Quomō in noſtris petitionibꝰ: pſalmis

¶ Hugo de ſanctovictore libro de virtute orandi.Uoſdam vero mouere ſoletꝙ in orationibꝰ noſtris cumdeum/ ſiue pro noſtra ſalute:ſiue pro aliorum ſalute petere volumus: illos etiā nōnunqͣꝫ pſalmos quipetitionis verba non habent. vel adpetitionē noſtram non pertinent decantare ſolemus: ⁊ de alijs ſcripturisetiam quas in orationibꝰ frequētamꝰſimilem abſurditatem producūt. cumhuiuſmodi ſunt vt vel formam orādinon habent: vel illi quā nos agimuscauſe non concordant. Quid enī aiūtprodeſt illa in oratione verba dicerequibꝰ inuenimur/ vel nihil/ vel aliudqꝫ neceſſe eſt a deo poſtulare? Nonorat: ſed ſubſamnat potius ⁊ ad iracūdiam prouocat deū: qui cum ante conſpectum eiꝰ poſtulaturꝰ venerit: ſubito ſe ad alia que nihil ad rem ꝑtinerevidentur replicanda cōuertit. Ecceenī inquiūt deū pro indulgentia pctōrum noſtrorū deprecari volumus. qͥdnobis ad hoc prodeſt. ſi vel quare freinuerūt gentes: vel: Attendite popule meus: vel aliuꝫ huiuſmodi pſalmūdecantamus? Nōne ridiculum eſt vttalia cantantes orare nos credamus?Iſtud fortaſſe aliqui dicant et exiſtiment nihil vtilitatis eſſe quotiens talia noſtris orationibus admiſcemus:Unde aduertendum qd̓ hoc intereſtqn̄ oramus hominem. ⁊ quando oramus deum. Nam cum homo noſtraꝫneceſſitatem ſcire non poteſt: niſi abalio doctus fuerit. Deꝰ aūt ſcit anteqͣꝫpetatur quid nobis neceſſe ſit Homoigitur qui rogatur ꝑ noſtrā narrationem edocetur vt ſciat quid volumꝰ: ⁊ꝑ ſupplicationē nrāꝫ pulſat̉ vt ānuatqd̓ petimus. Sed in illa que ad deuꝫrit or̄one narratio neceſſaria non eſt:

niſi homo forte ad hoc narret vt ipſepetitionem ſuam melius intelligat. vtet per narrationē ſuā āmonitus quidpetat conſideret: et per conſiderationem petitionis ſue excitatus deuotiꝰoret. Sane quātum ad deuꝫ ꝑtinet ſola ſupplicatio ſufficit. quia vt diximusdeus non habet neceſſe doceri vt ſciat: ſed ſupplicandus eſt vt annuat. ſednullo alio modo citius deus ad ānuendum flectitur. qͣꝫ ſi precantis animꝰtoto deuotionis affectu ad ipſum cōuertat̉. Quecunqꝫ ergo ſunt ꝟba orātis: abſurda non ſunt. ſi tm̄ modo cōpetenter ad hoc proferri poſſint: vtvel orantis affectum ad amorem deiexcitent: vel qd̓ ampliꝰ eſt ſi iam amore eius flagret excitatum demonſtrētDemonſtrent aūt non vt deuꝫ occulta noſtra quaſi neſcientem doceant: ſꝫvt nos dum internū noſtrum deſiderium foris loquimur: ex ipſis noſtrisverbis amplius ad amorem inflāmemur. Sola igitur cordis deuotio qͣntum ad deum ſufficere poterat. niſi adhoc in voce etiam formaretur oratio.vt mentem orantis ad maiorem deuotionem accendat. Nam ſicut diximꝰ.ſi petitioni inſerta narratio eſt nō deus docetur: ſed orans āmonet̉ cōſiderare quid petat vt deuotiꝰ oret. Nequaqͣꝫ igitur vel illa ab orationibꝰ noſtris verba excludere debemus. quiaetſi modum petitionis noſtre non explicant: vtiliꝰ tamen affectum animiad amorem dei ⁊ deuotiōem pietatisinflāmant. Sed quia diuerſis modishumanus affectus ad amorem dei ꝓuocatur: libet nūc ipſos ſigillatim modos diſtinguere ⁊ diſtinctos ꝑ exempla demonſtrare. Sed ſciendū priꝰ ꝙfere omne hoc genus orandi qd̓ quibuſdam prorſus ab orationis vſu excludendum videtur ad captionem ꝑtinet In captione autem beniuolētia