Nr. 29. 1505 März 4. 53
Delphos deo supplicantes, viribus etiam minores, repulsus etmontis portione ex terrae motu abrupta cum suis stratus, dissi-patus item et etiam saucius vulnerum dolore, quem ferre nonpoterat, oppressus pugione sibi mortem conscivit. Hie Brenniexitus. Strabo quoque libro IV. 1 eundem Delphos ineursavisse eta plaerisque Prausum" appellatum suosque b tunc sacrilegio con-taminatos et etiam sequenti tempore casibus adversis iaetatosfuisse. Idem Maximus 2 : „Brennus Gallorum dux Delphis Apollinistemplum ingressus dei voluntate in se manus vertit". Refert idemLivius 3 solum Elitovium cum manu Germanorum favente Bello-veso, cum transcendisset Alpes, Gallorum vestigia secutum eosaltu, ubi nunc Brixia atque Verona sunt, in Italiam venisse.Praeterea Iustinus 4 ait Tuscos a Gallis eiectos avitis sedibusamissis Alpes oecupavisse et eorum ducis nomine Rhoeti gentemRhoeciorum condidisseque Gallos Mediolanum,Brixiam, Veronam,Bergomum, Tridentum et Vincentiam.
Sed ad Bergomum revertamur, quam Plinius 5 refert et Comumet Liciniforum ex Catone et Cornelio Alexandro, Orobiorumstirpis; sed originem eius gentis Cato se ignorare fatetur, Ale-xander vero esse e Graecia docet nominis interpretatione: vitamin montibus degentibus. Ego relegi Catonis de originibus frag-mentum, quod in manibus habeo, quo ait: 0 „qui cum Orobiiscolonis ibi primus insedit, quorum origo incerta, uti Comi, Ber-gomi, Licinifori et aliquot circa populorum". Vocabulum ergoadventicium, quod non solum unam, sed linguas diversas reeipit,
0 Pransum Erstdruck. b quodque Erstdruck.
1 Strabo, Geogr. 4,13. 2 Valerius Max., ed Kempf, S. 14.
3 Livius 5, 35; statt Germanorum ist Cenomanorum zu lesen. Auf diegleidie Liviusstelle mit der irrigen Lesart Germanorum (die in allen da-maligen Ausgaben stand und erst von Glarean beseitigt worden ist; vgl.Joachimsen S. 95) beruft sidi übrigens Peutinger in den Sermones convivales,um die Angaben des Strabo und Tacitus über das geringe Alter des Ger-manennamens zu widerlegen. * Justinus, Epitoma 20, 5.
5 Plinius, Nat. hist. 3, 124f.
6 Peutinger benützt im Folgenden nidit ein echtes Fragment aus den.Origines" des Cato, sondern den von Annius von Viterbo (Commentariaantiquitatum, Romae 1498 = Hain * 1130) herausgegebenen und kommentierten.Pseado-Cato"; die angeführte Stelle aus dem Text steht hier fol. C4®, dieaus des Annius Kommentar fol. C 5r.