Druckschrift 
Collectarius siue expositio// libri psalmorum
Entstehung
Seite
LXIIIIr
Einzelbild herunterladen
 

lxiiii

ſperatū blaſphemiū: qd̓ ſibi ꝓponit libera volūtate delinq̄re: ꝯtēnes oīa ſibiqꝫ remurmurās: putat deū nō curare mortalia. Quapropt̓ dixit iſte talisapud ſe rē ſceleratā quā publice nonauſus ē ꝓfiteri. Et ideo deliberandoet cogitando dicitIxit iniuſtꝰ l videlꝫ genꝰ iniqͦꝝvt delinqͣt Ilibere peccādo ī ſemetipſo hhoc cogitauit. qꝛ metuꝫ iudicisabijciendū eē decreuit. Un̄ ſubditurnon eſt timor dei ante oculos eius.Hugoᵇ qꝛ ſi eſſꝫ timor dei an̄ oculosmentis eiꝰ nō peccaret. Un̄ Ecc̄i. pͥºdicit̉. Timor dn̄i expellit pctm̄. Etꝓuerb̓. xv. Per timorē dn̄i declinatoīs hō a malo. Nec p̄t hoc genꝰ perignorātiā excuſari Quoniam doloſeegit in ꝯſpectu eiꝰ. l. i. in corde ſuo vbiſolꝰ deꝰ videt̉ Glo. (vt īueniat̉ iniqͥtas eiꝰ lab ipſo l ad odiuꝫ l. i. ꝙ iniqͥtas ſua hn̄da ē odio apud deū Col.Hūc verſiculū trāſlatio hebraica hꝫſic. Quia doloſe egit aduerſus cuꝫ inoculis ſuis vt inueniret iniqͥtateꝫ eiꝰad odiendū Caſ. Is gͦ doloſe egitin ꝯſpectu dei vt ſuā iniqͥtatē ⁊ odiūdei refugēt inueniri: credēs ꝑ ignorātiā p̄cepti ſe poſſe defendi Terba oris eiꝰ iniqͥtas ⁊ dolꝰ. Iq̄ nn̄erari nonpoterāt duobꝰ ſūt ſermōibꝰ explicataIniqͥtas ꝑtinet ad blaſphemiaꝫ. dolꝰad ꝓximū decipiendū (noluit intelligere vt bn̄ agēt. qꝛ ꝯtēnēs dicta ſalutaria: veritatem ſtuduit oīo ignorare.Hoc etiā ad demētiſſimū ppl̓m iudaicū ꝯpetent̓ aptat̉. ad quē dn̄s venerat ⁊ ille ſanari deteſtabili obſtinatōeꝯtēpſit Nā īprudentie plerūqꝫ veniadat. volūtario vero maleficio vltio iuſta ſꝑ ſuccedit Iniqͥtatē meditatꝰ eſtī cubili ſuo l. i. errore lōga cordis meditatiōe tractauit Augꝰ. Laſtitit oīvie nō bone lL. i. ꝑſeuerāter peccauitCaſſ. Et ad cumulū pctōꝝ ꝯſeq̄nt̓ ī-

tulit lmaliciā āt nō odiuit HHic maliciā vult intelligi cūctoꝝ criminū matrē: vno ꝟbo ꝯcludēs qd̓ latiꝰ videbatur ꝯfuſū Aug. Sūt hoīes qͥ nō pugnāt ꝯtra vitia: qͣlis ē iſte qͥ a maliciatrahit̉. qꝛ nō pugnant ꝯtra eā quā amāt. Sūt ec qͥ pugnare īcipiūt: ſꝫ cuꝫqͣi tene̓ ceperint iuſticiā: fint ſuꝑbi deſe p̄ſumētes: ⁊ hi vīcūt̉. vt on̄dat ill̓deꝰ qꝛ ip̄e vīcit. ⁊ illi ꝑ ip̄m. qͥs gͦ c̄ qͥpugnat ⁊ nō vincit̉; niſi ille qͥ p̄ſumitde deo qͥ iuſſit vt pugnet ⁊ vincat hoſtē adiutꝰ Caſſ. Dinūeratis cogitationibꝰ hoīm peſſimoꝝ: ꝯſeq̄nt̓ ad laudē dn̄i trāſitū facit di. O omīe ī celomīa tua. Quāuis ⁊ ī t̓ra ⁊ in mari etvbiqꝫ ſit mīa eiꝰ: h̓ tn̄ dic̄ ſpc̄alit̓ ī celo. i. ī celeſtibꝰ creaturis videlꝫ āgelisqͦ nō ceciderūt: ⁊ ſcīs hoībꝰ ī qͥbꝰ copioſiꝰ dona manauerūt l ⁊ ꝟitas tua vſqꝫ ad nubes. ¶Hier. Ueritas xp̄s e:nubes ſcī p̄dicatores. vn̄ dr̄. mādabonubibꝰ meis deſuꝑ vt n̄ pluāt ībrc̄ ſuꝑ eā. qꝛ ſic̄ nubes pluuiā portāt: ita irrigāt aīas q̄ ſteriles fuerant ariditatepctī. cognito igit̉ ꝟitatis tue venit adp̄dicatores Caſſ. ꝑ qͦs te hūano generi ip̄am veritate cognoſcimꝰ p̄ſtitiſſe.Tuſticia tua ſic̄ montes dei. beatosaplōs dic̄ mōtes: qͥ iuſticie eiꝰ tqͣꝫ dn̄icapaces deuotis ſēſibus extiterūt. qͦsmerito mōtibꝰ ꝯparauit. qꝛ ſic̄ mōtesī ortu ſolis pͥꝰ illūinant̉ a ſole ⁊ poſtea valles: ſic aplī pͥº ſt̄ a chr̄o nato ililūinati lūine ſue ꝟitatis. qd̓ hūilibꝰ populis ſcā p̄dicatōe infuderūt liudiciatua abyſſꝰ multa. Abyſſꝰ ē ꝓfūditasaqͣꝝ. quā nec metiri. nec ītrīſecꝰ ex toto vidē preualeamꝰ. Sic dīna iudicianec mēte ꝯplecti poſſumꝰ: nec rōe aliq̄ diffinire pualemꝰ: ſic̄ aplūs dic̄. qͣꝫīcōprehēſibilia ſunt iudicia eiꝰ: ⁊ īueſtigabiles vie eius Hiero. Iudiciaenī dei nobis ſunt occulta: ignorantes quare vnum reprobat. alium aſ-