Druckschrift 
Der Laubacher Barlaam : eine Dichtung des Bischofs Otto II. von Freising
(1184 - 1220)
Entstehung
Seite
470
Einzelbild herunterladen
 

— 470 —

diu gewesen lange sint(s. 720) daz sie vor mangen järenir lieben vater enbären.Wan swer got rehte minnet,

15665 harter darnach briimet

denn einer der die minne hatdiu da von natüre gät.

Josaphat der was freuden vol,dö stuont er vor des guoten hol.

15670 Er klopfete und sprach darin:'Vater, gip den segen din!'Als er die stimme do vernam,heruz gienc schiere Barlaam.Den man /er\ wol bekande,

15675 e denn er sich nande;

daz geschach doch allermeistvon dir, heiliger geist,wand er so sere was verbrantdaz er was vil unbekant.

15680 Sin lip der was verwandelotvon der manicvalten not.Diu bluome siner jugendewas komen von ir tugende.Swarz was er von der sunnen,

156S5 lanc här hat er gewunnen.Sin antlütz al verdorbenwas von grözen sorgen.Diu ougen wären tunkel,(s. 721) sie wären in gesunken.

156'J0 Die brä wären üz gegän,daz was von zäheren getan.Von Josaphäte was bekantsin geislich vater alzehant.

15665 Harte er dar noch 15669 ftünt er S*, er ftünt verb. Cr15670 kloppede 15672 da 15676 aller meifte 15682

tugende 15690 bva S 4 , brae verb. Cy 15692 Jofaphat.