¶ Cxx.
id eſt mīaꝫ tuā qͣ pctōres dignaris reſpicere Et addit ī toto corde meo.id ē tā intellectu qͣꝫ affectu l miſereremei Htinuādo in me bonū vſuꝫ liberi arbitrij: cuius ꝯtinuatio ꝓcedit exgr̄a dei lẜm eloquiuꝫ tuū. qd̓ dixiſti.Petite ⁊ accipiētis Cogitaui viasmeas. l. i. ꝓceſſus ī bono qͥ ſunt tardiex fragilitate humana: ſꝫ ſunt feſtiniex gr̄a diuina Ideo ſb̓dit̉ lꝯuerti pedes meos. l. i. ſenſus ⁊ affectꝰ meos Lin teſtimonia tua. ¶ Hię .i. in p̄ceptatua vt ea oꝑe ꝯpleāaratꝰ ſuꝫ et n̄ſum ꝯturbatꝰ vt cuſtodiā mādatā tuaHu. Acſi dicat Etiā ꝓpter mādata dn̄i cuſtodiē̄da paratꝰ ſum pati. qꝛpͥ. Pe. ij. dicit̉ Si qͥd patimini ꝓpteriuſticiā: beati Ni. Et qꝛ curſuꝫ bonorū demones ſuis tētatōibꝰ nitunt̉ impedire Ideo ſubdit̉ Funes pctōꝝ.id eſt tentatiōes demonū (circuplexiIunt me ad īpediēdū me ī bono oꝑeLet legē tuā nō ſum oblitꝰ Itua gr̄aꝯfortatꝰ Ideo ſubdit̉ Qedia nocteſurgebā ad ꝯfitēdū tibi Iꝯfeſſio ē laudis Hu. Nō vacat ꝙ dicit Medianocte ſurgebā: ſcit enī hoc tꝑe pͥmogenita egyptioꝝ eē ꝑciaſſa. ꝑ que pͥmimotꝰ pctōꝝ intelligunt̉ interemptiAmbro. Tūc enī feruet carnis illecebra: tūc mēs ſomnolēta ē: animꝰ qͣꝫoccupatꝰ eſt. tūc tentator aſſiſtit. tuncretia iacit qͥbꝰ turbare poſſit mentemīprouidā: tūc varias deceptiones pectori dormiētis īfundit vt bonū decipiat. ⁊ ſtatū mentis ꝯturbet Caſ.Et qꝛ ſcit ſponſuꝫ media nocte vēturū Ideo eodeꝫ tꝑe ſurgit ad laudes:ne int̓ fatuas virgines ianua celeſtisſibi claudat̉ Surgebā ergo in hͦ tꝑead laudādū te (ſuꝑ iudicia iuſtificationis tue Hi. i. de hoc ꝙ tuo ſcō iudicio voluiſti me in iuſticia cuſtodireIdeo ſubdit̉ Oarticeps ego ſuꝫ lex
filiali: qͦ qͥs cauet offēde̓ deū patrē l ⁊cuſtodiētiū mādata tua. ſꝑ ſcām oꝑationē Et qꝛ p̄dicta gr̄a diuina oībusꝯfert̉ ad eā ſe debite diſponētibꝰ Iōſubdit̉ Niſericordia tua dn̄e plena ēterra. ſꝑ quā iuſtificas īpiū. Et qꝛ qͣnto plꝰ habent̉ bona ſpūalia: tanto plꝰdeſiderant̉ Ideo ſubdit liuſtificationes tuas doce me bona ſpūalia ī meaugmētādo Hie. vt ipſas iuſtificationes. hoc eſt mādata tua intelligā: ꝑdicem. ⁊ opere compleamAniA ilciſti Theth Sequit̉ capitulū ix. cui p̄ponit̉ nona lr̄a hebraica q̄eſt Theth: cuiꝰ interpretatio eſt: excluſio. Scriptū eſt ei de charitate: qꝛcharitas foras mittit timorē Ni. charitas eī chriſti vrget nos ad opus bonū ex cōſideratōe bn̄ficioꝝ in menteet corpore receptoꝝ: qd̓ iſte populꝰ fidelis ꝯſiderās ꝯſeq̄nt̓ ait dicēs.Onitateꝫ feciſti cum ſeruo tuodn̄e Iaīam ei ꝯferēdo ad imaginē tua creatā: ⁊ bona gr̄e ſuꝑaddēdoq̄ fuerūt data hoī in ſtatu innocētie:⁊ poſt lapſum dant̉ ī baptiſmo: ⁊ an̄dabant̉ regularit̓ in circūciſione Lẜmverbū tuū lꝓut habet̉ Gene. i. Faciamꝰ hominē ad imaginē: qͣntū ad bonanature: ⁊ ſimilitudinē nr̄am. qͣntū adbona gr̄e Et qꝛ nō debꝫ hoc hoī ſufficere: ſꝫ ſꝑ debꝫ ꝓfectū in ſpūalibꝰ q̄rere ẜm ꝙ dicit Augꝰ. in li. de ꝑfectione iuſticie Nemo inqͥt cū multū ꝓfecerit: dicat mihi. ſufficit. exiuit enī devia an̄ t̓minū Iō vltra perit di Bonitatē Iqͣntū ad ꝑfectionē appetitꝰ l2diſciplinā ⁊ ſciētiā. Iq̄ntū ad ꝑfectione intellectꝰ ldoce me lampliori gratie tue illuſtratione. Et dicit: diſciplinā quantū ad cognitionē moralium.et ſcientiam: quātū ad cognitionē ſpeculabiliū Caſſ. docet enī deꝰ bonita