut ipse michi recitavit, venerat in mentem eius quod-

20 dam, quod audierat, per quod speravit illam a temptatione malignaposse revocari. Dictum ei fuerat de quodam heremita, qui, quotiens-cumque ex debito psallere vel orare debebat, mox dormire cepit. Quodcum sepius confessus fuieset cuidam viro sancto atque discreto et nequemonitis neque minis sive per aliquam penitentiam ab hoc vitio corrigi

25 posset, considerans confessor huiusmodi dormitionem opus esse dya-boli et hominis mentem naturaliter niti in vetitum 2 ), iniunxit ei, uttempore psalmorum et orationis pro penitentia et pro peccatis suis dor-miret. Mira res: ab illa hora, qua huiusmodi preceptum accepit, needormitare neque dormire in oratione potuit et temptatio dyaboli

30 quievit 3 ).

Cumque monachus, aeeepta licentia, ad feminam iturus esset, eiusequus de stabulo eduetus sie claudicare cepit, ut uno pede terram tan-

*) clipeo sanete erucis lügen 2a. b hinzu.

2 dyab. hec sunt 2a. b. — 8 saltem et rogo te ut 2a. b. -- 9 quodtibi mortem non 2a. b. — 10 Que cum Ib. — oravit intime, quantum2a. b. — 14 Et quia non licebat monacho confessionem audire nisi delicencia abbatis, petivit ut 2a. b. — 16 eo quod bis temptationem fehlt2a. b. — 17 renunciaret lc. — 19 sicut idem monachus michi 2a. h. —venit Ib. — 20 eam a diabolica tempt. liberari 2a. b. — 22 ex deb. fehltla.b; exhibito deb. ps. vel or. lc. — debuerat la.'— dormitare 2a. b. —24 penit. iniunetam ab 2a. b. — 26 natura niti la. — ini. homini illi,ut lc. — 27 ps. et oracionum Ib. — 28 nee oor dormitare frhlt la.b.c.

x ) Zur Laienbeichte vgl. Koeniger, Die Beicht nach Cäsarius vonHeisterbach S. 71 ff.

2 > Ovid, Amores 111,4,17: 'Nitimur in vetitum semper cupimusquenegata'.

•) Eine ähnliche Erzählung bei Herbert, Cat. of romances III, 657, 148.